مطالب بیشتر
مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، از روز پنجشنبه ۱۱ مرداد آغاز به کار کرد و از زحمات جاوید رحمان طی شش سال گذشته در این سمت تشکر کرد. ساتو یک کارشناس درجه یک در حقوق کیفری است و در بین مدافعان حقوق بشر شهرت فراوانی دارد.
ساتو روز پنجشنبه با انتشار پستی در حساب ایکس خود از آغاز به کارش در این سمت خبر داد و بر تعهد خود به مشارکت در گفتوگوی سازنده با هدف تقویت ظرفیت کشور جهت رعایت تعهدات حقوق بشر برای همه ایرانیان تاکید کرد.
او در این مطلب تاکید کرد که متعهد میشود به تمام نقضهای حقوق بشر به صورت بیطرفانه رسیدگی کرده و از منابع معتبر در ارزیابیهایش استفاده کند.
ماموریت جاوید رحمان، گزارشگر پیشین سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر جمهوری در چهارشنبه ۱۰ مرداد پس از شش سال به پایان رسید.
ساتو یکی از ۱۱ کاندیدای این پست بود و در میان فهرست نهایی سه نفری که به شورا ارائه شد، انتخاب ارجح بود.
رئیس شورای حقوق بشر، عمر زنیبر از مراکش، بهطور رسمی این پست را به ساتو پیشنهاد کرد و او اکنون این سمت را بر عهده گرفت.
ساتو هفتمین گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران است. ماموریت او سه ساله خواهد بود، اگرچه میتواند برای سه سال دیگر تمدید شود.
او سابقهای خیرهکننده دارد که بر تحقیق در زمینه حقوق و جرمشناسی متمرکز است.
ساتو، برنده جایزه جرمشناس جوان ژاپن در سال ۲۰۱۴، در حال حاضر دانشیار دانشگاه معتبر موناش استرالیا است.
او پیشتر به عنوان محقق و دانشیار در دانشگاه ملی استرالیا و همچنین مدرس و دانشیار در دانشگاه ریدینگ و افسر تحقیقاتی آکسفورد-هاوارد و نیز عضو فوق دکترا در دانشگاه آکسفورد، هر دو در بریتانیا، کار کرده است.
ساتو همچنین به عنوان پژوهشگر در مؤسسه تحقیقات سیاست جنایت و عدالت در بریتانیا، دانشجوی فوق دکترا در موسسه ماکس پلانک برای حقوق کیفری خارجی و بین المللی در آلمان، و کارشناس بینالمللی برنامه توسعه سازمان ملل در ترکیه کار کرده است.
سازمانهای غیردولتی و فعالان حقوق بشر انتصاب ساتو را پیشبینی کرده بودند. ساتو نزد کسانی که با او کار کردهاند از شهرت خوبی برخوردار است.
گروه مشورتی HRC، که بر روند انتصاب نظارت می کند، به مهارتهای ساتو در زمینه مأموریت جدید و تجربه غنی او در زمینه حقوق بشر اشاره کرده است.
این گروه پیشتر به اهمیتی که ساتو برای «استقلال، بیطرفی، صداقت و عینیت» در این ماموریت قائل است، اشاره کرد و به درک روشن او از این ماموریت و چالشهای آن پرداخت.
کایلی مور گیلبرت، پژوهشگر استرالیایی که مدتی را در ایران زندانی بود، میگوید: «مای ساتو یک مدافع فوقالعاده فداکار و دلسوز ضد مجازات اعدام است که کارهای زیادی در استرالیا و جاهای دیگر برای جلب توجه به موضوع مجازات اعدام از جمله در ایران انجام داده است.»
مور گیلبرت، ساتو را فردی دوستداشتنی توصیف میکند و به ایراناینترنشنال میگوید: «از سمت جدید ساتو بسیار هیجانزدهام و شکی ندارم که او در این نقش چالشبرانگیز، از جمله در کانون توجه به اعدامهای وحشتناکی که شاهد آن بودهایم، عالی خواهد بود و خواهد درخشید.»
ایراناینترنشنال، تیر ماه امسال در گزارشی اختصاصی از پایان ماموریت جاوید رحمان خبر داد و نوشت که مای ساتو گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در ایران میشود.
به باور برخی فعالان حقوق بشر، جانشینی جاوید رحمان کار آسانی نیست. او از شهرتی استثنایی در میان وکلای همکارش برخورد است و گروهها و فعالان حقوق بشری با توجه به کار دقیق او در اوضاع وخیمتر شده حقوق بشر در ایران پس از سرکوب اعتراضات خیزش سراسری زن زندگی آزادی پس از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی، احترام فراوانی برای او قائل هستند.
مشاهده این سرکوب وحشیانه، باعث تغییری در رویکرد جاوید رحمان نسبت به نقش خود بهعنوان گزارشگر ویژه و صریحتر شدن او شد.
هلنا کندی، وکیل برجسته حقوق بشر، پیشتر به ایراناینترنشنال گفت: «پروفسور رحمان گزارشگر فوق العاده متعهد و درخشانی بود. او در طول سالیان متمادی جنایات فاحش جمهوری اسلامی علیه مردم ایران را مستند و تجزیه و تحلیل کرد. او قتل مهسا امینی و پس از آن دستگیری زنان معترض به آپارتاید جنسیتی را محکوم کرد. من به نمایندگی از کسانی که به آزادی در سراسر جهان معتقدند، از او تشکر میکنم.»
محمود امیری مقدم، از سازمان حقوق بشر ایران، هم گفت که رحمان با تاکید بر گردآوری شواهد و دادهها نه تنها در مورد نقض حقوق بشر در ایران، بلکه موضوع مصونیت ناقضان حقوق بشر از مجازات در جمهوری اسلامی و ضرورت پاسخگویی آنها را مطرح کرد. کار دکتر ساتو نشان میدهد که او بسیار شبیه جاوید رحمان است.»
رحمان، روز اول مرداد امسال با انتشار گزارشی درباره اعدامهای دهه شصت گفت که ناقضان حقوق بشر نباید به خاطر مرور زمان، مشمول مصونیت شوند.
او امسال نیز در گزارشی در حاشیه پنجاهوششمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت که هزاران زندانی سیاسی در دهه شصت به ویژه در سال ۱۳۶۰ و تابستان ۱۳۶۷ به بهانه حمایت یا عضویت در سازمانهایی مانند سازمان مجاهدین خلق ایران و دیگر احزاب عمدتا چپ با فتوا و تایید خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی و از طریق یک هیات مرگ اعدام شدند.
جاوید رحمان آشکارا از آنچه آن را «نگاه تحقیرآمیز» جمهوری اسلامی به شورای حقوق بشر و ماموریت خود خواند، صحبت کرده است. نمایندگان جمهوری اسلامی در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو در برخورد با او در شورای حقوق بشر گهگاه رفتاری توهینآمیز داشتند.
جمهوری اسلامی جاوید رحمان را متهم میکرد که به ابزار دست قدرتهای غربی با دستور کار سیاسی بدل شده است و گزارشهای او مبنایی نادرست دارند و واقعیت را تحریف میکنند.
ماموریت سازمان ملل برای بررسی حقوق بشر ایران از سال ۱۹۸۴ اجرایی شد. آندرس آگیلار، اولین گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، پس از دو سال به دلیل همکاری نکردن مقامهای جمهوری اسلامی استعفا کرد.
اوضاع از آن زمان بهبود نیافت و جمهوری اسلامی هیچگاه این ماموریت را به رسمیت نشناخت و گزارشگر ویژه را به ایران راه نداد.
با این همه رهبران جمهوری اسلامی، به جز سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱ بهدلیل شیوه رایگیری در شورای حقوق بشر، نتوانستهاند مانع تعیین گزارشگران ویژه حقوق بشر در امور ایران شوند.
ایالات متحده و روسیه روز پنجشنبه یک تبادل زندانی تاریخی انجام دادند که طی آن ۲۴ زندانی، از جمله پل ویلن، تفنگدار سابق آمریکایی و ایوان گرشکویچ، خبرنگار وال استریت ژورنال، آزاد شدند.
در پی تبادل زندانیان که شامل چندین شهروند آمریکایی که در روسیه بازداشت شده بودند، جو بایدن، رئیسجمهوری آمریکا با ابراز خرسندی از این اتفاق گفت: «عذاب آنها به پایان رسید.»
بایدن در سخنانی روز پنجشنبه گفت که دولتش و ایالات متحده بهطور خستگیناپذیری برای آزاد کردن آمریکاییهایی که بهطور ناعادلانه در سراسر جهان در حبس هستند، تلاش میکنند.
بایدن افزود: «هیچ چیز برای من مهمتر از حفاظت از آمریکاییها در داخل و خارج از کشور نیست و ما به تلاش برای آزادی تمام آمریکاییهای بهطور ناعادلانه در حبس در سراسر جهان ادامه خواهیم داد.»
رئیسجمهوری ایالات متحده با بیان خشنودی خود از همکاری شرکای واشینگتن در این خصوص افزود: «آزادی چهار شهروند آمریکایی و دیگران، بدون حمایت متحدان ما، از جمله آلمان، لهستان، اسلوونی، نروژ و ترکیه، ممکن نمیشد.»
این تبادل بخشی از یک توافق گستردهتر است که دستکم هفت کشور را در بر میگیرد.
تبادل زندانیان در روز پنچشنبه که نتیجه سالها مذاکرات پشتپرده میان ایالات متحده آمریکا، روسیه، بلاروس و آلمان بود با موافقت برلین مبنی بر استرداد ودیم کراسیکوف که یک قاتل محکوم شده روس است، عملی شد.
کراسیکوف در سال ۲۰۱۹ به جرم قتل زلیمخان تورنیکه خانگوشویلی، جنگجوی سابق چچنی، در برلین محکوم شد. دادگاه آلمان که او را در سال ۲۰۲۱ محکوم کرد، گفت که او به نمایندگی از دولت روسیه عمل کرده و قربانی خود را در روز روشن به قتل رسانده است.
پوتین در مصاحبه تلویزیونی خود در ماه فوریه به تاکر کارلسون، مجری پیشین فاکس نیوز از ابراز تمایل خود به استرداد کراسیکوف سخن گفته و او را میهنپرست خطاب کرده بود.
بنا به گزارش سیانان، مقامهای آمریکایی بارها از مقامهای آلمانی درخواست آزادی او را در قبال آزادی زندانیان آمریکایی و آلمانی محبوس در روسیه کردهبودند که با مقاومت مقامهای آلمانی روبرو شده بودند.
علاوه بر کراسیکوف، هفت زندانی دیگر به مسکو بازگردانده شدند و در ازای آزادی آنها ۱۶ نفر از محبوسین در زندانهای روسیه، شامل چهار آمریکایی، آزاد شدند. علاوه بر ویلن و اوان گرشکویچ، آلسو کورماشوا روزنامهنگار روستبار آمریکایی و ولادیمیر کارا مورزا یکی از منتقدان برجسته پوتین که دارای اقامت آمریکا است، نیز آزاد شدند.
نهاد گزارشگران بدون مرز که یک گروه مدافع آزادی مطبوعات است نیز روز پنچشنبه در بیانیهای از آزادی اوان گرشکویچ ابراز خشنودی کرد و رهایی دیگر روزنامهنگار محبوس در روسیه آلسو کورماشوا در این مبادله را مایه مسرت دانست.
گزارشگران بدون مرز همچنین گفت که بازداشت خودسرانه این روزنامهنگاران توسط کرملین را که معادل با گروگانگیری دولتی است، محکوم میکند.
مشاور امنیت ملی، جیک سالیوان، روز پنجشنبه به خبرنگاران گفت: «از زمان جنگ سرد، تبادل مشابهی از این نظر تعداد افراد و تعداد کشورها وجود نداشته است و تاکنون هیچ تبادلی با این تعداد کشور و شریک و همپیمان نزدیک ایالات متحده وجود نداشته است.»
سالیوان مذاکرات را «فرایندی دشوار» توصیف کرد و افزود که این موضوع با جنگ روسیه در اوکراین و «تخریب کلی روابط ما با روسیه» پیچیدهتر شد. مذاکرات طرف آمریکایی که در ابتدا بر روی آزادی پل ویلن متمرکز بود، زمانی که روسها گرشکویچ و کورماشوا را بازداشت کردند، دشوارتر شد.
شبکه خبری سیانان به نقل از یک منبع آگاه گزارش داد اسماعیل هنیه بر اثر انفجار بمبی که از هفتهها قبل در اتاق محل اقامت او در تهران جاسازی شده بود، جان باخت.
این منبع که در جریان عملیات قرار داشت، به سیانان گفت بمب در مهمانخانهای که هنیه حدود دو ماه پیش در آنجا اقامت داشته، پنهان شده بود و در زمان حضور او در اتاق، از راه دور منفجر شد.
بر اساس این گزارش، مقامهای آمریکایی پس از کشته شدن هنیه از سوی اسرائیل در جریان عملیات قرار گرفتند.
ساعاتی پیش روزنامه نیویورک تایمز نیز به نقل از هفت منبع مطلع خبر داده بود هنیه بر اثر انفجار بمب جان خود را از دست داده است.
شورای امنیت ملی اسرائیل از شهروندان این کشور خواست درباره سفر به خارج از اسرائیل «تجدید نظر کنند».
این شورا توصیه کرد آن دسته از شهروندان اسرائیلی که مجبور به انجام سفر خارجی هستند، از «نمایش ظاهری هویت یهودی و اسرائیلی خود» پرهیز کنند.
شورای امنیت ملی اسرائیل افزود حکومت ایران و گروههای نیابتی آن ممکن است به اهداف یهودی یا اسرائیلی در خارج از این کشور، از جمله سفارتخانهها و کنیسهها، حمله کنند.
جسد اسماعیل هنیه، رییس دفتر سیاسی حماس پس از تشییع در تهران به دوحه، پایتخت قطر رسید.
مراسم تشییع و تدفین او روز جمعه ۱۲ مرداد در دوحه برگزار خواهد شد.
حماس با انتشار بیانیهای از مردم خواست پس از مراسم نماز جمعه، «خشم» خود را از ترور هنیه و ادامه جنگ در غزه به نمایش بگذارند.
