به گزارش آسوشیتدپرس، معلمی در تهران که بهدلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش فاش شود، روایت کرد که اخیرا در شبی از بالکن خانهاش فریاد زده است: «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر خامنهای قاتل» و به شعارهایی پیوسته که از پنجرهها و پشتبامهای محله شنیده میشد. به گفته او، هنگامی که چند نفر شعارهایی در حمایت از حکومت سر دادند، همسایگان پاسخ دادند: «خفه شو! خفه شو!» و صداهای طرفدار حکومت را خاموش کردند.
این گزارش مینویسد ایرانیان همچنان در شوک، اندوه و ترس بهسر میبرند، پس از آنکه اعتراضات سراسری با مرگبارترین برخورد دوران رهبری ۸۶ ساله علی خامنهای سرکوب شد. هزاران نفر کشته و دهها هزار نفر بازداشت شدهاند. با این حال، به گفته آسوشیتدپرس، «رگهای از نافرمانی» همچنان پابرجاست و خشم عمیق علیه حاکمان در شبکههای اجتماعی و گفتوگو با معترضان مشهود است.
سه معترض که با این خبرگزاری گفتوگو کردهاند، ضمن ابراز خشم، از احساس بینتیجه بودن اعتراضات نیز سخن گفتهاند. یکی از آنها که در حوزه گردشگری در شمال تهران فعالیت میکند، گفت: «هر شب، هر ساعت، آرزو میکنم صدای حملات آمریکا را بشنوم. دیگر نمیتوانیم با مشت در برابر مسلسل بجنگیم.» او افزود بسیاری از دوستانش که در دی ماه به خیابان آمده بودند، به دلیل خشونت حکومت دیگر قصد تکرار آن را ندارند.
در عین حال، برخی دیگر نسبت به پیامدهای جنگ هشدار دادهاند. همان معلم تهرانی گفت: «میترسم قتلعامهای بیشتری رخ دهد» و نگران است حمله آمریکا به جنگ داخلی و خونریزی بیشتر منجر شود.
چهلمهایی که به اعتراض تبدیل شد
آسوشیتدپرس گزارش داده این هفته چهلم روزهای۱۸ و ۱۹ دی ماه است؛ مرگبارترین روزهای سرکوب. ویدیوهای منتشرشده و تایید شده توسط این خبرگزاری نشان میدهد در شهرهایی چون آبدانان و مشهد، مراسم چهلم با حضور صدها نفر برگزار شده و به شعارهای ضدحکومتی انجامیده است.
در آبدانان، جمعیتی چندصد نفره در چهلم علیرضا سیدی، نوجوان ۱۶ ساله کشتهشده، شعار «مرگ بر خامنهای» سر دادند. تصاویر نشان میدهد نیروهای امنیتی از یک خودروی زرهی تیراندازی کرده و گاز اشکآور شلیک کردند. در مشهد نیز در مراسم چهلم حمید مهدوی، جمعیت شعار داد: «هر یک نفر کشته شده، هزار نفر پشتشه.» هنگامی که پلیس برخی شرکتکنندگان را مورد آزار قرار داد، جمعیت فریاد زد: «بیشرف! بیشرف!»
گزارش تاکید میکند بسیاری از این مراسم حالوهوایی شاد داشته، با آوازخوانی و گلافشانی؛ در تضاد با فضای رسمی و سوگوارانهای که حکومت در مراسم حکومتی ترویج میکند. شرکتکنندگان غالباً از بهکار بردن واژه «شهید» خودداری کرده و از اصطلاح «جاویدنام» استفاده میکنند.
در مقابل، سپاه پاسداران در بیانیهای کشتهشدگان را قربانی «گروههای تروریستی وابسته به خارج» توصیف کرد که به گفته آن از «مطالبات مشروع مردم» سوءاستفاده کردهاند و مراسم رسمی چهلم را «فرصتی برای تجدید تعهد به وحدت ملی» دانست.
خشم، افسردگی و بحران اقتصادی
یکی از ساکنان کرج به آسوشیتدپرس گفت: «بیش از آنکه مردم غمگین باشند، عصبانیاند. همه منتظر یک انفجارند.» او که در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ماه شرکت کرده بود گفت پنج نفر از بستگان و دوستانش در تیراندازی نیروهای امنیتی کشته شدند.
پیش از این شورای سردبیری ایراناینترنشنال در بیانیهای با استناد به مدارک و روایتها اعلام کرده بود ابعاد خشونت نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی در جریان انقلاب ملی فراتر از برآوردهای اولیه بوده و بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر در این سرکوب هدفمند به دستور خامنهای، دیکتاتور تهران، کشته شدهاند.
معلم ۲۶ ساله تهرانی گفت: «کسی را نمیشناسم که اطرافش فرد کشتهشده، بازداشتشده یا زخمی نداشته باشد.»
همزمان، اقتصاد ایران بهشدت رو به وخامت است. ساکن کرج گفت: «نزدیک فروپاشی اقتصادی هستیم. خرید میوه لوکس شده است.» فعال حوزه گردشگری در شمال تهران وضعیت جامعه را «افسردگی جمعی» توصیف کرد و گفت با نزدیک شدن نوروز، بازار برخلاف سالهای گذشته خلوت است.
فضای فرهنگی نیز تحت تاثیر قرار گرفته است. یک بازیگر مشهور اعلام کرد دیگر نقشی نمیپذیرد «در این سرزمینی که بوی خون میدهد.» علیرضا استادحاجی، داور مسابقه مردان آهنین، با گریه درباره یکی از کشتهشدگان گفت: «او تروریست نبود، معترض بود.»
امید به تغییر یا بیم از جنگ
برخی از معترضان از شاهزاده رضا پهلوی، حمایت کردهاند که از تبعید خواستار اعتراض و حتی حمله آمریکا شده است. هرچند میزان حمایت از او مشخص نیست، اما آسوشیتدپرس مینویسد شعارهایی در حمایت از او در اعتراضات دی ماه شنیده شده است.
در کنار خشم و سوگواری، نگرانی از حمله احتمالی آمریکا نیز وجود دارد. ایالات متحده در حالی که با حکومت ایران درباره برنامه هستهای مذاکره میکند، ناوهای جنگی و جنگندههای خود را در نزدیکی ایران مستقر کرده است.
گزارش آسوشیتدپرس تصویری از جامعهای ارائه میدهد که میان خشم، سوگواری، ناامیدی و امید به تغییر گرفتار است؛ جامعهای که به گفته یکی از معترضان، «بسیار خسته شده و هیچ جایگزینی نمیبیند.»