بلومبرگ پنجشنبه ۲۸ خرداد در گزارشی نوشت اگرچه شیخ طحنون بن زاید آل نهیان بیش از هر چیز بهعنوان فردی شناخته میشود که یک امپراتوری اقتصادی ۱.۵ تریلیون دلاری را هدایت میکند اما پشت صحنه، او نقش دیگری نیز بر عهده گرفته است: بازسازی روابط امارات متحده عربی با جمهوری اسلامی.
بهنوشته بلومبرگ، در سه ماهی که از آغاز جنگ منطقهای میگذرد، موضع اولیه و تند ابوظبی به تدریج جای خود را به رویکردی عملگرایانهتر داده که بر تعامل با همسایه بزرگترش، ایران، استوار است. بهگفته افرادی آگاه از موضوع که بهدلیل حساسیت مسائل نخواستند نامشان فاش شود، شیخ طحنون که همزمان مشاور امنیت ملی امارات نیز هست، نقشی کلیدی در این تغییر رویکرد ایفا کرده است.
این شاهزاده، که برادر شیخ محمد بن زاید حاکم ابوظبی است، به ایجاد کانالهای ارتباطی مستقیم با رهبران جمهوری اسلامی کمک کرده و در عین حال روابط نزدیک خود را با دولتهای غربی و متحدان منطقهای حفظ کرده است.
در بیانیهای از سوی یکی از مقامهای امارات آمده است: «سیاست خارجی امارات بر کاهش تنشها و جلوگیری از تشدید بحرانها در سراسر منطقه، همراه با پیشبرد صلح و ثبات پایدار، استوار است. امارات از تلاشها، از جمله تلاشهای ایالات متحده، برای محافظت از مردم منطقه در برابر پیامدهای درگیریها حمایت میکند.»
در سال ۲۰۲۱، شیخ طحنون به عالیرتبهترین مقام اماراتی طی بیش از یک دهه تبدیل شد که به تهران سفر میکرد. این سفر بخشی از تلاش گستردهتر امارات برای ترمیم روابط خود در منطقه، از جمله با ترکیه و قطر، بود.
پنج سال بعد، او بار دیگر همین نقش را بر عهده گرفته است و در مرکز یک چرخش چشمگیر قرار دارد.
امارات از زمان آغاز جنگ در ۹ اسفند ۱۴۰۴، بیش از هر کشور دیگری هدف حملات جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ موضوعی که باعث شد شیخ محمد بن زاید در اقدامی کمسابقه به «دشمنان کشور» هشدار علنی بدهد.
امارات در جریان جنگ چندین بار به اهدافی در خاک ایران حمله کرد و در میان کشورهای عربی منطقه، تهاجمیترین موضع را در برابر جمهوری اسلامی اتخاذ کرد.
هرچند بخش عمده موشکها و پهپادهای ایران رهگیری شدند، اما این حملات ۱۲ کشته در امارات برجای گذاشت و میلیاردها دلار خسارت به بنادر، تاسیسات نفتی و هتلها وارد کرد.
بهگفته یکی از افراد مطلع، امارات تا زمانی که حکومت ایران حملات خود را متوقف نکرده بود، حاضر به آغاز مذاکرات نشد.
پس از توقف حملات، مقامهای امنیتی ابوظبی و تهران برای نخستین بار از آغاز جنگ، به صورت حضوری دیدار کردند.
این هفته، آمریکا و جمهوری اسلامی یادداشت تفاهمی را امضا کردند که آتشبس میان دو طرف را حدود دو ماه دیگر تمدید میکند تا در این مدت درباره پایان دائمی جنگ مذاکره کنند.
این توافق همچنین بازگشایی تنگه هرمز را در نظر گرفته است که گذرگاهی حیاتی برای صادرات امارات به حساب میآید.
یکی از مقامهای امارات در بیانیهای گفت:«امارات بر اهمیت پایبندی کامل به مفاد یادداشت تفاهم تاکید دارد و روابط آینده خود با ایران را بر اساس نتایج توافق نهایی شکل خواهد داد.»
بدبینی نسبت به جمهوری اسلامی
یکی دیگر از افراد آگاه به بلومبرگ گفت واقعیتهای ناشی از اندازه عظیم و نزدیکی جغرافیایی ایران، کشوری با ۹۰ میلیون نفر جمعیت و یکی از بزرگترین ارتشهای جهان که درست آن سوی خلیج فارس قرار دارد، اقتضا میکند که رویکردی عملگرایانه اتخاذ شود.
با این حال، او افزود که با توجه به ابعاد حملات جمهوری اسلامی، عادیسازی روابط احتمالا سالها زمان خواهد برد.
رابرت موگیلنیکی، بنیانگذار موسسه مشاورهای «پولیاسفیر» در پاریس و پژوهشگر موسسه کشورهای عربی خلیج فارس، به بلومبرگ گفت:«اماراتیها میدانند که نمیتوانند به تهران اعتماد کنند. اما این احساس نیز وجود دارد که عدم تعامل با ایران ممکن است هزینههای بسیار سنگینی داشته باشد؛ بهویژه با توجه به مسیری که مذاکرات آمریکا و جمهوری اسلامی در پیش گرفته است.»
کشورهای عرب سنی خلیج فارس از دیرباز نسبت به ایران، بهعنوان یک قدرت شیعه با نظامی مبتنی بر حاکمیت مذهبی از زمان انقلاب ۱۳۵۷، بدبین بودهاند.
با این حال، امارات و عربستان در سالهای اخیر تلاشهای خود را برای بهبود روابط با تهران افزایش دادهاند و حتی پیش از آغاز جنگ، از آمریکا خواسته بودند وارد درگیری با جمهوری اسلامی نشود.
اقتصاد در اولویت
بهنوشته بلومبرگ تلاشهای اخیر امارات فقط جنبه دیپلماتیک ندارد.
بهگفته افراد مطلع، این تغییر رویکرد بازتاب تمایل ابوظبی برای محافظت از برنامه تحول اقتصادی خود در برابر شوکهای ژئوپلیتیکی است.
امارات طی یک دهه گذشته اقتصاد خود را از وابستگی به نفت دور کرده و به مرکزی برای خدمات مالی، هوش مصنوعی و سرمایهگذاری جهانی تبدیل شده است.
این کشور اکنون یکی از مهمترین منابع سرمایه برای شرکتهای سرمایهگذاری خصوصی و صندوقهای پوشش ریسک جهان به شمار میرود؛ موضوعی که ثبات منطقهای را به اولویتی مهم برای والاستریت تبدیل کرده است.
کمتر کسی به اندازه شیخ طحنون در این مسیر نقش داشته است.
او از طریق شبکهای از صندوقهای ثروت ملی و شرکتهای سرمایهگذاری، بر نهادهایی نظارت میکند که به ابزارهای اصلی سرمایهگذاری سرمایههای ابوظبی در سراسر جهان تبدیل شدهاند.
در این مسیر، او با بسیاری از بزرگترین چهرههای تجارت جهانی روابط نزدیکی برقرار کرده و جایگاه خود را بهعنوان حلقه اتصال میان جاهطلبیهای اقتصادی امارات و سیاست خارجی آن تثبیت کرده است.
میرا الحسین، پژوهشگر وابسته دانشگاه ادینبرو، در این مورد به بلومبرگ گفت: «بهطور کلی، شیخ طحنون یکی از زیرکترین و عملگراترین چهرهها در حلقه تصمیمگیری امارات محسوب میشود.»
او افزود: «نقش او در مدیریت آشتی پس از پایان محاصره قطر، جایگاهش را بهطور چشمگیری ارتقا داد؛ موضوعی که بسیاری از اماراتیها آن را اقدامی مهم و ضروری میدانستند.»
نقش محوری در مذاکرات
البته حاکم قدرتمند ابوظبی، شیخ محمد بن زاید، همچنان چهره اصلی سیاست خارجی امارات است. او این هفته در فرانسه حضور داشت و مورد تمجید دونالد ترامپ قرار گرفت.
همچنین ولیعهد ابوظبی، شیخ خالد بن محمد، اخیرا مدیریت یک امپراتوری مالی بزرگ را بر عهده گرفته و در ماه آوریل با شی جینپینگ، رییسجمهوری چین، دیدار کرده است.
با این حال بلومبرگ تاکید کرد که تلاشهای دیپلماتیک شیخ طحنون در طول جنگ عمدتا دور از توجه رسانهها باقی مانده است.
یکی از نخستین نشانههای نقشآفرینی او در اواخر ماه گذشته آشکار شد؛ زمانی که محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخستوزیر قطر، با او تماس گرفت تا درباره هماهنگی تلاشها برای حمایت از میانجیگری و کاهش تنشها گفتوگو کند.
پس از هفتهها مذاکرات فشرده، این قطر بود که در نهایت به میانجی اصلی توافق میان آمریکا و جمهوری اسلامی تبدیل شد.
بهگفته منابع آگاه، نخستوزیر قطر به طور منظم شیخ طحنون و همچنین شیخ عبدالله بن زاید، وزیر امور خارجه امارات، را در جریان روند مذاکرات قرار میداد.
در کنار شیخ طحنون که از رویکردی عملگرایانه و مبتنی بر منافع اقتصادی حمایت میکرد، مقامهایی از دبی و شارجه نیز خواهان حرکت به سمت ترمیم روابط با جمهوری اسلامی بودند.
دبی بهویژه خود را به پناهگاهی امن برای شرکتهای خارجی و مهاجران تبدیل کرده و همواره بر امنیت و ثبات تاکید داشته است؛ ویژگیهایی که با حملات موشکی سپاه به شهرهای اماراتی به شدت تهدید شدند.
در روزهای نخست جنگ، برخی متخصصان و کارکنان خارجی بهدلیل هشدارهای پناهگیری و حملات مکرر موشکی و پهپادی، امارات را ترک کردند.
هرچند تقریبا همه این حملات رهگیری شدند، اما بازگشت کامل فعالیتهای اقتصادی زمان برده است.
معمار جاهطلبیهای اقتصادی امارات
جنگ چالشی جدی برای اقتصادهای خلیج فارس ایجاد کرد؛ از تهدید درآمدهای گردشگری و صادرات انرژی گرفته تا ایجاد اختلال در برنامههای متنوعسازی اقتصادی که برای آینده منطقه حیاتی هستند.
بهنوشته بلومبرگ کمتر کسی به اندازه شیخ طحنون با این برنامهها گره خورده است.
او که علاوه بر مشاور امنیت ملی، یکی از معاونان حاکم ابوظبی نیز هست، بر نهادهایی از سرمایهگذار هوش مصنوعی MGX گرفته تا برخی از بزرگترین صندوقهای سرمایهگذاری امارات نظارت میکند.
این شبکه او را در مرکز ماشین عظیم معاملهسازی ابوظبی و تلاش آن برای تبدیل شدن به قطب جهانی فناوری و امور مالی قرار داده است.
این فعالیتها شبکهای از روابط را از تهران و آنکارا گرفته تا قاهره و واشینگتن برای او ایجاد کرده است.
اکنون که ابوظبی تلاش میکند جاهطلبیهای اقتصادی خود را از آشفتگیهای منطقهای مصون نگه دارد، شیخ طحنون بیش از پیش به فردی تبدیل شده که ماموریت مدیریت هر دو بخش معادله را بر عهده دارد: جذب سرمایه و مهار ریسکهای ژئوپلیتیکی که میتوانند این سرمایهگذاریها را تهدید کنند.
میرا الحسین در پایان در همین زمینه به بلومبرگ گفت: «برای بسیاری از ناظران اماراتی، شیخ طحنون نماد یک دیپلمات باتجربه، خونسرد و متعادل است. توانایی او در حفظ کانالهای ارتباطی با بازیگران مختلف، از جمله عربستان سعودی و جمهوری اسلامی، با وجود تنشهای اخیر، نشاندهنده مهارت دیپلماتیک و درایت سیاسی اوست.»
در حالی که ترامپ توافق با جمهوری اسلامی را یک دستاورد سیاسی میداند، بسیاری در اسرائیل معتقدند توافقی که برنامه موشکی، فعالیتهای هستهای و بخش مهمی از تهدیدهای امنیتی جمهوری اسلامی را دستنخورده باقی میگذارد، نمیتواند پایان واقعی این بحران برای اسرائیل باشد.
در چنین فضایی اختلافهای علنی میان دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو در هفتههای اخیر که دیگر از ابرازش ابایی ندارند، بیش از آنکه ناشی از یک تنش شخصی باشد بازتاب شکاف عمیقتری بر سر نتیجه جنگ با جمهوری اسلامی است. هر دو رهبر جنگ را با اهدافی مشترک آغاز کردند، اما اکنون به نظر میرسد برداشتی متفاوت از مفهوم پیروزی دارند.
ترامپ در روزهای اخیر بارها از عملکرد اسرائیل در لبنان انتقاد کرده و هشدار داده است که ادامه عملیات علیه حزبالله میتواند توافق در حال شکلگیری میان واشینگتن و جمهوری اسلامی را به خطر بیندازد.
او جنگ لبنان را «جنگ کوچکتر» در مقایسه با پرونده جمهوری اسلامی توصیف کرده و گفته نتانیاهو باید در قبال لبنان مسئولانهتر رفتار کند. در مقابل، نخستوزیر اسرائیل نه تنها از مواضع خود عقب ننشسته، بلکه اعلام کرده نیروهای اسرائیلی تا زمانی که تهدیدها پابرجا باشند، در مناطق امنیتی باقی خواهند ماند.
اسرائیل با این استدلال وارد جنگ شد که جمهوری اسلامی از طریق برنامه موشکی، شبکه نیروهای نیابتی و ظرفیتهای هستهای خود، تهدیدی مستقیم علیه امنیت سرزمینی این کشور محسوب میشود.
اما بر اساس چارچوب یادداشتتفاهم ۱۴مادهای، نه برنامه موشکی جمهوری اسلامی برچیده میشود، نه فعالیت هستهای آن متوقف میشود و نه ساختار منطقهای نیروهای وابسته به تهران موضوع اصلی توافق است.
در عمل، آنچه برای واشینگتن یک موفقیت تلقی میشود، ضرورتا از نگاه تلآویو موفقیت نیست.
برای دولت ترامپ، بازگشایی تنگه هرمز، پایان جنگ، کاهش فشار اقتصادی ناشی از بحران انرژی و دریافت تعهد جمهوری اسلامی درباره عدم دستیابی به سلاح هستهای میتواند یک دستاورد سیاسی و دیپلماتیک محسوب شود.
اما برای اسرائیل، جنگ از ابتدا موضوعی مربوط به امنیت سرزمینی و تهدیدی وجودی بود. از این منظر، توافق فعلی بسیاری از نگرانیهایی را که اسرائیل برای آن وارد جنگ شد، دستنخورده باقی میگذارد.حتی بر اساس اظهارات اخیر ترامپ، جمهوری اسلامی میتواند همچنان موشکهای بالستیک در اختیار داشته باشد؛ موضوعی که در اسرائیل به عنوان یکی از مهمترین تهدیدهای امنیتی تلقی میشود.
سفیر اسرائیل در آمریکا به اظهارات ترامپ مبنی بر اینکه جمهوری اسلامی میتواند مانند سایر کشورها موشک بالستیک داشته باشد، واکنشی کمسابقه نشان داد و گفت: «قاتلان مسلح تهران مانند هیچ کشور دیگری در منطقه نیستند. اگر موشکهای بالستیک داشته باشند، از آنها علیه همسایگان خود استفاده خواهند کرد.»
این موضع در واقع بازتاب نگرانی گستردهتر نهادهای امنیتی اسرائیل است که معتقدند تهدید جمهوری اسلامی صرف به سلاح هستهای محدود نمیشود.
در عرصه داخلی اسرائیل نیز نشانههای مشابهی دیده میشود. گزارشهای رسانهای حاکی از آن است که حزب لیکود تصمیم گرفته در کارزار انتخاباتی پیش رو، دیگر مانند گذشته بر رابطه نزدیک نتانیاهو و ترامپ تکیه نکند.
این تصمیم در کشوری که نزدیکی به رییسجمهوری آمریکا همواره یک مزیت سیاسی محسوب میشد، حامل پیامی روشن است: توافق با جمهوری اسلامی و انتقادهای اخیر ترامپ باعث شده بخشی از افکار عمومی و نخبگان سیاسی اسرائیل دیگر به این رابطه مانند گذشته نگاه نکنند.
با این حال، اختلافهای اخیر تنها به محاسبات امنیتی و سیاسی محدود نمیشود. روابط شخصی ترامپ و نتانیاهو نیز وارد مرحلهای کمسابقه شده است. ترامپ که سالها از نتانیاهو به عنوان یکی از نزدیکترین متحدان خود یاد میکرد، در هفتههای اخیر نه تنها از تصمیمهای او در لبنان انتقاد کرده، بلکه در گفتوگوهای خصوصی نیز از عملکرد نخستوزیر اسرائیل ابراز خشم کرده و او را «دیوانه» خوانده است.
او در نشست گروه هفت تاکید کرد حملات مداوم اسرائیل به حزبالله میتواند توافق با جمهوری اسلامی را با خطر مواجه کند. ترامپ همچنین بار دیگر گفته بدون اقدامات او، اسرائیل امروز در موقعیت کنونی قرار نداشت.
در مقابل، نتانیاهو نیز نشانهای از عقبنشینی نشان نداده و بر ادامه حضور نظامی اسرائیل در مناطق امنیتی لبنان تاکید کرده است.
همین تقابل باعث شده برخی تحلیلگران، از جمله اوری گلدبرگ، معتقد باشند بخشی از بحران کنونی ناشی از آن است که ترامپ احساس میکند نتانیاهو حاضر نیست اولویتهای راهبردی کاخ سفید را بپذیرد و همچنان تلاش میکند مسیر مستقل خود را دنبال کند.
از نگاه گلدبرگ، مساله فقط لبنان یا حتی جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه موضوع بر سر این است که چه کسی دستور کار مرحله پس از جنگ را تعیین میکند.
مایکل سینگ در واشینگتنپست نیز استدلال میکند که روسای جمهور ی آمریکا و نخستوزیران اسرائیل در گذشته نیز بارها دچار اختلاف شدهاند و این موضوع الزاما به معنای شکاف راهبردی نیست.
با وجود همه این اختلافها، بعید است نتانیاهو در شرایط کنونی به سمت رویارویی مستقیم با ترامپ حرکت کند. وابستگی امنیتی و نظامی اسرائیل به آمریکا همچنان یک واقعیت غیرقابل انکار است و هیچ نخستوزیری در تلآویو نمیتواند آن را نادیده بگیرد. به همین دلیل، محتملترین راهبرد فعلی سکوت، مدیریت اختلافها و پرهیز از تقابل آشکار با کاخ سفید است.
اما پرسش اصلی برای آینده باقی میماند. اگر توافق فعلی بخش مهمی از نگرانیهای امنیتی اسرائیل را برطرف نکند، اگر جمهوری اسلامی همچنان توان موشکی خود را حفظ کند، اگر فعالیتهای هستهای آن ادامه یابد و اگر شبکه نیروهای نیابتی آن در منطقه باقی بماند، آیا این پرونده از نگاه اسرائیل بسته خواهد شد؟
شاید مهمترین نتیجه اختلاف امروز ترامپ و نتانیاهو همین پرسش باشد. نتانیاهو فعلا ترجیح داده است در برابر توافق سکوتی محتاطانه در پیش بگیرد و وارد رویارویی مستقیم با کاخ سفید نشود.
اما مساله اصلی نه امروز، بلکه سالهای آینده خواهد بود؛ اینکه آیا او، یا هر رهبر دیگری که پس از او در اسرائیل به قدرت برسد، تهدید جمهوری اسلامی را حلشده تلقی خواهد کرد یا منتظر خواهد ماند در یک بزنگاه تاریخی اقدام مستقلی انجام دهد.
خبرگزاری رویترز عصر پنجشنبه ۲۸ خرداد در گزارشی با اعلام این خبر، به نقل از شرکتهای کشتیرانی نوشت با وجود اینکه نشانههای فوری اثرگذاری این توافق دیده میشود، اما همچنان دسترسی ایمن باید تضمین شود و مینها پاکسازی شوند. به همین دلیل رسیدن به وضعیت عادی و آنچه پیش از آغاز عملیات خشم حماسی در جریان بود، زمان میبرد.
عربستان سعودی، بزرگترین تولیدکننده اوپک، پس از بسته شدن عملی تنگه هرمز در نخستین روز آغاز جنگ ایران، بهطور عمده از بندر ینبع در دریای سرخ برای صدور نفت استفاده کرده بود و این نخستین عبور رسمی نفتکشهای این کشور از نهم اسفند تا کنون است.
در نشانهای دیگر از افزایش رفتوآمد نفتکشها، دادههای کپلر نشان داد سه نفتکش حامل نفت خام در اطراف بندر فجیره امارات، خارج از تنگه هرمز، مشغول بارگیری بودهاند و دو نفتکش از آنها با محموله خود راهی اروپا شدهاند.
بر اساس یادداشت تفاهمی که ۲۷ خرداد بهطور رسمی به دست روسای جمهوری ایران و آمریکا امضا شد، تنگه هرمز بلافاصله پس از امضای تفاهمنامه گشوده شود و محاصره بندرهای جنوب ایران از سوی ایالات متحده نیز پایان یابد.
دادههای ردیابی کشتیها از سوی شرکت بریتانیایی الاسایجی نیز نشان داد نفتکش افراماکس تونگ لین وان، با پرچم هنگکنگ، که اوایل ماه مارس (نیمه اسفند) از پالایشگاه الرویس ابوظبی نفتا بارگیری کرده و از آن زمان در خلیج فارس مانده بود، روز پنجشنبه ۲۸ خرداد از تنگه عبور کرد.
دادههای هر دو شرکت الاسایجی و کپلر از عبور نفتکش گاز طبیعی مایع مرایخ، تحت کنترل شرکت قطر انرژی، در روز پنجشنبه از تنگه عبور حکایت دارد. این کشتی محموله خود را روزهای ۱۲ و ۱۳ ژوئن در راس لفان بارگیری کرده و قرار است روز پنجشنبه ۲۸ خرداد آن را به بندر قاسم پاکستان تحویل دهد.
در سایه این تحولات قیمت قراردادهای آتی نفت خام برنت، که شاخص معیار به شمار میآید، دو درصد دیگر کاهش یافت و به کمتر از ۷۸ دلار برای هر بشکه رسید؛ قیمتی که از زمان آغاز جنگ ۴۰ روزه ایران ثبت نشده بود.
صنعت کشتیرانی همچنان محتاط است
با وجود این تحولات در آبهای جنوبی ایران، رویترز نوشت مقامهای صنعت کشتیرانی و بیمه روز پنجشنبه همچنان محتاط بودند و خواستار تضمینها و جزئیات بیشتری درباره این توافق شدند.
اینترتنکو، که نماینده مالکان مستقل نفتکشها در جهان است، به این رسانه گفت این صنعت به شفافیت درباره ایمنی دریانوردی نیاز دارد و پاکسازی مینها باید «در نخستین فرصت ممکن» آغاز شود. این نهاد افزود مناطق خطرناک به دلیل وجود مین باید اعلام عمومی شود.
اینترتنکو همچنین گفت: «کشتیها باید اطمینان داشته باشند که دیگر هدف حمله قرار نخواهند گرفت.»
شیلا کامرون، مدیرعامل انجمن بازار بیمه لویدز، نیز گفت علاوه بر تهدید مینها، درباره «تحریمها، قوانین مرتبط با تروریسم و پرداخت عوارض عبور» نیز به شفافیت نیاز است.
مدیر انجمنی که نماینده منافع تمام شرکتهای بیمهگذار در بازار بیمه لویدز لندن است، راه بازگشت به وضعیت عادی در خلیج فارس را «طولانی و پیچیده» خواند و افزود در حالی که کشتیها اکنون در جای نامناسب قرار دارند و زنجیره تامین دچار اختلال شده، بازگشت نسبی به وضعیت عادی کشتیرانی ماهها طول خواهد کشید.
بر اساس این گزارش که پنجشنبه ۲۸ خرداد منتشر شد، وزارت دادگستری تحقیقاتی را درباره چگونگی شکلگیری یک شبکه گسترده سرمایهگذاری جهانی متعلق به مجتبی خامنهای آغاز کرده است.
این تحقیقات بر نقش احتمالی بانکهای والاستریت در ایجاد و توسعه این سبد سرمایهگذاری متمرکز است.
این اقدام در چارچوب یک تحقیق گسترده درباره اتهامات پولشویی و فساد انجام میگیرد. در همین راستا، بازرسان بررسی نقش احتمالی برخی موسسات مالی آمریکایی، از جمله بانکهای جیپی مورگان چیس و سیتیگروپ، را در دستور کار قرار دادهاند.
پیشتر در ۲۹ فروردین، روزنامه تلگراف گزارش داد پنج بانک بزرگ آمریکایی و بریتانیایی به «مشارکت ناخواسته» در پولشویی به نفع جمهوری اسلامی و پردازش نقل و انتقالهایی متهم شدهاند که ممکن است با یک «شبکه پیچیده دور زدن تحریمها» مرتبط باشد.
در این پرونده به نام بانکهای اچاسبیسی، استاندارد چارتر، جیپی مورگان چیس، سیتی و نیویورک مِلون اشاره شد.
مجتبی خامنهای از زمان انتصاب بهعنوان سومین رهبر جمهوری اسلامی، در هیچ مراسم یا مکان عمومی حاضر نشده و هیچ پیام صوتی یا تصویری منتشر نکرده است. پیامهای منتسب به او تنها بهصورت مکتوب منتشر میشوند.
جابهجایی مبالغ کلان
سه منبع آگاه به بلومبرگ گفتند تحقیقات وزارت دادگستری بر این موضوع متمرکز است که آیا این موسسات در تسهیل جابهجایی مبالغ کلان پول میان شرکتهای تحت نظارت مجتبی خامنهای دست داشتهاند یا خیر.
به گفته آنها، بازرسان میکوشند ابعاد شبکه مالی رهبر جمهوری اسلامی را شناسایی کنند و خلاهای احتمالی در سازوکارهای نظارتی موسسات آمریکا را که امکان انجام این تراکنشها را فراهم آورده، مورد بررسی قرار دهند.
این منابع بهدلیل حساسیت موضوع و نداشتن مجوز برای اظهارنظر علنی، خواستند هویتشان مخفی بماند.
هشتم اردیبهشت، وزارت خزانهداری آمریکا از تحریم ۳۵ فرد و نهاد مرتبط با «شبکه بانکداری سایه» جمهوری اسلامی خبر داد؛ شبکهای از واسطههای مالی که با ایجاد شرکتهای صوری در خارج، مسیر دسترسی پنهان بانکهای ایرانی را به نظام مالی جهانی، برقرار میکنند.
بررسی پرداختهای مشکوک به برندهای جهانی
بلومبرگ در ادامه گزارش داد دامنه تحقیقات درباره شبکه مالی مجتبی خامنهای تنها به آمریکا محدود نمیشود و برخی موسسات در اروپا و خاورمیانه نیز تحت بررسی قرار گرفتهاند.
بر اساس این گزارش، وزارت دادگستری آمریکا در حال بررسی پرداختهای مرتبط با املاک و مستغلات است که از سوی این شبکه به برخی برندهای بینالمللی، از جمله هولدینگ هیلتون ورلدواید، انجام شده است.
جیپی مورگان چیس و سیتیگروپ از اظهارنظر درباره این گزارش خودداری کردند. نماینده وزارت دادگستری آمریکا نیز حاضر به پاسخگویی در این خصوص نشد.
بلومبرگ پیشتر در بهمن سال گذشته گزارش داده بود مجتبی خامنهای که از سال ۲۰۱۹ در فهرست تحریمهای آمریکا قرار دارد، «یک امپراتوری جهانی املاک» ایجاد کرده است.
بر اساس این گزارش، دامنه این شبکه از فعالیتهای کشتیرانی در خلیج فارس تا حسابهای بانکی در سوئیس و املاک لوکس در بریتانیا را در بر میگیرد.
منابع مالی مرتبط با این معاملات نیز از طریق موسسات مالی مستقر در بریتانیا، سوئیس، لیختناشتاین و امارات متحده عربی جابهجا شدهاند.
بلومبرگ افزود تحقیقات وزارت دادگستری آمریکا بهدلیل توافق اخیر میان واشینگتن و تهران، از حساسیت دیپلماتیک بالایی است.
آمریکا و حکومت ایران ۲۵ خرداد از دستیابی به تفاهمی برای پایان جنگ خبر دادند. این یادداشت تفاهم بامداد ۲۸ خرداد به امضای دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا و مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، رسید.
بر اساس این سند، یک دوره ۶۰ روزه برای گفتوگوهای تخصصی در نظر گرفته شده است؛ مذاکراتی که قرار است بر موضوعات حساسی همچون سرنوشت ذخایر اورانیوم غنیشده حکومت ایران و چگونگی رفع تحریمها تمرکز داشته باشد.
روابط نزدیک مجتبی خامنهای و علی انصاری
بلومبرگ در ادامه گزارش داد مجتبی خامنهای پیش از رسیدن به رهبری، روابط نزدیکی با علی انصاری، بنیانگذار بانک ورشکسته آینده و متهم به فساد اقتصادی، داشته است.
به نوشته بلومبرگ، گسترش فعالیتهای انصاری در حوزههای بانکداری، ساختوساز و تجارت طی سالهای اخیر، بهعنوان یکی از مسیرهای انتقال سرمایه به خارج از ایران مورد توجه قرار گرفته است.
شبکهای از شرکتهای صوری که بسیاری از آنها از سوی انصاری اداره میشوند، برای خرید املاک لوکس و هتلهای پنجستاره در کشورهای مختلف اروپایی مورد استفاده قرار گرفتهاند؛ از جمله چند هتل که اکنون تحت مدیریت هولدینگ هیلتون فعالیت میکنند.
مولی موزر، رییس بخش مبارزه با پولشویی، مواد مخدر و مصادره اموال در وزارت دادگستری آمریکا، پیشتر هشدار داد جمهوری اسلامی بهطور فعال در تلاش است به نظام مالی ایالات متحده دسترسی پیدا کند.
ششم بهمن ۱۴۰۴، روزنامه فایننشالتایمز گزارش داد انصاری طی سالهای گذشته املاک لوکسی در اروپا به ارزش صدها میلیون دلار خریداری کرده است.
او بهدلیل تامین مالی سپاه پاسداران در فهرست تحریمهای بریتانیا قرار دارد.
یک منبع آگاه به بلومبرگ گفت در ماههای اخیر مالکیت چند نهاد در امپراتوری املاک مجتبی خامنهای «روی کاغذ» تغییر کرده و نام انصاری جایگزین نام دیگر افراد نزدیک به او شده است.
بر اساس این گزارش، بخشی از اقدامات اخیر وزارت دادگستری آمریکا علیه جمهوری اسلامی بر پایه اطلاعاتی انجام گرفته که از طریق تحریمهای پیشین وزارت خزانهداری علیه برخی سرمایهداران ایرانی در امارات به دست آمده است.
ردیابی این شبکههای مالی و مسیرهای انتقال پول در برخی موارد میتواند بازرسان آمریکایی را به روابط بانکی کارگزاری در ایالات متحده برساند.
واینت پنجشنبه ۲۸ خرداد نوشت برآوردهای نهادهای اسرائیلی نشان میدهند بعید است مذاکرات ۶۰ روزه میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده، به یک توافق بینجامد.
بر اساس این گزارش، دومین فرض اسرائیل این است که حفظ جایگاهی مستحکم در لبنان، دستکم تا ماه نوامبر، از اهمیت فراوانی برخوردار است، زیرا پس از انتخابات میاندورهای آمریکا ممکن است شرایط برای اقدام دوباره علیه حکومت ایران فراهم شود.
به باور مقامهای اسرائیلی، این همان «پنجره فرصت» مورد نظر آنهاست؛ این فرصت بر این فرض بنا شده که تا آن زمان، واشینگتن و تهران به توافق دائمی دست نخواهند یافت.
به گزارش واینت، ارزیابی غالب در اسرائیل این است که جمهوری اسلامی با حسن نیت وارد مذاکرات نمیشود، بلکه از روند گفتوگوها برای خرید زمان بهره میگیرد و قصدی برای اجرای تعهدات خود در چارچوب یادداشت تفاهم ندارد.
مقامهای اسرائیلی بر این باورند که اگر این ارزیابی محقق شود، نوامبر میتواند «نقطه آغاز مرحلهای تازه» باشد.
انتخابات سراسری آمریکا قرار است سوم نوامبر (۱۳ آبان) برگزار شود. در این رقابت، سرنوشت تمامی کرسیهای مجلس نمایندگان و بخشی از کرسیهای سنا مشخص خواهد شد.
آمریکا و حکومت ایران ۲۵ خرداد از دستیابی به تفاهمی برای پایان جنگ خبر دادند. این یادداشت تفاهم بامداد ۲۸ خرداد به امضای دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا و مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، رسید.
بر اساس این سند، یک دوره ۶۰ روزه برای گفتوگوهای تخصصی در نظر گرفته شده است. مذاکراتی که قرار است بر موضوعات حساسی همچون سرنوشت ذخایر اورانیوم غنیشده حکومت ایران و چگونگی رفع تحریمها تمرکز داشته باشد.
خط قرمز نتانیاهو
واینت در ادامه گزارش داد از نگاه اسرائیل، اصلیترین اختلاف به موضوع خروج نیروهای ارتش این کشور از منطقه حائل در جنوب لبنان مربوط میشود.
بر اساس این گزارش، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، این موضوع را خط قرمز خود میداند و انتظار میرود برای جلوگیری از تحقق آن، تلاشهای دیپلماتیک گستردهای صورت گیرد.
مقامهای ارشد اسرائیلی به تداوم فشارها برای خروج نیروهای این کشور از جنوب لبنان اذعان دارند و در عین حال معتقدند در حال حاضر تفاهمی میان آمریکا و اسرائیل وجود دارد که طبق آن، اسرائیل آزادی عمل خود را در لبنان حفظ خواهد کرد.
واینت با اشاره به موضع روشن نتانیاهو در قبال تحولات لبنان افزود بر پایه این رویکرد، هرگونه حمله حزبالله به شهرهای شمالی اسرائیل، با پاسخ مستقیم علیه بیروت همراه خواهد شد.
همچنین در صورتی که تهران در حمایت از حزبالله اقدامی علیه اسرائیل انجام دهد، مواضع جمهوری اسلامی هدف حملات اسرائیل قرار خواهند گرفت.
مقامهای اسرائیلی در روزهای گذشته بارها تاکید کردهاند با وجود تفاهم تهران و واشینگتن، نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان عقبنشینی نخواهند کرد.
شورای سردبیری روزنامه اورشلیمپست ۲۸ خرداد در سرمقالهای نوشت توافق اخیر میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده نباید شامل معاملهای بر سر امنیت مرزهای شمالی اسرائیل باشد، زیرا برقراری آرامش پایدار تنها در گرو خلع سلاح و حذف تهدیدهای حزبالله لبنان است.
بند جنجالی تفاهمنامه
به گزارش واینت، یکی از بندهای یادداشت تفاهم میان جمهوری اسلامی و آمریکا به کانون اصلی اختلافات تبدیل شده است.
در بند نخست این تفاهمنامه آمده است ایالات متحده و جمهوری اسلامی و متحدان آنها در جنگ جاری پایان فوری و دائمی عملیات نظامی در تمامی جبههها، از جمله لبنان، را اعلام میکنند و متعهد میشوند دست به اقدام نظامی علیه یکدیگر نزنند و تمامیت ارضی و حاکمیت لبنان را تضمین کنند.
پیشتر دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، بر حق اسرائیل برای دفاع از خود تاکید کرده و در عین حال، خواستار خویشتنداری و پرهیز از تشدید تنشها شده بود.
واینت نوشت این اظهارات بدان معناست که هر حملهای به اسرائیل لزوما مستوجب پاسخی شدید نیست و سطح واکنش متناسب با میزان تلفات تعیین میشود.
رویکردی که به نوشته این رسانه، برای اسرائیل قابل قبول نیست.
بر اساس این گزارش، ارتش اسرائیل ممکن است با هدف واداشتن جمهوری اسلامی به واکنش و در نهایت بر هم زدن توافق، منطقه ضاحیه در جنوب بیروت را هدف قرار دهد.
در سوی دیگر، مقامهای آمریکایی از احتمال وقوع چنین سناریویی آگاه هستند و انتظار میرود برای جلوگیری از آن، فشارهایی را بر اسرائیل وارد کنند.
واینت در پایان نوشت راهبرد اسرائیل در دوره پیش رو بر حفظ حضور نظامی در لبنان استوار خواهد بود و در صورت حمله به شهرهای شمالی اسرائیل، بیروت هدف قرار خواهد گرفت.
همچنین اسرائیل قصد دارد تا زمان برگزاری انتخابات آمریکا در نوامبر، در انتظار فراهم شدن فرصت جدیدی برای اقدام علیه جمهوری اسلامی بماند.
