وزارت خارجه کره جنوبی با انتشار بیانیهای از شهروندان خود در «کشورهایی همچون لبنان و اسرائیل» خواست هرچه زودتر و با اولین پرواز موجود از این کشورها خارج شوند.
وزارت خارجه این کشور همچنین از مراکز دیپلماتیک خود در منطقه خواسته برای حفاظت از شهروندان کره در صورت وقوع رخدادهای اضطراری، حداکثر تلاش خود را بگیرند.
بنا به گزارش رسانههای کره جنوبی، در حال حاضر از شهروندان کرهجنوبی، ۱۳۰ نفر در لبنان، ۵۳۰ نفر در اسراییل و ۱۱۰ نفر در ایران حضور دارند.
فرماندهی جبهه داخلی ارتش اسرائیل اعلام کرد از صبح تا بعد ازظهر دوشنبه یک رزمایش نظمی در منطقه روش هاعین برگزار خواهد کرد.
به گزارش جورازلیم پست، ارتش اعلام کرده این رزمایش از پیش برنامهریزی شده و بخشی از برنامه آموزشی سالانه ارتش اسرائیل برای سال ۲۰۲۴ است و در جریان تحرک اداوات نظاخمی بیتر خواهد شد اما هیچ تهدید امنیتی وجود ندارد.
«فرماندهی جبهه داخلی» (Home Front Command) یک واحد نظامی در ارتش اسرائیل (IDF) است که مسئولیت آمادهسازی و حفاظت از جمعیت غیرنظامی در برابر تهدیدات مختلف مانند حملات موشکی، جنگهای شیمیایی و بیولوژیکی، بلایای طبیعی و دیگر موقعیتهای اضطراری را بر عهده دارد.
آنتونی آلبانیزی، نخست وزیر استرالیا در جریان برگزاری یک کنفرانس خبری در روز دوشنبه، ۱۵ مرداد، در پاسخ به پرسشی درباره نوشته روز شنبه احمد صادقی، سفیر ایران در استرالیا در شبکه ایکس مبنی بر از بین بردن اسرائیل و اینکه علی خامنهای گفته اسرائیل به تدریج در حال ذوب شدن است»، با اشاره به اینکه این نوشته صادقی را ندیده است، گفت: «ما همچنان به عنوان یک دولت نگران نقش جمهوری اسلامی در ترویج درگیری و تفرقه در خاورمیانه، هم به طور مستقیم، هم از طریق نیروهای نیابتی آنها یعنی حماس، حزبالله و همچنین حوثیها هستیم.»
پیشتر، سناتور سایمن برمینگام، رهبر مخالفان در سنای استرالیا و وزیر خارجه در دولت سایه، در واکنش به نوشته سفیر جمهوری اسلامی، گفته بود دولت باید درباره اینکه صادقی، به طور بالقوه قوانین استرالیا درباره نفرتپراکنی را نقض کرده است یا خیر، واکنش داشته باشد و بگوید اگر چنین است، چه اقداماتی انجام خواهم داد.
نیروهای نظامی جمهوری اسلامی یکبار نیز در ۲۵ فروردینماه، بهطور مستقیم از خاک ایران به اسرائیل حمله کردند. اقدامی که در آن زمان رویدادی بیسابقه در چند دهه تنش میان اسرائیل و جمهوری اسلامی به حساب میآمد. اینبار، تنها نقطه تمایز ممکن است همزمانی حمله از سوی حوثیهای یمن، حزبالله لبنان و گروههای عراقی و فلسطینی، و البته هشدار دیرهنگام و گستردهتر بودن سطح عملیات باشد.
اسرائیل تا این مقطع از جنگ قادر بوده توان عملیاتی حزبالله را در لبنان و سوریه و همچنین امکان تحرک گروههای مسلح فلسطینی را در غزه بسیار محدود و حتی سلب کند. تحرکات گروههای نیابتی جمهوری اسلامی در یمن و عراق هم نسبتا تا حد بالایی در کنترل آمریکا است و این کشور، یا با همراهی متحدان اروپایی یا به تنهایی، تاکنون ضربات تاثیرگذاری به مقر حوثیها یا مقاومت اسلامی در عراق زده است.
حزبالله در افول
در حال حاضر، حزبالله از نظر توان و نیروی حمله به اسرائیل، مهمترین نیروی خارجی سپاه پاسداران جمهوری اسلامی به حساب میآید. این گروه توان موشکی قابل ملاحظهای دارد، اما دست آن بسیار بسته است چون در لبنان مقبولیت کافی ندارد و به عنوان یک گروه مزدور مورد نفرت بخشی از جامعه لبنان است.
روزنامه گاردین در همین زمینه اخیرا طی گزارشی نوشت که محبوبیت حزبالله در سالهای اخیر به خصوص به دلیل مداخله در جنگ داخلی سوریه برای حمایت از سرکوب بشار اسد علیه مردم معترض افول کرد.
در حال حاضر نیز لبنان سالگرد انفجار مرگبار در بیروت را پشت سر میگذارد که لبنانیها حزبالله را مسئول آن میدانند.
با این شرایط، تهران به خوبی میداند حزبالله نیز چندان توان و مشروعیتی برای انجام یک عملیات فراتر از پرتاب راکت و موشک به اسرائیل را ندارد و با این حساب، یک جنگ طولانی برای لبنان بسیار مخرب و نفسگیر خواهد بود.
رهبران کشورهای عرب در نگرانی
نباید فراموش کرد که اینبار همکاری کشورهای عرب منطقه همچون امارات متحده عربی، عربستان سعودی و اردن با اسرائیل ممکن است جدیتر و علنیتر از حمله جمهوری اسلامی در فروردینماه باشد.
این همراهی از آن جهت است که نگرانی بینالمللی بیشتری درباره در گرفتن یک جنگ گسترده در منطقه وجود دارد و رهبران این کشورها در رایزنی با غرب هر تلاشی برای جلوگیری از این جنگ میکنند. با همین منطق است که اردن نیز همزمان با مشورت پادشاه آن با فرانسه، فارغ از اختلافاتش با تهران، وزیر امور خارجه خود را به تهران فرستاد تا درباره امنیت منطقه رایزنی کند.
از سوی دیگر نیز دلیل این تلاش منطقهای، رضایت پنهان رهبران این کشورها از حذف رهبران اخوانی حماس مثل اسماعیل هنیه و نگرانی از گسترش جنگ است.
اکراه سوریه، احتیاط روسیه
حتی سوریه بشار اسد هم پس از یک دهه جنگ داخلی و کشتار و تخریب زیرساختهای کشور، هرگز تمایلی به تبدیل شدن به زمین جنگ ایران و اسرائیل ندارد. فراتر از همراه نشدن با جنگ ایران، ممکن است حتی عوامل اسرائیل در ساختار دولتی سوریه، در زمان لازم گراهای مورد نیاز را هم به اسرائیل بدهند، مانند آنچه در سالهای اخیر گزارشهایی از آن مطرح شد. در آخرین مورد نیز پس از حمله به ساختمان کنسولگری جمهوری اسلامی، بحث احتمال دادن آمار دقیق اعضای سپاه پاسداران در کنسولگری در دمشق مطرح شد.
در رابطه با سوریه، از روسیه و اختیار حریم هوایی سوریه هم نباید غافل شد. روسیه با وجود همراهیهای منطقهای با تهران، هرگز به ایران اجازه استفاده از حریم هوایی سوریه برای حمله به اسرائیل را نخواهد داد.
با این شرایط، گزینهای که برای ایران میماند، خیلی محدود به نظر میرسد؛ شاید تکرار حملهای در سطح حمله فروردین با چندین راکت و موشک گروههای نیابتی و یا کمی بیشتر از آن و یا شاید همزمان حمله و بمبگذاری در سفارتخانههای اسرائیل در کشورهای آمریکای لاتین و چند کشور دیگر.
مساله دردناک برای تهران
مساله این است که ایران نه به لحاظ تسلیحات متعارف و نه تسلیحات غیرمتعارف، هرگز در حد بازدارندگی با اسرائیل قرار نخواهد گرفت.
در محاسبات اسرائیل، جمهوری اسلامی قادر به پاسخی فراتر از موشکپرانی و چند نیروی نیابتی خود نیست که اسرائیل را مجاب کرده که میتواند دست به چنین عملیات پیچیدهای در قلب محافظتشدهترین نقطه پایتخت ایران بزند.
آنچه در ۲۵ فروردین و حمله جمهوری اسلامی به اسرائیل رخ داد، توپ پر حکومت ایران بود.
ممکن است ایران با اتکا به نیروی انسانی جنگدیده (جنگ عراق و ایران) و آنطور که مقامهایش میگویند «قدرت ایمان» نیروهای نظامی خود دست به یک اقدام غیرقابل پیشبینی بزند، اما در حوزه نیروی انسانی هم، توان نیروی انسانی جنگدیده اسرائیل اگر بیشتر نباشد، کمتر نیست.
مساله دردناک برای تهران اما چیز دیگری است، اینکه اسرائیل به سطحی از توانمندی نرمافزاری-اطلاعاتی و عملیاتی-جستیکی در خاک ایران رسیده که برای رهبرانش، مساله تنها انتخاب زمان و نحوه و هدف عملیات است. امری که مقابله با آن نه یک اقدام ساده و کوتاهمدت بلکه نیازمند اقدامات انقلابی و ساختاری در دستگاههای موازی و تودرتوی اطلاعاتی و نظامی جمهوری اسلامی است.
بنا بر این چه تهران تصمیم حمله گسترده به اسرائیل را اجرایی کند چه نکند، فردای حمله نیز باید با همین نفوذ و ناکارآمدی اطلاعاتی و نظامی خود دست و پنجه نرم کند که جا را برای عملیاتهای بعدی اسرائیل باز خواهد گذاشت.
