محمد نصیری، اسطوره ورزش ایران، گفت: «هر روز از خدا آرزوی مرگ دارم. زیرا محمد نصیری با این همه افتخار و مدال هرکجای دنیا بود، هیچ دغدغهای از نظر مالی و معیشتی نداشت. من با ۷۸ سال سن نباید دغدغه اجاره خانه و امرار معاش داشته باشم. دغدغه هر لحظه من است و مثل خوره دارد آبم میکند.
دارنده سه مدال طلا، نقره و برنز المپیک و پنج مدال طلای وزنهبرداری جهان، در گفتوگو با ایران ورزشی درباره شرایط خود در بازگشت از کانادا و بازخرید شدن از سوی شرکت راهآهن صحبت کرده است: «با ۷۸ سال سن و کلی درد و بیماری که داشتم، چون دیگر توانی برای رفتن سر کار مثل یک کارمند را نداشتم، پیشنهاد بازخریدشدن را پذیرفتم.»
نصیری که سه طلای بازی های آسیایی را در کارنامه دارد، میگوید تصور میکرده با توجه به افتخاراتش، بازنشستگی مناسبی داشته باشد: «پیش خودم اینطور فکر میکردم که شاید بشود بواسطه شرایط سنی و افتخاراتی که من برای ورزش ایران کسب کرده بودم، وضعیتی برایم فراهم شود که بتوانم با تطبیق دوره قهرمانی و مأموریتی که در دوران ورزشیام داشتم، همینطور مدالهایی که برای ورزش ایران دشت کردم، شرایط مساعدی برای بازنشستگیام فراهم شود اما هر چه جلوتر رفتیم و رایزنیهایی که داشتیم، دیدم این کار نشدنیتر از قبل میشود.»
او با اشاره به اینکه «تنها محل درآمد و امیدی که برای بازنشستگی و حق و حقوقی که از این محل برای امرار معاش دریافت میکردم پوچ شد» گفته است: «بیمهای هم که اینجا داشتم، قطع شده و هیچ راه چارهای هم ندارم! خدا میداند که در این شرایط سخت اقتصادی دارم با سیلی صورتم را سرخ نگه میدارم و روزگار میگذرانم.»
عضو تالار مشاهیر تاریخ وزنهبرداری جهان گفت: «این حق محمد نصیری که جوانی و عمرش را برای سربلندی ورزش ایران هزینه کرده این نیست که الان میبینیم. محمد نصیری که نامش به عنوان قهرمان ایرانی در تالار مشاهیر تاریخ وزنهبرداری و ورزش جهان است، نباید درسن ۷۸ سالگی نگران اجاره خانه و هزینههای زندگی روزمره باشد.»
لیلا مهدوی در توصیف عکس نوشت: «سیاوش عاشق فوتبال، پر انرژی، پر از شوق زندگی. سیاوش از ۶سالگی فوتبال کار میکرد. اول از فوتبال سالنی شروع کرد. یادم هست برای اولین بار که وارد استادیوم شد، همراه تیم صبای قم و استقلال بود که همراه بازیکنها وارد زمین ورزشگاه آزادی شد.»
«آخ مادر، امروز کل آن روزهایی که با تو برای فوتبال آمدم، همهاش را در ذهنم مرور میکردم، هر وقت دنبال سیاوش بودم، در زمین فوتبال پیدایش میکردم. چه آرزوهای قشنگی داشتی، چه زود بزرگ شدی، اینبار در میدان عدالت و آزادیخواهی بودی. تماشاچی نداشتی، خودت بودی. خودت چه مردانه جنگیدی.»
اینبار به جای اینکه توپ به تو پاس بدهند، با گلوله به پایت نه، به سر و دستت شلیک کردند. سیاوش باز هم مثل همیشه آمدم، اما اینبار مامان دیر رسید. دیر رسیدم،نرسیدم بهت، نرسیدم بهت و تیم مقابل با نامردی تمام، بازی نه جنگیدند. جنگ نبود، فقط و فقط بیان عدالت و حقخواهی بود. شلیک، شلیک. مامان دیوانهوار دنبالت بود، اما نرسیدم. سیاوش برنده تو هستی، قهرمان تو هستی. اینبار به جای مامان، یک دنیا، یک ایران میگوید سیاوش.»
«الان باختی در کار نیست. اینبار نوبت من است. این دیگر بازی نیست، این دادخواهی است. این همان عدالتی است که تو را از من گرفت. پس پرقدرت مثل خودت، به نام خودت، در مقابل ستمگر و ستمکاران ایستادهام.»
سیاوش محمودی، در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش انقلابی مردم ایران، در محله نازیآباد با شلیک نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد.