سکوت هادی چوپان، قهرمان پیشین مسترالمپیا، در برابر کشتار بیسابقه مردم ایران که با کشتهشدن بسیاری از قهرمانان بدنسازی و پرورش اندام ایران همراه بود، بهشدت در شبکههای اجتماعی مورد انتقاد قرار گرفته و به شکلگیری کمپین پایین کشیده شدن تصاویر او در باشگاههای ورزشی منجر شده است.
با وجود سانسور شدید و قطع کامل اینترنت در روزهای نخست، در شمار دستکم ۳۶۵۰۰ جاویدنام وطن که با فرمان علی خامنهای، دیکتاتور تهران، از سوی نیروهای سرکوب به قتل رسیدند، اسامی تعداد زیادی از ورزشکاران پرورش اندام و بدنسازی به چشم میخورد که پیکرهای تراشخورده و ساختهوپرداختهشان، بههمراه گذشتههای پرافتخار و آرزوهای روشن پیش رویشان، سهم خاک شده است.
مسعود ذاتپرور، قهرمان دو دوره فیزیک کلاسیک جهان، عرشیا براری، عرفان بزرگی، مجید جلیلیان، حسین یغمایی، منصور شاهسواری، حامد فخرایی، محمدحسین وثوقی و علیاصغر شیری، تنها تعدادی از قهرمانان بدنسازی بودند که با شلیک گلولههای جنگی، در راه میهن کشته شدند.
در برابر این کشتار بیسابقه اما، هادی چوپان، پرافتخارترین بدنساز ایرانی، برنده ساندوی مسترالمپیا و نایبقهرمان سه دوره اخیر بزرگترین مسابقه بدنسازی جهان، تنها به انتشار یک پیام کوتاه برای مسعود ذاتپرور بسنده کرد.
رویکردی که به کاهش شدید محبوبیت این ورزشکار در جامعه و بهخصوص بدنسازان و ورزشکاران پرورش اندام منجر شد تا جایی که کمپینی برای «آنفالو کردن» چوپان در اینستاگرام شکل گرفت.
در ادامه واکنشهای مردم به سکوت چوپان ابعاد گستردهتری گرفت و بسیاری از باشگاهداران ایران، تصاویر هادی چوپان را از دیوار سالنهای ورزشی خود به پایین کشیده و تصاویر جاویدنامانی چون مسعود ذاتپرور را جایگزین کردند.
جاویدنامانی که بسیاری از آنها برای قهرمانی هادی چوپان در مسترالمپیا شادمانی کرده و در شبکههای اجتماعی برای او پست و استوری گذاشته بودند.
مسعود ذاتپرور که پیش از قهرمانیهای چوپان، دو بار اورال جهان شده و بر سکوی نخست مسابقات قهرمانی فیزیک کلاسیک جهان ایستاده بود، در شب قهرمانی هادی چوپان در مسترالمپیا ۲۰۲۲ که چند ماه پس از کشتهشدن مهسا امینی رقم خورد، با انتشار تصویری از چوپان نوشته بود: «در این چند ماه اخیر تمام اشکهایمان از سر ناراحتی بود. چقدر خوب است که تو هستی و باعث اشک شوقمان شدی. خیلی خوشحالمان کردی، خیلی. ساندو بالاخره به تخت جمشید آمد.»
جاویدنام محمدحسین وثوقی، بدنساز اهل اراک، که در جریان انقلاب ملی ایرانیان به دست نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شد، یکی دیگر از بدنسازانی بود که قهرمانی هادی چوپان در مستر المپیا ۲۰۲۲ را تبریک گفته بود، اما چوپان به کشته شدن آنها در دی ۱۴۰۴ بیتفاوت بود.
محمدحسین وثوقی یکشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۱ و در شب قهرمانی هادی چوپان در مستر المپیا ۲۰۲۲ با انتشار تصویری از او نوشت: «مبارکمون باشه.»
پیام هادی چوپان به مناسبت چهلمین روز کشته شدن جاویدنامان انقلاب ملی نیز با توجه مردم مواجه نشد؛ چه اینکه او جان باختن فرزندان میهن را تقدیر و برکت خوانده و مدعی «شهادت» نظامیان و درجهداران شده بود.
چوپان که پیشتر با اظهارنظری درباره بیتقصیر بودن مسئولان حکومت در ناکامی جوانان ایرانی و مشکلات پیش رویشان، انتقادها را متوجه خود کرده بود، اکنون در پایینترین سطح از محبوبیت خود در سالیان اخیر قرار گرفته تا جایی که علاوهبر کاهش قابل توجه دنبالکنندگانش در اینستاگرام، با ریپورت گسترده کاربران، حساب کاربریاش در این شبکه اجتماعی برای ساعاتی از دسترس خارج شد.
پیمان جبلی، رییس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی، خبر داد اعترافات «بازداشتیهای کمسن و سال» بهزودی از این رسانه حکومتی پخش خواهد شد.
جبلی یکشنبه سوم اسفند در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا گفت «عمده» افراد بازداشتشده در جریان اعتراضات اخیر در «سنین پایین» هستند و با آنها «گفتوگو» شده است.
او ادامه داد: «جدای از فضایی که معمولا کسانی که بازداشت هستند در قالب اعتراف صحبت میکنند، این برنامه در قالب یک گفتوگوی صمیمی است که ضبط هم شده و انشاءالله بهزودی پخش خواهد شد.»
در هفتههای اخیر، گزارشهای متعددی از بازداشت خشن کودکان و نوجوانان در جریان انقلاب ملی و بیخبری مطلق خانوادهها از وضعیت آنان منتشر شده است.
سازمان عفو بینالملل دوم اسفند هشدار داد دستکم ۳۰ نفر، از جمله چند کودک، در پی اعتراضات سراسری اخیر در معرض خطر اعدام قرار دارند.
«ما اعتراف نمیگیریم، تنها پخش میکنیم»
رییس سازمان صدا و سیما در پاسخ به سوالی درباره نقش این رسانه حکومتی در گرفتن و پخش اعترافات از کودکان گفت: «ما که اعتراف نمیگیریم. در واقع ما آنچه را که دستگاه قضایی و امنیتی در اختیار همه رسانهها میگذارند، پخش میکنیم.»
جبلی افزود: «ما اصلا در آن محل بازداشت حضور نداریم که بخواهیم اعتراف بگیریم. اعتراف گرفتن کار رسانه نیست.»
به گفته او، مسئولیت انجام بازجویی و دریافت اعترافات بر عهده دستگاههای قضایی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی است و این نهادها پس از پایان روند رسیدگی، خروجی آن را در اختیار «همه رسانهها» قرار میدهند.
پیشتر یونیسف در بیانیهای اعلام کرد که خواستار پایان دادن به بازداشت کودکان در هر شکل آن و آزادی فوری کودکانی است که در پی اعتراضات سراسری اخیر در ایران بازداشت شدهاند.
در بیانیه مدیر منطقهای یونیسف برای خاورمیانه و شمال آفریقا، آمده است: «در حالی که شمار کودکانی که هماکنون در بازداشت هستند، یا شرایط نگهداری آنان قابل راستیآزمایی نیست، ما خواستار آن هستیم که دسترسی فوری و مستقل به تمامی کودکان بازداشتشده فراهم شود تا وضعیت، نحوه برخورد با آنان و سلامت و رفاهشان مورد ارزیابی قرار گیرد.»
این بیانیه میافزاید: «پیامدهای منفی بازداشت و زندانی کردن کودکان بهخوبی ثابت شده است. کودکان «بزرگسالان کوچک» نیستند؛ آنان نیازمند مراقبت ویژهاند. سلب آزادی، پیامدهایی ماندگار بر رشد و تکامل کودک بر جای میگذارد و همچنین بر آینده کل جامعه تاثیر میگذارد.»
همچنین انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، همراه با شماری از انجمنها و نهادهای مدنی، با انتشار بیانیهای بازداشت کودکان، پروندهسازی قضایی، اخذ و پخش اعترافات اجباری و هرگونه برخورد امنیتی با کودکان و دانشآموزان را مغایر با تعهدات بینالمللی در قبال حقوق کودک دانستند و آن را محکوم کردند.
برخی گزارشها از داخل زندان فشافویه و زندان آمل حاکی است که کودکان بازداشتی در بند جرایم عادی نگهداری میشوند.
بهگفته منابع مطلع، در برخی سالنها ازدحام جمعیت به اندازهای است که امکان حفاظت از این کودکان وجود ندارد.
جمهوری اسلامی همچنین کودکان بازداشتی را در معرض اعدام قرار داده است.
پیشتر سازمان عفو بینالملل اعلام کرد دستکم ۳۰ نفر، از جمله چند کودک، در پی اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ در معرض خطر اعدام قرار دارند و خواستار توقف فوری اجرای احکام اعدام و لغو محکومیتها شد.
فاطمه قاسمزاده در گفتوگویی با روزنامه «توسعه ایرانی» که یکشنبه سوم اسفند منتشر شد، هشدار داد: « تجربه بالینی من نشان میدهد نوجوانان و حتی کودکان، وقتی از خانههای خود جدا میشوند، چه به دلیل بازداشت کانون اصلاح و تربیت یا مکانهای مشابه، با مجموعهای از آسیبهای روانی و رفتاری مواجه میشوند.»
او افزود: «این بچهها نه احساس آرامش دارند و نه امنیت؛ همواره در حالت اضطراب و ترس هستند. دوری از خانواده و محرومیت از محیطهای امن، مانند مدرسه و جمع دوستان، باعث اختلال در فعالیتهای روزمرهشان مثل خواب، تغذیه و تمرکز میشود.»
پیشتر فرشاد ابراهیمپور، نایبرییس کمیسیون آموزش مجلس، درباره سرکوب معترضان در جریان انقلاب ملی به سایت رویداد۲۴ گفت «۲۸ درصد دستگیرشدگان زیر ۲۰ سال بودهاند» و اگر افراد زیر ۱۸ سال را که باید در حال تحصیل باشند در نظر بگیریم، این رقم «بین ۲۵ تا ۲۸ درصد» برآورد میشود.
او افزود با وجود مکاتبه با وزارت آموزشوپرورش و نهادهای امنیتی و انتظامی، هنوز آمار نهایی و رسمی از تعداد دقیق دانشآموزان بازداشتشده منتشر نشده و هیچ مرجع رسمی آمار مشخصی ارائه نکرده است.
هشدار نسبت به خطر افسردگی برای کودکان بازداشتی
قاسمزاده در بخش دیگری از این مصاحبه هشدار داد: «تجربه نشان میدهد بعضی از این کودکان که پیش از بازداشت خیلی آرام و کمکرسان بودند و اهل خشونت نبودند، بعد از قرار گرفتن در محیطهای پرتنش و محدود، برخی خصوصیات منفی از خود بروز میدهند.»
او افزود: «برای نوجوانان، که سن حساستری دارند، شدت این آثار بیشتر است. ممکن است بعد از بازگشت، رفتارهای منفی مانند پرخاشگری یا گوشهگیری بروز کند، یا افسردگی پیدا کنند. به هر حال، هیچکدام از این بچهها بدون اثر منفی از این محیطها خارج نمیشوند و مدتها طول میکشد تا این آثار کاهش یابد.»
این روانشناس ادامه داد: «به نظر من، رسانهها، سازمانهای غیردولتی، پزشکان و کسانی که با کودکان و نوجوانان کار میکنند، باید در اولین قدم تلاش کنند این بچهها را از این وضعیت نجات دهند و به خانوادههایشان بازگردانند. این کار میتواند حداقل بخشی از آسیبها را کاهش دهد.»
او تاکید کرد: «اگر بچهها مدت طولانی در این محیطها بمانند، امکان دارد یا به افراد انتقامگیر و خشن تبدیل شوند، یا به افرادی افسرده و گوشهگیر.»
پیشتر یونیسف در بیانیهای اعلام کرد که خواستار پایان دادن به بازداشت کودکان در هر شکل آن و آزادی فوری کودکانی است که در پی اعتراضات سراسری اخیر در ایران بازداشت شدهاند.
در بیانیه مدیر منطقهای یونیسف برای خاورمیانه و شمال آفریقا، آمده است: «در حالی که شمار کودکانی که هماکنون در بازداشت هستند، یا شرایط نگهداری آنان قابل راستیآزمایی نیست، ما خواستار آن هستیم که دسترسی فوری و مستقل به تمامی کودکان بازداشتشده فراهم شود تا وضعیت، نحوه برخورد با آنان و سلامت و رفاهشان مورد ارزیابی قرار گیرد.»
بهگفته یونیسف، «پیامدهای منفی بازداشت و زندانی کردن کودکان بهخوبی ثابت شده است. کودکان «بزرگسالان کوچک» نیستند؛ آنان نیازمند مراقبت ویژهاند. سلب آزادی، پیامدهایی ماندگار بر رشد و تکامل کودک بر جای میگذارد و همچنین بر آینده کل جامعه تاثیر میگذارد.»
همچنین انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، همراه با شماری از انجمنها و نهادهای مدنی، با انتشار بیانیهای بازداشت کودکان، پروندهسازی قضایی، اخذ و پخش اعترافات اجباری و هرگونه برخورد امنیتی با کودکان و دانشآموزان را مغایر با تعهدات بینالمللی در قبال حقوق کودک دانستند و آن را محکوم کردند.
«اطلاعرسانی کافی نیست»
قاسمزاده همچنین درباره کودکان بازداشتی گفت: «اطلاعرسانی مهم است، اما کافی نیست.»
او افزود: «باید پیگیری مستقیم انجام شود. گروهها میتوانند از ساختار تشکیلاتی انجمن روانشناسی و دستگاههای قضایی استفاده کنند و نمایندگانی بفرستند تا خطرات و آسیبها را به مسئولان منتقل کنند.»
برخی گزارشها از داخل زندان فشافویه و زندان آمل حاکی است که کودکان بازداشتی در بند جرایم عادی نگهداری میشوند.
بهگفته منابع مطلع، در برخی سالنها ازدحام جمعیت به اندازهای است که امکان حفاظت از این کودکان وجود ندارد.
جمهوری اسلامی همچنین کودکان بازداشتی را در معرض اعدام قرار داده است.
پیشتر سازمان عفو بینالملل اعلام کرد دستکم ۳۰ نفر، از جمله چند کودک، در پی اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ در معرض خطر اعدام قرار دارند و خواستار توقف فوری اجرای احکام اعدام و لغو محکومیتها شد.
آکسیوس در گزارشی که بامداد یکشنبه سوم اسفند، انتشار یافت، نوشت که گراهام، سناتور جمهوریخواه، به این رسانه گفته است: «نگرانیها درباره عملیاتهای نظامی بزرگ در خاورمیانه را با توجه به درگیریهای گذشته درک میکنم. با این حال، به نظر میرسد صداهایی که علیه درگیر شدن هشدار میدهند، پیامدهای مهار نکردن شر را نادیده میگیرند.»
او در این گفتوگو بر موضع اخیر خود درباره ایران تاکید کرده و افزوده است که پس از سفر اخیر خود به منطقه، به این نتیجه رسیده که اکنون فرصت «ایجاد یک تغییر تاریخی در ایران» فراهم است.
گراهام وضعیت فعلی در دولت آمریکا و در میان اطرافیان رییسجمهوری این کشور را اینطور ارزیابی کرد: «از نظر من صداهای مخالف درگیر شدن و آنهایی که از خطرات مرتبط با اقدام قاطع قاطع علیه حکومت ایران میگویند، بهطور فزایندهای بلندتر شدهاند. زمان نشان خواهد داد که این وضعیت چگونه پیش خواهد رفت.»
اکسیوس همچنین نوشت در حالی که دو ناو هواپیمابر و صدها جنگنده برای آنچه میتواند یک عملیات نظامی بزرگ باشد در حال آمادهسازی در منطقه هستند، اما تیم رییسجمهوری ایالات متحده همزمان در مذاکره با ایران نوعی انعطاف محدود از خود نشان میدهد.
دلایل مخالفت با حمله تا حدی روشن است، اما هویت مخالفان نه!
اکسیوس نوشته است که «برخی مشاوران ترامپ و برخی افراد حلقه نزدیک به او» درباره «خردمندانه بودن حمله» تردید دارند و به او توصیه میکنند از تهدید نظامی صرفا برای امتیازگیری از جمهوری اسلامی استفاده کند، اما به هویت این مشاوران و نزدیکان اشاره نشده است.
ژاپنتایمز نیز در گزارشی که شامگاه شنبه دوم اسفند منتشر شد نوشت که هرچند به نظر میرسد ترامپ، به «جنگ با جمهوری اسلامی» تمایل دارد اما مشاورانش درباره نگرانیهای اقتصادی رایدهندگان به او هشدار میدهند.
این رسانه به نقل از یک مقام ارشد کاخ سفید و بدون اشاره به هویت او نوشت که با وجود لفاظیهای جنگطلبانه ترامپ، هنوز «حمایت یکپارچهای» در داخل دولت برای پیشبرد حمله به ایران وجود ندارد.
این منبع مهمترین دلیل این مخالفتها را نگرانی بابت پایگاه رای جمهوریخوان در انتخاباتهای پیشِ رو در ایالات متحده خواند و نوشت: «دستیاران ترامپ همچنین به ضرورت اجتناب از ارسال پیامی حاکی از بیتوجهی به رایدهندگان مردد که بیشتر نگران اقتصاد هستند، توجه دارند.»
آموس یادلین، رییس پیشین اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل که در زمره افرادی است که تقابل میان آمریکا و جمهوری اسلامی را «قریبالوقوع» میداند، به تایمز اسرائیل گفت که هرچند رییسجمهوری ایالات متحده «بسیار مصمم» اما «بسیاری با حمله مخالفند.»
او افزود: «دقیقا روشن نیست که پنتاگون میخواهد با این حمله به چه چیزی دست یابد. یک ابرقدرت ظرف چند روز به جنگی وارد نمیشود. یک مسیر دیپلماتیک وجود دارد که باید تا پایان طی شود.»
کرت میلز، مدیر اجرایی مجله «امریکن کانسرواتیو» که یک ملیگرای محافظهکار و مخالف مداخلهگری نظامی گسترده آمریکا در جهان است، شنبه دوم اسفند به واشینگتنپست گفت که هرچند آنهایی که در ماه ژوئن (جنگ ۱۲روزه اسرائیل و آمریکا علیه جمهوری اسلامی) مخالف جنگ بودند، «هنوز هم مخالفاند»، اما مخالفت «بسیار شدید» هم در جناح راست دیده نمیشود زیرا مردم میبینند که ترامپ از تمام کارزارهای نظامی جان سالم به در برده و هزینه سیاسی و اقتصادی چندانی به کشور تحمیل نشده است، بنابراین سیاست کلی این است که «فعلا هشدار زودهنگام ندهید».
