هوش مصنوعی در خدمت رمزگشایی از اسناد تاریخی؛ از ارتش نازی تا دوران ناپلئون
افراد غیرمتخصص اکنون با کمک هوش مصنوعی پیام‌هایی را رمزگشایی می‌کنند که دهه‌ها یا حتی قرن‌ها ناشناخته مانده‌اند.
افراد غیرمتخصص اکنون با کمک هوش مصنوعی پیام‌هایی را رمزگشایی می‌کنند که دهه‌ها یا حتی قرن‌ها ناشناخته مانده‌اند.
به گزارش وب‌سایت نیچر، کارتر لفن، مربی توسعه محصول در بلومبرگ، با مدل GPT-6 Astra، ساخته شرکت اوپن‌ای‌آی، به راه‌حلی برای رمزگشایی پیام محرمانه ارتش آلمان رسید که ۸۵ سال پیش رمزگذاری شده بود.
او تجربه‌ای در رمزنگاری نداشت؛ تنها از مدل خواست مساله را حل کند، چند بار به ادامه کار تشویقش کرد و به خواب رفت. صبح که بیدار شد، راه‌حلی پیش رویش بود.
این نمونه نشان‌دهنده موج تازه‌ای از تلاش افراد غیرمتخصص برای شکستن رمزهای تاریخی با کمک هوش مصنوعی است.
این فناوری می‌تواند الگوریتم‌های رمزگشایی را به‌سرعت اجرا کند و برای یافتن سرنخ‌ها به جست‌وجوی اسناد تاریخی بپردازد.
رمزگشایی پیام ارتش آلمان
لفن ماه سپتامبر از هوش مصنوعی خواست در وب‌سایت «کریپتو سلار ریسرچ»، که فروده وایرود، متخصص مستقل رمزنگاری ساکن اسلو، اداره آن را بر عهده دارد، پیامی را برای رمزگشایی انتخاب کند.
مدل «آسترا» سراغ متنی ۸۲ نویسه‌ای رفت که ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۱ با «انیگما» رمزگذاری شده بود؛ دستگاهی که ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم برای محرمانه نگه داشتن مکاتبات نظامی به کار می‌برد.
در همان روز پیام دیگری نیز ارسال شده بود که رمز آن در سال ۲۰۱۷ شکسته شد. احتمال وجود واژه‌های مشترک میان دو پیام می‌توانست به شکستن رمز کمک کند. متخصصان رمزنگاری چنین سرنخ‌هایی را «کریب» می‌نامند.
مدل آسترا برنامه‌ای برای شبیه‌سازی انیگما نوشت و تنظیمات گوناگون دستگاه را آزمایش کرد تا هم سرنخ احتمالی را بازسازی کند و هم متنی معنادار به دست آورد.
هوش مصنوعی پس از آزمایش بیش از چهار میلیارد ترکیب در ۱۰ ساعت، لفن را با پاسخش شگفت‌زده کرد. او نتیجه را برای بررسی به وایرود فرستاد.
بررسی‌ها نشان داد دو پیام، با وجود ارسال در یک روز، با تنظیماتی متفاوت رمزگذاری شده بودند؛ نکته‌ای غیرمعمول که شاید توضیح دهد چرا یکی از آنها برای دهه‌ها ناشناخته ماند.
رمزگشایی از نامه‌ای متعلق به دوران ناپلئون
چند روز بعد، کارتر چرچ، مهندس شرکت امنیت سایبری سنتینل‌وان، به سراغ پیامی رفت که یک مقام ایتالیایی در سال ۱۸۰۹ برای یکی از ژنرال‌های ناپلئون فرستاده بود.
تصویر این پیام در وب‌سایت «کریپتیانا» منتشر شده بود که ساتوشی توموکیو، مهندس ثبت اختراع ژاپنی و علاقه‌مند به رمزنگاری، آن را راه‌اندازی کرده است.
مدل با شناسایی نشانه‌های موجود در تصویر و جست‌وجوی اسناد یک وب‌سایت فرانسوی، بخشی از کلید رمزگشایی را پیدا کرد.
سپس با روشی مبتنی بر آزمون و خطا، کلید را بارها تغییر داد و در هر مرحله بررسی کرد که آیا متن جدید از مرحله پیشین قابل‌فهم‌تر شده است یا نه.
حدود شش ساعت بعد، کلیدی به دست آمد که پیام را خوانا می‌کرد. متن درباره محل استقرار نیروهای نظامی بود و چرچ آن را برای تایید نزد توموکیو فرستاد.
به گفته چرچ، شکستن این رمز بدون هوش مصنوعی نیز امکان‌پذیر بود، اما استفاده از این فناوری زمان و تلاش مورد نیاز را به میزان چشمگیری کاهش داد.
هشدار درباره رمزگشایی‌های ساختگی
با افزایش شمار این رویدادها، صندوق ایمیل رمزنگاران از پیام‌های علاقه‌مندانی پر شده که مدعی کشف رمزهای تاریخی هستند.
توموکیو در شش هفته گذشته دو بار از مراجعه‌کنندگان وب‌سایتش خواسته است برای بررسی انبوه یافته‌ها صبور باشند.
بئاتا مگیسی، زبان‌شناس رایانشی دانشگاه استکهلم، در همین رابطه هشدار داد پاسخ هوش مصنوعی باید به دست مورخ یا متخصص بررسی شود.
به گفته او، مدل‌های هوش مصنوعی در شکستن رمزهای انیگما موفق‌تر عمل می‌کنند، زیرا سازوکار این دستگاه و روش‌های رمزگشایی آن به‌خوبی شناخته شده است.
در مقابل، این مدل‌ها در شکستن رمزهای نادر یا کمتر شناخته‌شده با دشواری بیشتری روبهرو هستند، زیرا اطلاعات کافی درباره الگوهای زبانی تاریخی در اختیار ندارند.
الونکا دونین، نویسنده کتاب‌هایی در زمینه رمزنگاری، نیز گفت هوش مصنوعی گاهی متن‌هایی ظاهرا باورپذیر می‌سازد که در بررسی دقیق، نادرست از آب درمی‌آیند.
کارشناسان توصیه می‌کنند علاقه‌مندان پیش از ارسال نتایج رمزگشایی برای تایید، بررسی کنند که آیا محتوای پیام‌ها با واقعیت‌های تاریخی سازگار است یا نه.
با این حال، متخصصان رمزنگاری گسترش استفاده از هوش مصنوعی و ورود افراد غیرمتخصص به این حوزه را تهدید نمی‌دانند و از اینکه پیام‌های تاریخی بیشتری رمزگشایی شوند، استقبال می‌کنند.
مگیسی تاکید کرد استفاده از روش‌های جدید برای رمزگشایی اسناد تاریخی که محتوای آنها تاکنون ناشناخته مانده است، می‌تواند دستاوردی هیجان‌انگیز باشد.
ستاره‌شناسان برای نخستین بار کوتوله سفیدی را شناسایی کرده‌اند که پس از جذب بقایای سنگی سیاره‌های پیشین خود، به رنگ سبز مایل به زرد درآمده است. این جرم ۲۸۰ سال نوری از زمین فاصله دارد.
خبرگزاری رویترز جمعه ۲۴ مهر گزارش داد رنگ بیشتر ستاره‌ها به دمای آنها بستگی دارد؛ ستاره‌های سردتر به رنگ نارنجی، ستاره‌های مشابه خورشید سفید و داغ‌ترین آنها آبی کم‌رنگ دیده می‌شوند.
اما در کوتوله‌های سفید، ترکیب شیمیایی می‌تواند رنگ را تغییر دهد.
کوتوله سفید هسته باقی‌مانده از ستاره‌ای کم‌جرم یا میان‌جرم است که سوخت هسته‌ای خود را مصرف کرده و لایه‌های بیرونی‌اش را از دست داده است.
این جرم با وجود اندازه‌ای مشابه زمین، معمولا نیمی از جرم خورشید را دارد.
راز درخشش سبز یک کوتوله سفید
بر اساس پژوهشی که نتایج آن در مجله «فنون و ابزارهای انجمن سلطنتی اخترشناسی» منتشر شده، کوتوله سفید تازه‌شناسایی‌شده با نام «WD J1330+6435» در کهکشان راه شیری و صورت فلکی اژدها، در فاصله حدود ۲۸۰ سال نوری از زمین قرار دارد.
مارک هالندز، اخترفیزیک‌دان دانشگاه وارویک بریتانیا و نویسنده اصلی پژوهش، گفت بقایای سیاره‌ای روی سطح این ستاره فروریخته و لایه‌های بیرونی آن را از عناصری مانند کلسیم، لیتیوم و به‌ویژه سدیم غنی کرده است.
سدیم در ستاره‌های معمولی، طول موج مشخصی از نور نارنجی را جذب می‌کند؛ همان نوری که چراغ‌های خیابانی سدیمی با آن می‌درخشند.
اما چگالی بسیار بالای کوتوله سفید باعث می‌شود اتم‌های سدیم پیوسته با اتم‌های هلیوم برخورد کنند و سطح انرژی آنها دستخوش تغییر شود.
هالندز افزود در نتیجه این فعل و انفعالات، سدیم طول موج‌های زرد و نارنجی و بخشی از نور قرمز را جذب می‌کند و آنچه باقی می‌ماند، درخششی سبز مایل به زرد است؛ رنگی که در ستاره‌های مشابه خورشید پدید نمی‌آید.
بوریس گنزیکه، دیگر پژوهشگر دانشگاه وارویک، گفت کوتوله‌های سفید با وجود اندازه‌ای مشابه زمین، حدود ۱۶۵ هزار برابر آن جرم دارند؛ بنابراین اندکی سدیم می‌تواند بخش بزرگی از نور نارنجی آنها را جذب کند.
او این پدیده را به ترکیب رنگ‌ها در نقاشی تشبیه کرد: با کم شدن یکی از رنگ‌های سازنده، رنگ نهایی هم تغییر می‌کند.
از صورتی سالمونی تا آبی کم‌رنگ
این کشف بخشی از پروژه بررسی رنگ کوتوله‌های سفید از دید انسان بود. پژوهشگران ۱۵۱ کوتوله سفید را در فاصله حدود ۶۵ سال نوری از زمین مورد بررسی قرار دادند و دریافتند میانگین رنگ آنها سفید است.
با این حال، یکی از آنها به رنگ صورتی سالمونی دیده شد؛ رنگی که شاید سرخ‌ترین نمونه شناخته‌شده در میان ستاره‌ها باشد.
این کوتوله با نام «WD J1011+2845» در فاصله ۴۸ سال نوری از زمین، در صورت فلکی شیر کوچک قرار دارد.
به گفته گنزیکه، برخلاف ستاره سبزرنگ، رنگ این کوتوله سفید ناشی از وجود کربنی است که از اعماق ستاره به سطح آن راه می‌یابد، نه موادی که از بیرون جذب می‌شوند.
پژوهشگران با بررسی داده‌های طیفی «پیمایش دیجیتال آسمان اسلون» و مدل‌های طیفی که خود تهیه کرده بودند، دریافتند ترکیب جو کوتوله‌های سفید نقش تعیین‌کننده‌ای در رنگ آنها دارد.
کوتوله‌های سفید سرشار از کربن معمولا صورتی یا بنفش هستند. نمونه‌های غنی از بقایای منظومه‌های سیاره‌ای بیشتر به رنگ زرد هستند و کوتوله‌های سردتر با جوی متشکل از هیدروژن و هلیوم، اغلب فیروزه‌ای یا آبی کم‌رنگ دیده می‌شوند.
ستاره‌های سبزرنگ پیش‌تر در آثار علمی‌تخیلی، از جمله فیلم «سوپرگرل»، به تصویر کشیده شده بودند.
هالندز گفت این کشف نشان می‌دهد جهان گاهی به همان اندازه عجیب است که نویسندگان داستان‌های علمی-تخیلی می‌توانند تصور کنند.
به گفته دبیر کمیته ملی پیشگیری و کنترل سرطان، سالانه بیش از ۱۵۶ هزار مورد تازه سرطان در ایران ثبت می‌شود. نزدیک به ۴۶ درصد مبتلایان به سرطان پستان نیز پس از رسیدن بیماری به مراحل پیشرفته، تشخیص داده می‌شوند.
خبرگزاری ایرنا گزارش داد علی مطلق، دبیر کمیته ملی پیشگیری و کنترل سرطان، گفته است سالانه ۱۵۶ هزار و ۴۶۷ مورد تازه سرطان در میان زنان و مردان شناسایی می‌شود.
او افزود ۳۸۹ هزار و ۴۶۶ بیمار تا پنج سال پس از تشخیص زنده می‌مانند و از هر ۱۰ بیمار، به‌طور میانگین یک نفر پیش از ۷۵ سالگی جان می‌بازد.
این رقم با برآورد سالانه ۲۰۰ هزار موردی که رییس انجمن رادیوانکولوژی در چهارم مهر اعلام کرد تفاوت دارد.
ایرنا روش محاسبه و دوره آماری را مشخص نکرده است اما این اختلاف به تنهایی نشانه کاهش ابتلا نیست.
سرطان پستان؛ تشخیص دیرهنگام و انتظار طولانی
مطلق، سرطان‌های پستان، روده بزرگ و راست‌روده، معده، پروستات و ریه را پرتکرارترین انواع در ایران دانست.
به گفته او، سرطان پستان شایع‌ترین سرطان زنان است و سالانه ۲۱ هزار و ۳۰۴ مورد تازه از آن ثبت می‌شود.
میانگین سن ابتلا ۴۶.۸ سال است؛ رقمی که با گزارش‌های پیشین درباره سن پایین ابتلا در ایران همخوانی دارد.
او گفت ۴۵.۸ درصد مبتلایان در مرحله سوم یا چهارم تشخیص داده می‌شوند و ۳۴ درصد بیش از سه ماه برای تشخیص قطعی منتظر می‌مانند.
مطلق خواستار کاهش این زمان به کمتر از دو ماه شد.
سرطان و هزینه‌های ریالی
مطلق داده‌های دقیق و یکپارچه را پیش‌شرط برنامه‌ریزی برای پیشگیری، غربالگری و درمان دانست.
او گفت شبکه ملی مراقبت سرطان برای پیوند خدمات موجود طراحی شده و هدف آن ساخت مراکز تازه نیست.
از اردیبهشت ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۵، بیش از ۲۸ میلیون و ۵۶۶ هزار سند هزینه‌ای مرتبط با سرطان در سامانه‌های بیمه‌ای و درمانی ثبت شده است که مجموع اسناد، ۱۹۳ هزار و ۷۰۰ میلیارد ریال بوده است.
هزینه‌های ثبت‌شده در سال ۱۴۰۴ نیز نسبت به سال پیش ۵۳ درصد افزایش یافته است. این رقم مجموع اسناد است، نه میانگین هزینه درمان برای هر بیمار.
ایران‌اینترنشنال پیش از این در گزارشی درباره فشار هزینه درمان، به دشواری پرداخت و مشکلات بیمه‌ای بیماران پرداخت.
شبکه مراقبت و نیازهای پس از درمان
مطلق گفت شبکه ملی مراقبت سرطان ۱۸ مداخله در سه محور کیفیت خدمات، دسترسی و حمایت مالی تعریف کرده است.
مسیر مراقبت از پیشگیری و تشخیص زودهنگام تا درمان تخصصی، مراقبت تسکینی و پایش، ادامه می‌یابد.
او افزود پوشش بیمه پایه و حمایتی، مشروط به ورود بیمار به شبکه و ثبت اطلاعات در پرونده الکترونیک سرطان است.
شهپر حقیقت، استاد اپیدمیولوژی مرکز تحقیقات سرطان پستان، گفت که مراقبت نباید با پایان درمان متوقف شود.
او کنترل درد، خستگی، عوارض دارویی و مشکلات شناختی، ورزش و تغذیه علمی، حمایت روانی از خانواده و حفظ باروری پیش از درمان‌های تهاجمی را از نیازهای بیماران دانست.
پژوهشی روی بیش از ۱۰۰ هزار نفر نشان می‌دهد دیابت نوع دو، فشار خون بالا، افسردگی و اضطراب در افرادی که چربی قهوه‌ای فعال دارند، کمتر دیده می‌شود. با این حال، هنوز ثابت نشده است که این چربی «خوب» به‌خودی‌خود عامل کاهش این مشکلات باشد.
وب‌سایت نیچر چهارشنبه ۲۲ مهر گزارش داد نتایج این مطالعه که بزرگ‌ترین پژوهش در نوع خود است، از ارتباط این چربی با سلامت روان نیز حکایت دارد.
با شنیدن نام چربی، معمولا بافتی را به یاد می‌آوریم که زیر پوست، به‌ویژه دور شکم، جمع می‌شود و انرژی اضافی را ذخیره می‌کند. دانشمندان به این نوع، «چربی سفید» می‌گویند.
اما بدن نوع دیگری از چربی هم دارد که به‌جای ذخیره انرژی، آن را می‌سوزاند تا گرما تولید کند. این «چربی قهوه‌ای» بیشتر در اطراف گردن، زیر بغل و قفسه سینه یافت می‌شود.
این بافت به گرم ماندن نوزادان کمک می‌کند و دانشمندان سال‌ها تصور می‌کردند پس از آنکه نوزادان بتوانند با لرزیدن خود را گرم کنند، از بین می‌رود.
اما در سال ۲۰۰۹، پژوهشگران برای نخستین بار وجود چربی قهوه‌ای را در بدن بزرگسالان گزارش کردند.
شینگو کاجیمورا، زیست‌شناس مولکولی دانشکده پزشکی هاروارد، این تحقیق را از جامع‌ترین و مهم‌ترین پژوهش‌های این حوزه دانست.
شناسایی چربی قهوه‌ای فعال
برای شناسایی چربی قهوه‌ای فعال، به افراد نوعی گلوکز رادیواکتیو تزریق می‌شود. سپس با دو روش تصویربرداری «توموگرافی گسیل پوزیترون» و «توموگرافی کامپیوتری» مشخص می‌کنند کدام بافت‌ها گلوکز را جذب کرده‌اند.
به این ترتیب، محل فعالیت چربی قهوه‌ای مشخص می‌شود. منظور از چربی قهوه‌ای فعال، بافتی است که هنگام تصویربرداری در حال مصرف انرژی و تولید گرماست.
این روش‌ها برای تشخیص و پیگیری سرطان نیز کاربرد دارند. به همین دلیل، گروهی به سرپرستی پل کوهن، پزشک و پژوهشگر دانشگاه راکفلر در نیویورک، با مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ همکاری کرد.
آنها تصاویر پزشکی بیش از ۱۰۰ هزار نفر از مراجعان این مرکز را بررسی کردند و با کمک هوش مصنوعی، میزان چربی قهوه‌ای فعال را در این تصاویر اندازه گرفتند.
پژوهشگران افراد را به دو گروه تقسیم کردند: کسانی که هنگام تصویربرداری چربی قهوه‌ای فعال داشتند و کسانی که نشانه‌ای از فعالیت این نوع چربی در تصاویرشان دیده نمی‌شد. سپس پرونده‌های پزشکی آنها را مورد بررسی قرار دادند.
نتایج حاکی از آن بود که دیابت نوع دو، فشار خون بالا و چند بیماری قلبی‌عروقی در گروه نخست کمتر دیده می‌شد.
این یافته با نتیجه پژوهش کوچک‌تری که کوهن و همکارانش در سال ۲۰۲۱ انجام داده بودند، همخوانی داشت.
اما یافته غیرمنتظره به سلامت روان مربوط می‌شد: افسردگی و اضطراب نیز در افرادی که چربی قهوه‌ای فعال داشتند، کمتر بود؛ نتیجه‌ای که خود پژوهشگران را هم شگفت‌زده کرد.
راه‌های فعال کردن چربی قهوه‌ای
هنوز معلوم نیست چربی قهوه‌ای چگونه ممکن است بر سلامت روان اثر بگذارد. نیکولاس گومز بانوی، از نویسندگان پژوهش، گفت چون افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی و اختلالات سوخت‌وساز بیشتر در معرض افسردگی و اضطراب هستند، شاید وضعیت بهتر سوخت‌وساز بدن توضیحی برای این ارتباط باشد.
راه‌های افزایش فعالیت این چربی هم چندان شناخته‌شده نیست. سرما می‌تواند آن را فعال کند، اما به گفته کوهن، تحمل سرما برای بیشتر مردم خوشایند نیست و راهکاری عملی به شمار نمی‌رود.
دارویی به نام «میرابگرون» که برای درمان بی‌اختیاری ادرار به کار می‌رود، چربی قهوه‌ای را فعال می‌کند، اما عوارض قلبی‌عروقی دارد.
بررسی داروهای تجویزشده برای شرکت‌کنندگان نشان داد گروهی از داروهای فشار خون به نام «مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین» با فعالیت بیشتر چربی قهوه‌ای ارتباط دارند.
پژوهشگران یکی از این داروها، «لوزارتان»، را روی سلول‌ها و موش‌ها آزمایش کردند و دریافتند فعالیت این چربی افزایش می‌یابد.
کوهن امیدوار است بتوان روزی با یافتن کاربردهای تازه برای داروهای تاییدشده، چربی قهوه‌ای را در انسان فعال کرد و از فواید آن بهره برد.
با این همه، عرفان لودهی، پژوهشگر دانشگاه واشینگتن، یادآور می‌شود که این مطالعه گذشته‌نگر است؛ بنابراین هنوز نمی‌توان گفت چربی قهوه‌ای علت مستقیم این فواید است.
در پژوهش‌های گذشته‌نگر، دانشمندان اطلاعات پزشکی افراد را که از قبل ثبت شده است، مورد بررسی قرار می‌دهند تا ارتباط احتمالی میان عوامل مختلف را پیدا کنند.
این بررسی‌ها می‌توانند نشان دهند که دو عامل با هم ارتباط دارند، اما ثابت نمی‌کنند که یکی از آنها علت مستقیم دیگری است.
یافته‌های پژوهشی که وضعیت مبتلایان به پارکینسون را تا هفت سال بررسی کرده، نشان می‌دهد فعالیت بدنی بیشتر ممکن است به حفظ حافظه، توانایی تفکر و مهارت‌های حرکتی این افراد کمک کند. با این حال، پژوهشگران تاکید دارند هنوز تاثیر مستقیم ورزش بر کاهش سرعت پیشرفت این بیماری ثابت نشده است.
وب‌سایت سای‌تک دیلی سه‌شنبه ۲۱ مهر گزارش داد این پژوهش که در مجله «نورولوژی»، نشریه آکادمی عصب‌شناسی آمریکا، منتشر شده، به بررسی ارتباط مدت و شدت فعالیت‌های روزمره با تغییر علائم پارکینسون پرداخته است.
دونگ‌وو ریو، پژوهشگر دانشگاه سینسیناتی و از نویسندگان مطالعه، گفت پارکینسون بیماری مغزی پیش‌رونده‌ای است که به‌تدریج توانایی‌های حرکتی و شناختی فرد را مختل می‌کند و می‌تواند استقلال او را از بین ببرد.
او افزود پژوهش‌های پیشین از ارتباط فعالیت بدنی با علائم حرکتی پارکینسون حکایت داشتند، اما یافته‌های جدید نشان می‌دهد تحرک بیشتر ممکن است از سرعت افت توانایی‌های حرکتی و شناختی بکاهد.
از کارهای خانه تا ورزش‌های سنگین
در این پژوهش، ۲۹۴ فرد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط با میانگین سنی ۶۶ سال شرکت کردند. آنان میزان فعالیت هفتگی خود را در محل کار، خانه و اوقات فراغت گزارش دادند.
پژوهشگران پیاده‌روی تند، شنای سبک، تنیس دونفره، استفاده از جاروبرقی و چمن‌زنی را فعالیت‌هایی با شدت متوسط طبقه‌بندی کردند.
دویدن آهسته، دوچرخه‌سواری سریع، ورزش‌های رقابتی، پارو کردن برف و حمل بار سنگین نیز در گروه فعالیت‌های شدید قرار گرفتند.
میزان تحرک افراد با سه معیار سنجیده شد: مجموع ساعات فعالیت متوسط یا شدید در هفته، حجم کلی فعالیت با در نظر گرفتن شدت آن و زمانی که به فعالیت شدید اختصاص می‌یافت.
شرکت‌کنندگان بر اساس مدت فعالیت هفتگی به سه گروه تقسیم شدند: حداکثر چهار ساعت، چهار تا هشت ساعت و بیش از هشت ساعت.
پژوهشگران هر سال با آزمون‌هایی جداگانه، حافظه، توانایی تفکر و علائم حرکتی آنان را ارزیابی کردند.
تحرک بیشتر، افت شناختی کمتر
در آزمون ۳۰ امتیازی سنجش حافظه و تفکر، نمره پایین‌تر به معنای عملکرد ضعیف‌تر بود. میانگین نمره کم‌تحرک‌ترین افراد سالانه ۰٫۴۷۸ واحد کاهش یافت.
این رقم در گروه میانی ۰٫۰۹۰ واحد و در فعال‌ترین گروه تنها ۰٫۰۰۷ واحد بود. به این ترتیب، شرکت‌کنندگانی که بیشترین فعالیت بدنی را داشتند، تقریبا هیچ افتی در توانایی‌های شناختی خود تجربه نکردند.
در ارزیابی علائم حرکتی نیز تفاوت‌هایی میان سه گروه مشاهده شد. پژوهشگران از مقیاسی ۱۳۲ امتیازی استفاده کردند که نمره بالاتر در آن به معنای شدت بیشتر علائم پارکینسون بود. میانگین نمره شرکت‌کنندگان در آغاز مطالعه ۲۳ ثبت شد.
در طول پژوهش، نمره کم‌تحرک‌ترین گروه سالانه ۰٫۱۴۳ واحد افزایش یافت که نشان‌دهنده تشدید خفیف علائم بود.
در مقابل، این رقم برای گروه میانی ۰٫۲۲۵ واحد و برای فعال‌ترین افراد ۰٫۷۸۳ واحد کاهش یافت که از وضعیت مطلوب‌تر آنان در ارزیابی علائم حرکتی حکایت داشت.
ارتباط فعالیت بدنی بیشتر با کاهش سرعت افت توانایی‌های شناختی و تشدید کمتر علائم حرکتی، حتی پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت و مدت ابتلا به پارکینسون نیز برقرار ماند.
با این حال، پژوهشگران هشدار دادند اطلاعات مربوط به فعالیت بدنی بر اساس گزارش خود شرکت‌کنندگان جمع‌آوری شده و ممکن است دقیق نباشد.
همچنین مشخص نیست فعالیت بدنی بیشتر به حفظ عملکرد دستگاه عصبی کمک کرده یا افرادی که علائم خفیف‌تری داشتند، توانسته‌اند فعال‌تر بمانند.
پژوهشگران افزودند شرکت‌کنندگان در آغاز مطالعه عموما از حافظه و توانایی تفکر خوبی برخوردار بودند و به همین دلیل، نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند.
بنابراین، اثبات تاثیر مستقیم ورزش بر روند پیشرفت پارکینسون مستلزم انجام پژوهش‌های بیشتری است.
ناسا اعلام کرد مریخ‌نورد «استقامت» با پیمودن ۴۵.۲ کیلومتر از زمان فرود بر مریخ در سال ۲۰۲۱، رکورد حرکت روی سطح اجرام آسمانی خارج از زمین را شکسته است. این کاوشگر شش‌چرخ پس از پنج سال و نیم فعالیت، همچنان در وضعیت فنی مطلوبی قرار دارد.
ناسا سه‌شنبه ۲۱ مهر اعلام کرد این مریخ‌نورد که ابعادی مشابه یک خودرو دارد، در ماموریت بررسی شرایط احتمالی حیات میکروبی در گذشته مریخ به این رکورد رسیده است.
این مریخ‌نورد برخی از کهن‌ترین زمین‌هایی را بررسی می‌کند که تاکنون در منظومه شمسی کاوش شده‌اند.
استیون لی، مدیر پروژه مریخ‌نوردها در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در کالیفرنیا، گفت تجهیزات مهندسی و ابزارهای استقامت در وضعیت بسیار خوبی قرار دارند و تمامی سامانه‌های پشتیبان آن همچنان در دسترس هستند.
به گفته او، ارزیابی تازه نشان می‌دهد سامانه‌ها توان فعالیت تا سال‌های دهه ۲۰۳۰ و احتمالا پس از آن را دارند.
رکورد قبلی متعلق به مریخ‌نورد «فرصت» بود که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۸ حدود ۴۵ کیلومتر پیمود. مسافت طی‌شده هر دو کاوشگر از تمامی ماه‌نوردها نیز بیشتر است.
پیمایش دهانه جزرو
«استقامت» با مجموعه ابزارهای علمی خود بر دهانه «جزرو» در نیمکره شمالی مریخ تمرکز کرده است. منطقه‌ای که تصور می‌شود میلیاردها سال پیش آب آن را فراگرفته و میزبان یک دریاچه بوده است.
این کاوشگر هنگام حرکت به‌سوی منطقه «ایدوبی»، از میان ناحیه موسوم به «لاک دو شارم» در بیرون لبه غربی دهانه، رکورد را ثبت کرد. مریخ‌نورد «کنجکاوی» نیز در دهانه «گیل»، نزدیک استوای مریخ، فعالیت می‌کند.
لی گفت «استقامت» نشانه‌ای از کند شدن ندارد. سازوکارهای حرکتی آن برای اثبات توان پیمایش دست‌کم ۱۰۰ کیلومتر آزمایش می‌شوند و تجهیزات قرار است آزمون‌هایی معادل پیمودن ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلومتر را پشت سر بگذارند.
ناسا سامانه ناوبری خودکار «اتو‌نو» را از عوامل اصلی موفقیت این مریخ‌نورد می‌داند.
به گفته لی، ۹۰ درصد حرکت‌های آن بدون مداخله انسانی انجام می‌شود.
کاوشگر از سطح پیش رو تصاویر استریو می‌گیرد، نقشه سه‌بعدی می‌سازد و ایمن‌ترین مسیر را انتخاب می‌کند. یک پردازنده کمکی سریع نیز پردازش تصاویر و اجرای نرم‌افزار را تقریبا پیوسته ممکن می‌کند؛ برخلاف مریخ‌نوردهای پیشین که برای محاسبه مسیر باید توقف می‌کردند.
این مریخ‌نورد بر تجربه ۲۹ ساله مریخ‌نوردهای سوجورنر، «روح»، «فرصت» و «کنجکاوی» تکیه دارد.
نشانه احتمالی حیات
لی مهم‌ترین دستاورد احتمالی «استقامت» را کشف نشانه زیستی می‌داند که سال گذشته اعلام شد؛ سرنخی از احتمال حیات میکروبی، نه تایید قطعی وجود آن.
این نشانه در سنگی سرخ‌رنگ یافت شد که احتمالا ۳.۲ تا ۳.۸ میلیارد سال پیش در مسیر رودخانه‌ای منتهی به دریاچه جزرو شکل گرفته است.
به گفته لی، منطقه لاک دو شارم می‌تواند سرنخ‌هایی از فرایندهای اولیه زمین‌شناسی، از جمله برخوردهای بزرگ شهاب‌سنگی، ارائه دهد. خود دهانه جزرو نیز بر اثر چنین برخوردی شکل گرفته است.
شواهد مداری نشان می‌دهد بخش‌هایی از لبه دهانه زمانی میزبان سامانه‌های آب‌گرمایی بوده‌اند؛ محیط‌های زیرسطحی گرم و آبداری که شاید برای حیات مناسب بوده‌اند.
ماموریت اولیه تنها ۲۰ کیلومتر پیمایش را پیش‌بینی می‌کرد. ناسا اکنون کاوش لبه دهانه را تا حدود پایان سال ۲۰۲۸ تمدید کرده و سامانه تامین توان مبتنی بر پلوتونیوم نیز، به گفته لی، برای سال‌های زیادی انرژی قابل استفاده دارد.
