تحلیل

آیا جمهوری اسلامی اهمیتی به مشروع دانسته شدن خود از سوی افکار عمومی و مجامع بین‌المللی می‌دهد؟ قتل عام شهروندان برای سرکوب انقلاب ملی، این ذهنیت را ایجاد می‌کند که حاکمان این رژیم از این ماجرا گذشته‌اند و مشروعیت حکومت هیچ جایی در رویکردها و برنامه‌هایشان ندارد.

آینده جمهوری اسلامی هنوز روشن نیست، اما اگر و زمانی که تغییر رخ دهد، بازگشت ایران به تجارت جهانی پیامدهایی گسترده و عمیق برای اقتصاد منطقه خواهد داشت.

روزنامه اسرائیل‌هیوم با اشاره به آنچه سرکوب وحشیانه اعتراضات در ایران و افول آن نامید، نوشت که بدون هیچ تغییری در شرایط اساسی کشور، موج بعدی اعتراضات در راه است.

چرا باید جمهوری اسلامی از نیروهای مزدور خارجی برای سرکوب استفاده کند؟ ۶۰۰ هزار نیروی مسلح جمهوری اسلامی که در مقایسه با کشورهای دیگر، نسبت به جمعیت و وسعت ایران بسیار بالاست، در صورت وفاداری برای سرکوب کفایت می‌کردند. آیا در سکوت، بی‌اعتمادی رخ داده است؟

وب‌سایت وای‌نت در تحلیلی نوشت اعتراضات گسترده در ایران، متحدان و نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی را در وضعیت نگرانی عمیق قرار داده است؛ نگرانی از سناریویی که در آن فروپاشی حکومت تهران می‌تواند کل «محور مقاومت» را تضعیف کرده و موازنه‌های منطقه‌ای را دگرگون کند.

پیش از آن‌که درباره مراقبت‌های روانی جمعی حرف بزنیم، لازم است یک واقعیت مهم را صادقانه بگوییم: انجام این کار برای بسیاری از ما آسان نیست.

عباس میلانی، مدیر مرکز مطالعات ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد، در تحلیلی با عنوان «ولیعهد ایران به چهره‌ای اجتناب‌ناپذیر بدل شده است» در نشریه فارین پالیسی به نقش شاهزاده رضا پهلوی در انقلاب ملی ایرانیان پرداخته و نوشته او چگونه از «یک تبعیدی نوجوان به نماد آینده‌ کشورش» تبدیل شد.

قتل حکومتی امیرحسین محمدزاده، بازیکن ۱۸ ساله‌ی تیم فوتبال جوانان دلوارافراز تهران که در جریان اعتراضات منطقه افسریه با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب کشته شد، بار دیگر پرده از یکی از فریب‌کارانه‌ترین استراتژی‌های بقای قدرت برداشت.

اظهارات اخیر عباس عراقچی در فاکس‌نیوز مبنی بر اینکه «هیچ برنامه‌ای برای اعدام معترضان وجود ندارد» و هم‌زمان سخنان دونالد ترامپ که گفت به او «اطمینان داده‌اند کشتار معترضان متوقف شده و هیچ معترضی اعدام نخواهد شد»، در ظاهر گزاره‌هایی تنش‌زدا هستند.

این یادداشت به بررسی امکان مداخله نظامی بدون مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد برای جلوگیری از کشتار گسترده و جنایات علیه بشریت از منظر حقوق بین الملل می‌پردازد.

مایکل سینگ، مدیر اجرایی و عضو ارشد موسسه واشینگتن، در مطلبی نوشت رهبران جمهوری اسلامی در نهایت راهکار مشخصی برای ترساندن ایرانیان و بیرون راندن ایشان از خیابان‌ها، مرعوب کردن قدرت‌های خارجی یا خروج از بحران راهبردی فراگیر خود، در اختیار ندارند.

در روزهایی که انقلاب ملی ایرانیان با خشونتی بی‌سابقه سرکوب می‌شود، تصاویری از کهریزک منتشر شده که نفس را بند می‌آورد: اجساد روی هم، خانواده‌های سرگردان در سوله‌ها و حیاط پزشکی قانونی و سکوتی که با قطع اینترنت بر این کشتار سایه انداخته است.

فرزین ندیمی، پژوهشگر ارشد امور دفاعی و امنیتی در موسسه واشینگتن و پاتریک کلاوسون، مشاور پژوهشی این اندیشکده، در مطلبی هشدار دادند انفعال در برابر جمهوری اسلامی، حکومت ایران را به سمت سرکوب خونین‌تر و منطقه را به سوی ناامنی بیشتر سوق می‌دهد.

انقلاب ملی ایرانیان که ۱۷ روز پیش آغاز شده، با سرکوب سازمان‌یافته و مرگبار جمهوری اسلامی مواجه شد. گزارش ایران‌اینترنشنال از کشته‌شدن دست‌کم ۱۲ هزار نفر طی دو روز حکایت دارد و شبکه سی‌بی‌اس نوشته شمار جان‌باختگان ممکن است به ۲۰ هزار نفر برسد. جهان در برابر این جنایت چه خواهد کرد؟

در تاریخ اندیشه سیاسی و اجتماعی، کمتر مفهومی به اندازه «بی‌طرفی» چنین چهره‌ای آراسته و در عین حال چنین کارکردی مخرب داشته است.

کشتار دست‌کم ۱۲ هزار نفر از معترضان در ایران، عمدتا در دو روز ۱۸ و ۱۹ دی‌، خبر از تغییر راهبرد سرکوب از بازدارندگی به حذف راهبردی می‌دهد. همچنان که حکومت با مهندسی خاموشی به دنبال جعل حقیقت است، مداخله بشردوستانه هدفمند، یک ضرورت سیاسی و اخلاقی برای توقف کشتار در ایران است.

روزنامه فرانسوی لوموند در مقاله‌ای با عنوان «جمهوری اسلامی ایران وارد مرحله پایانی خود می‌شود» به قلم فرید وحید، از رصدخانه شمال آفریقا و خاورمیانه در بنیاد ژان ژورس، نوشت که حکومت فاقد مشروعیت جمهوری اسلامی نمی‌تواند برای همیشه تنها با زور خود را سر پا نگه دارد.

سیستم پروپاگاندای جمهوری اسلامی ایران و در رأس آن صداوسیما، با تمام توان برای مقابله با انقلاب ملی ایرانیان به میدان آمده است.