لیندزی گراهام: پیش‌بینی می‌کنم محاصره ایران به‌زودی ابعادی جهانی پیدا کند

در حالی که وب‌سایت اکسیوس به نقل از یک مقام آمریکایی مدت زمان آتش‌بس‌ تمدیدی را سه تا پنج روز اعلام کرده، یک عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی می‌گوید مجتبی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، با مذاکره و معامله بر سر برنامه هسته‌ای را مخالفت کرده است.

گزارش تازه مجتبا پورمحسن را در این مورد ببینید.

یک نماینده مجلس با استناد به گزارش دولت، میزان خسارت مستقیم و غیرمستقیم جنگ با اسرائیل و آمریکا را حدود ۱۲۰ میلیارد دلار اعلام کرد.

توضیحات آرش آزرمی، دبیر بخش اقتصادی ایران‌اینترنشنال را بشنوید.

نیویورک‌پست گزارش داد منابع پاکستانی و ترامپ از احتمال برگزاری دور دوم مذاکرات بین آمریکا و جمهوری اسلامی در جمعه ۴ اردیبهشت خبر دادند. ترامپ در پاسخ به پرسش این روزنامه درباره گشایش در مذاکرات طی دو یا سه روز آینده، آن را ممکن دانست.

گزارش سمیرا قرایی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال در این زمینه را ببینید:

به نوشته نیویورک‌تایمز، با محدود شدن عرضه نفت در پی جنگ با جمهوری اسلامی و بسته شدن تنگه هرمز، قدرت‌های اقتصادی جهان، یعنی چین، ژاپن، آمریکا و اروپا، موجودی بازار انرژی را به هر قیمتی خریداری می‌کنند. این مساله کشورهایی با اقتصادهای کوچک را به مرز فروپاشی کشانده است.

روزنامه نیویورک‌تایمز، چهارشنبه ۲ اردیبهشت، در گزارشی تحلیلی به بررسی پیامدهای رقابت کشورهای ثروتمند برای ذخیره‌سازی سوخت پرداخته است؛ پدیده‌ای که با شعله‌ور شدن آتش جنگ در خاورمیانه، امنیت انرژی را در کشورهای فقیرتر به مرز فروپاشی کشانده و نظریه‌های کلاسیک اقتصاد بازار را به چالش کشیده است.

به نوشته نیویورک‌تایمز، این رقابت تهاجمی نه‌تنها قیمت‌ها را در سطح جهانی به‌شدت افزایش داده، بلکه باعث شده است کشورهای کم‌درآمد در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین با بحران‌های اقتصادی بزرگی روبه‌رو شوند.

جزییات بیشتر از گزارش را اینجا بخوانید.

توجه به تجربه دردناک زنان ایران طی ۴۷ سال گذشته، پس از جنبش زن، زندگی، آزادی و اتفاقات مربوط به آن، به شکل گسترده‌ای در خارج از ایران بیشتر و بیشتر شد. این در حالی بود که پیش از این، بسیاری از مخاطبان غربی از وضعیت زندگی و آزادی‌های زنان ایران، پیش از انقلاب ۱۳۵۷ اطلاع چندانی نداشتند و تصویر آنها از زن ایرانی با محدودیت‌ها و حجاب اجباری گره خورده بود.

این فیلم تازه هم در ادامه همین توجه، می‌کوشد تاریخ سال‌ها تبعیض و ستم جمهوری اسلامی علیه زنان را از آغاز شکل‌گیری انقلاب تا امروز به تصویر بکشد؛ از تصاویر آرشیوی زنان ایران در دوران شاه تا صحنه‌هایی از انقلاب مهسا و نیز مجموعه‌ای از گفت‌وگوها با زنانی از نسل‌های مختلف که خاطرات شخصی، تجربه‌ها، برخوردها و احساسات خود را در دهه‌های گوناگون پس از انقلاب روایت می‌کنند. فیلم در نهایت می‌کوشد از خلال این روایت‌ها، تصویری کلی از این تحولات و رویدادها برای تماشاگر غیرایرانی ترسیم کند.

رها شیرازی که در ده سالگی به همراه مادرش از ایران مهاجرت کرده، در این اولین فیلم بلند خود سعی دارد تصویری تاریخی را به شکلی شخصی روایت کند، به همین دلیل فیلم با نوعی حسرت همراه است که تصاویر فیلم را از ابتدا تا انتها به هم مربوط می‌کند.

رها شیرازی از «بزرگ شدن در میان بی‌ثباتی‌های سیاسی» و اثر ماندگار آن بر او به‌عنوان یک فیلمساز می‌گوید: «در آغاز انقلاب، مادرم از نظر سیاسی فعال بود. او در اعتراض‌ها به حجاب اجباری که از همان ماه‌های نخست پس از انقلاب آغاز شده بود، راهپیمایی می‌کرد. کلاس‌های دانشگاهش را تحریم کرد و عمیقا به مبارزه برای ایرانی دموکراتیک باور داشت، تا آنجا که بارها جان خود را به خطر انداخت. وقتی او از دنیا رفت، ما نتوانستیم خاکسترش را در ایران پخش کنیم. او زندگی‌اش را در تبعید گذراند و حتی پس از مرگ هم نتوانست به وطن بازگردد.»

• 

  بوی بهبود ز اوضاع زنان؟

فیلم با مساله حجاب اجباری آغاز می‌شود؛ مهم‌ترین مساله در بزنگاه تاریخی انقلاب که آغاز تبعیض را رقم زد. در ابتدا فیلمساز به مصاحبه‌شوندگان یک روسری می‌دهد تا عکس‌العمل آنها را در برابر دوربین ثبت کند و هر کدام رفتار متفاوتی دارند: یکی از نسل قبل می‌گوید که تا به حال روسری سرش نکرده؛ دیگری از نسل بعد از انقلاب می‌گوید که می‌تواند تظاهر کند روسری چیزی طبیعی است و به آن عادت دارد؛ و یکی دیگر از همین نسل می‌گوید از آن متنفر است.

داستان فیلم با پرداختن به مساله حجاب ادامه پیدا می‌کند، به حرف‌های خمینی، نخستین رهبر جمهوری اسلامی، علیه بی‌حجابی می‌رسد، بعد به تظاهرات شکوهمند زنان علیه حجاب اجباری در اولین هشتم مارس پس از انقلاب، و همین‌جا، مهناز افخمی، فعال حقوق زنان و وزیر مشاور در امور زنان در حکومت پهلوی، از آزادی‌های زنان ایرانی در آن دوران می‌گوید.

100%

از همین جا نگاه حسرت‌بار فیلمساز با درد دل‌ها و حرف‌های صمیمی مصاحبه‌شوندگان ترکیب می‌شود. تلاش شیرازی برای خلق فضایی صمیمی مشهود است، تلاشی که قرار است فیلمی متفاوت از نوع مستندهای تاریخیِ صرف خلق کند. در نتیجه در ادامه با لحظات شخصی زیادی روبه‌رو می‌شویم، چه آنجا که گلشیفته فراهانی با چشمانی اشک‌آلود از اجبار به ترک ایران می‌گوید و داستان‌های پیرامونش را توضیح می‌دهد، چه جایی که مسیح علینژاد با روایتی درباره مادرش گریه می‌کند.

• 

  روز جهانی زنان؛ جنبش مهسا معادلات را بر هم زد

چندین فعال حقوق زنان و قربانیان شکنجه، از جمله زنانی که چشمان خود را در اعتراض‌های سال‌های اخیر از دست دادند، داستان‌های شخصی‌شان را بازگو می‌کنند. داستان‌ها به ترتیب تاریخی پیش می‌روند: از وقایع دهه‌های شصت و هفتاد -از جمله ویدئویی که در آن مسیح علینژاد در برابر سیدمحمد خاتمی، رییس‌ دولت وقت، آواز می‌خواند و از او می‌پرسد «کجای این کار ایراد دارد؟»- تا شکل‌گیری کمپین یک میلیون امضا، از چهارشنبه‌های سفید تا انقلاب مهسا.

آنچه این دوره‌های مختلف را به یکدیگر پیوند می‌دهد، تلاش بی‌وقفه زنان برای دستیابی به ابتدایی‌ترین حقوق خود و سرکوب خشن و مداوم این خواسته‌هاست. توضیحاتی که قربانیان سال‌های اخیر ارائه می‌کنند، تفاوت چندانی با روایت قربانیان دهه شصت ندارد و موضع حکومت در قبال زنان نیز از آن زمان تا امروز، در جوهره، همان مانده است. از سخنان خمینی در بخش‌های مختلف فیلم تا اظهارنظرهای کمتر دیده‌شده بهشتی درباره خانه‌نشینی زنان، همه از استمرار یک نگاه واحد خبر می‌دهند.

با این همه، تفاوت امروز در نسلی است که دیگر نه‌تنها روایت می‌کند، بلکه با جسارت و قاطعیت به این نظم «نه» می‌گوید و خود به نیروی تغییر بدل می‌شود.