کنگو پس از ۵۲ سال (از زمان جام جهانی ۱۹۷۴ که با نام زئیر شناخته میشد) برای دومین بار به جام جهانی صعود کرد.
کنگو در بازی اول برابر پرتغال، با ضربه سر یوآن ویسا، اولین گل و امتیاز تاریخ خود در جام جهانی را کسب کرد.
مبولادینگا که به دلیل الزامات قرنطینه ابولا و پیش از آن، صادر نشدن بهموقع ویزا برای بازی پلیآف مقابل جامائیکا، دیدارهای قبلی را از دست داده بود، سرانجام در بازی با کلمبیا به استادیوم رسید.
مبولادینگا که در جام ملتهای آفریقای ۲۰۲۵ مراکش به شهرت رسید، تنها یک هوادار فوتبالی نیست، بلکه نمادی از تاریخ رنج مردم کنگو است.
او یک ساعت قبل از بازی، با کتی به رنگ پرچم کشورش روی سکوی پشت نیمکت مستقر شد و با آغاز مسابقه، با دست راست برافراشته، ۹۰ دقیقه بدون حرکت ایستاد؛ ژستی که از مجسمه یادبود لومومبا در کینشاسا گرفته شده است.
او این کار را انجام میدهد تا به جهانیان یادآوری کند که استقلال کنگو با چه خوندلها و مبارزاتی به دست آمده است. مبولادینگا با این نمایش سکوت و ایستادگی، تلاش میکند آرمانهای فراموششده لومومبا یعنی اتحاد، غرور ملی و ایستادگی در برابر ظلم استعمار را به نسلهای جدید یادآوری کند.
پاتریس لومومبا، نخستین نخستوزیر کنگو پس از استقلال از بلژیک در سال ۱۹۶۰، با سخنرانی تاریخی خود علیه استعمار، به نماد ملیگرایی تبدیل شد؛ مردی که مالکم اکس او را «بزرگترین مرد سیاهپوست قاره آفریقا» نامید.
لومومبا تنها هفت ماه بعد، در ژانویه ۱۹۶۱ در ۳۵ سالگی کشته شد. پیکر او را مثله و در اسید حل کردند و تنها یک دندان روکشطلا از او باقی ماند که یک افسر بلژیکی آن را ربود و سرانجام در سال ۲۰۲۲ به کنگو بازگردانده و دفن شد.
نمایش سکوت مبولادینگا، حتی دادگاههای بلژیک را مجبور به بازگشایی پرونده کشتن لومومبا کرده است.