جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، در یک کنفرانس خبری در اسرائیل گفت:« رییسجمهوری ترامپ خواستار شکوفایی ایران و روابط خوب با ایرانیان است. اما از هر ابزار دیپلماتیک استفاده خواهیم کرد که به سلاح هسته ای نرسند.»
او همچنین درباره آتشبس در غزه گفت اگر حماس به توافق پایبند نباشد اتفاقهای خیلی بدی خواهد افتاد.
ونس افزود:«اجساد گروگانها زیر آوار هستند؛ باید کمی انعطافپذیر باشیم.»
معاون رییسجمهوری آمریکا تاکید کرد که این کشور هیچ سربازی به غزه نخواهد فرستاد و تلاش خواهد کرد بین اعراب و اسرائیل هماهنگی ایجاد کند.
جیدی ونس، معاون دونالد ترامپ، در نشست خبری در جنوب اسرائیل گفت رییسجمهوری ایالات متحده خواهان روابط خوب با ایرانیان است، اما واشینگتن اجازه نخواهد داد تهران به سلاح هستهای دست یابد.
ونس تاکید کرد: «رییسجمهوری ایالات متحده درباره سیاست ما در قبال ایران کاملا شفاف بوده است. او واقعا میخواهد ایران کشوری موفق و آباد باشد و روابط خوبی با ایرانیان داشته باشد، اما ایران نمیتواند سلاح هستهای داشته باشد.»
او افزود که دولت آمریکا همچنان از همه راههای دیپلماتیک ممکن استفاده خواهد کرد تا مانع دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای شود.
به گفته ونس، «این هدف اصلی آمریکاست و تا آیندهای نامشخص نیز چنین خواهد ماند.»
در میان چهرههای شاخص سیاسی دوران پهلوی دوم، هوشنگ نهاوندی چهرهای خاص بود. مردی که مدتی کوتاه پس از بازگشت از فرانسه و پایان تحصیل دانشگاهی در اقتصاد دولتی وارد دولت شد و تا انقلاب سال ۵۷ در بالاترین سطح مقامات حکومتی حضور داشت. هرچند رویای او برای نخستوزیری در نهایت تعبیر نشد.
در میان چهرههای شاخص سیاسی دوران پهلوی دوم، هوشنگ نهاوندی چهرهای خاص بود. مردی که مدتی کوتاه پس از بازگشت از فرانسه و پایان تحصیل دانشگاهی در اقتصاد دولتی وارد دولت شد و تا انقلاب سال ۵۷ در بالاترین سطح مقامات حکومتی حضور داشت. هرچند رویای او برای در اختیار گرفتن پست نخستوزیری در نهایت تعبیر نشد.
نهاوندی رابطهای بسیار نزدیک با حسنعلی منصور نخستوزیری داشت که سال ۱۳۴۳ از سوی فدائیان اسلام ترور شد. با اینحال رابطه نهاوندی با امیرعباس هویدا، نخست وزیر بعدی، خوب نبود. نهاوندی به روشهای او در حکمرانی انتقاد میکرد و اعتقاد داشت برای ریاست دولت مناسب نیست. از سوی دیگر احتمالا هویدا او را در قامت رقیب خود میدید.
وزارت و ریاست دانشگاه
وزارت آبادانی و مسکن در دولت حسنعلی منصور، ریاست مهمترین دانشگاههای ایران، دو دانشگاه تهران و پهلوی شیراز و وزارت علوم در دولت دوم شریفامامی از جمله مشاغل رسمی هوشنگ نهاوندی بودند. نهاوندی وقتی به ریاست دانشگاه تهران رسید، که اعتراضات در این دانشگاه به اوج رسیده بود.
نهاوندی از اسدالله علم، وزیر دربار، نقل میکند که گفته بود: «دو تا شغل را از من قبول کن هرگز نباید قبول کنی. یکی شهرداری تهران، یکی ریاست دانشگاه. از نخستوزیری هم هر دو تایش مشکلتر است». با اینحال نهاوندی ریاست دانشگاه تهران را پذیرفت و در مجموع کارنامهای موفق در این پست داشت.
در دفتر شهبانو
هوشنگ نهاوندی علاوه بر اینها مدت کوتاهی رییس دفتر شهبانو فرح پهلوی بود. نهاوندی میگوید شاه به این دلیل از او خواست ریاست دفتر فرح پهلوی را بپذیرد تا اول «حساب و کتابهای دفتر» و بودجه خرید آثار هنری را سروسامان بدهد و دوم بر رفت وآمد افراد نظارت داشته باشد.
نهاوندی در گفتوگو با تاریخ شفاهی هاروارد میگوید:«بهخصوص معاشرتهای ایشان را بنده به هیچ وسیلهای نمیتوانستم کنترل بکنم. اعلیحضرت هم فکر میکنم برای خاطر اینکه وجدان خودش را راحت کرده باشد و برای ضبط در تاریخ به بنده میگفت که فلان شخص را به دربار راه ندهید و این فلان شخص شبها در مهمانیهای ایشان هم شرکت میکرد.»
گروه مسائل ایران
اما اینها فقط بخش کوچکی از کاری بود که هوشنگ نهاوندی در دوران پهلوی انجام داد. شاید بشود گفت مهمترین نقش نهاوندی در آن دوران، تاسیس و مدیریت «گروه مسائل ایران» یا آنطور که نامیده میشد «گروه اندیشمندان» بود.
گروه بررسی مسائل ایران نه یک نهاد رسمی دولتی، بلکه یک حلقه فکری از افراد صاحب نفوذ و دانشگاهی، مشابه اندیشکدههای غربی بود که ایده آن از الگوهای فرانسوی و آمریکایی گرفته شده بود. جلسات در تهران و گاهی در سعدآباد برگزار میشد و خروجی آنها در قالب گزارشهای تحلیلی محرمانه برای شخص شاه و گاهی برای شورای اقتصاد یا شورای عالی آموزش عالی ارسال میشد.
دستور کار گروه، چنانکه از گزارشهای موجود و گفتههای نهاوندی برمیآید، بررسی علل نارضایتی اجتماعی، ضعف نظام اداری، کاهش کارایی نهادهای دولتی و گسست میان دولت و جامعه بود. بهعبارت دیگر، گروه قرار بود بهصورت علمی هشدار دهد که برنامههای مدرنسازی چگونه ممکن است به بحران مشروعیت و کارآمدی منتهی شود.
نهاوندی در گزارشهای خود به شاه مستقیما نسبت به شکاف اجتماعی عمیق، تمرکز قدرت و سرکوب سیاسی هشدار داده بود، گرچه به این گزارشها ترتیب اثری داده نشد و حتی باعث دلخوری امیرعباس هویدا نخستوزیر هم شد.
نهاوندی میگوید: «من فکر میکنم که تجربه خوبی بود به این خاطر که ثابت شد که با یک مقداری ملاحظه حتی در یک حکومت موسوم به دیکتاتوری میشود مطالبی را به شاه گفت. تجربه بدی بود به این خاطر که دیدیم که ترتیب اثری داده نشد. ولی در ضمن با کسی کاری هم نداشتند، به این خاطر که در میان ما اکثرا دانشگاهی بودند.»
کابینه نجات
هوشنگ نهاوندی همچنین در بحبوحه انقلاب تلاش کرد با همگرایی میان گروههای مخالف پهلوی از وقوع انقلاب جلوگیری کند. او میگوید که در هماهنگی با شاه و پس از مذاکره با گروههای مخالف از جمله آیتالله شریعتمداری و افراد جبهه ملی موفق شد توافقی را برای یک کابینه ائتلافی بهدست آورد، اما در نهایت شاه با روی کار آمدن این کابینه موافقت نکرد.
نهاوندی در اینباره میگوید: «بههرحال این برنامه را پیاده کردیم و افراد را به روی کاغذ آوردیم، لااقل افراد عمده را. فرمولها هم پذیرفته شده بود و بنده رفتم و این را به حضور اعلیحضرت دادم... گفتند که من میروم فکر میکنم. و بعد من شنیدم که ایشان با علیاحضرت مشورت کردند و علیاحضرت شدیدا مخالفت کردند با این فکر. و خیلی هم طبیعی بود برای اینکه علیاحضرت از ماه شهریور با دکتر بختیار در مذاکره بودند برای اینکه ایشان را بیاورند.»
پس از انقلاب
با وقوع انقلاب هوشنگ نهاوندی هم مثل بسیاری از مقامات دوران پهلوی راهی اروپا شد. در اروپا، نهاوندی مدت کوتاهی فعالیت سیاسی کرد اما پس از آن راه خود را از گروههای سیاسی جدا کرد و وارد فعالیتهای آکادمیک شد. از جمله مدتی در دانشگاه سوربن پاریس تدریس میکرد.
نهاوندی همچنین چندین جلد کتاب درباره تاریخ معاصر نوشت. از جمله کتاب «محمدرضا پهلوی، آخرین شاهنشاه» که با همکاری پژوهشگر فرانسوی ایو بوماتی نوشته شد. کتابهای «خمینی در فرانسه» و «رضاشاه فرزند ایران» از دیگر آثار نهاوندی هستند.
نهاوندی شخصیتی چندوجهی داشت. سیاستمدار و اقتصاددان بود و از سوی دیگر علاوه بر مدیریت دانشگاهی و دفاع از توسعه آموزش عالی، یکی از چهرههای نزدیک به ساختارهای قدرت بود. پژوهش درباره او میتواند به فهم بهتر رابطه آموزش عالی و دولت در ایران مدرن یاری برساند. همچنین خاطرات و روایات او میتواند راهگشای یافتن دلایل انقلاب در ایران باشد که بخشی از آن حاصل توسعه ناموزون بود. نهاوندی هم در دولت و دربار بود و هم منتقد سیستم؛ مردی یگانه در دوران پهلوی دوم.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، بار دیگرتاکید کرد پیشنهادهایی از کشورهای خاورمیانه دریافت کرده که تمایل دارند نیروهایشان را برای «برخورد با حماس» به غزه اعزام کنند، اما او گفته فعلا این درخواستها را نپذیرفته زیرا هنوز فرصتی باقی است تا حماس «کار درست را انجام دهد».
ترامپ در پست خود در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «تعدادی از متحدان اکنون بزرگ ما در خاورمیانه و مناطق پیرامون آن، بهصراحت و با شور و اشتیاق فراوان به من اطلاع دادهاند که در صورت درخواست من، مایلاند با نیرویی گسترده وارد غزه شوند و اگر حماس همچنان به رفتار بد خود و نقض توافقش با ما ادامه دهد، کارش را یکسره کنند.»
مقامهای مطلع به تایمز اسرائیل گفتند تاکنون تنها اندونزی بهطور علنی آمادگی خود را برای اعزام نیرو در قالب نیروی بینالمللی تحت نظارت سازمان ملل جهت حفظ امنیت غزه پس از جنگ اعلام کرده، در حالی که ترکیه و جمهوری آذربایجان بهصورت خصوصی چنین تمایلی را ابراز کردهاند.
با این حال، نیویورک تایمز سهشنبه گزارش داد که برخلاف اظهارات ترامپ، کشورهای مختلف در اعزام نیرو به نوار غزه تردید دارند، زیرا نگراناند در جریان تلاش برای تثبیت اوضاع، ناچار به درگیری مستقیم با حماس شوند.
ترامپ در ادامه نوشت: «چنین عشق و روحیهای نسبت به خاورمیانه، در هزار سال گذشته دیده نشده است! منظرهای زیباست!»
او افزود: «به این کشورها و به اسرائیل گفتم هنوز نه! هنوز امید هست که حماس کار درست را انجام دهد.»
ترامپ در پایان هشدار داد: «اگر چنین نکند، پایان حماس سریع، خشمگین و بیرحمانه خواهد بود! از همه کشورهایی که برای کمک تماس گرفتند تشکر میکنم. همچنین از کشور بزرگ و قدرتمند اندونزی و رهبر عالی آن برای تمام کمکی که به خاورمیانه و ایالات متحده کردهاند، سپاسگزارم.»
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، اعلام کرد که «تعداد زیادی از متحدان بزرگ و کنونی» ایالات متحده در خاورمیانه و مناطق اطراف آن، «بهصراحت و با شور فراوان» گفتهاند که در صورت درخواست او، از ورود به غزه با نیرویی سنگین برای برخورد با حماس استقبال میکنند.
ترامپ گفت به این کشورها و به اسرائیل گفته است: «هنوز نه! هنوز امید هست که حماس راه درست را انتخاب کند».
رییسجمهوری آمریکا هشدار داد که اگر حماس به رفتار خود ادامه دهد، «پایان آن سریع، خشمگین و بیرحمانه خواهد بود».
او افزود که «محبت و روحیهای که اکنون نسبت به خاورمیانه وجود دارد، در هزار سال گذشته دیده نشده است» و از کشورهایی که برای کمک اعلام آمادگی کردهاند، از جمله اندونزی، قدردانی کرد.
