در روز ۲۵ بهمن، برابر ۱۴ فوریه ۲۰۲۶، دستکم ۹۰۰ هزار نفر تا بیش از میلیون ایرانی، در پاسخ به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، در پنج قاره جهان به خیابانها آمدند. با وجود انکار یکپارچه رسانههای رسمی جمهوری اسلامی و برخی افراد در خارج کشور که پروپاگاندای جمهوری اسلامی را بازنشر کردند، ارقام ثبت شده از سوی مراجع رسمی، حضور تاریخی ایرانیان را اثبات میکند.
این رویداد نه تنها با فاصله بسیار زیاد، از تمام تجمعات ایرانیان خارج کشور در سالهای گذشته پیشی گرفت، بلکه در مقیاس جهانی نیز بیسابقه بود.
مونیخ
فضایی که برای تجمع ایرانیان در مونیخ اختصاص داده شد، میدان «ترزینویز» در این شهر بود. این محوطه ۴۲ هکتار برابر ۴۲۰ هزار متر مربع وسعت دارد. برای مقایسه، وسعت بخش مرکزی میدان شهیاد تهران (میدان آزادی) حدود ۷ هکتار است. استادیوم آریامهر (آزادی) ۱۴ هکتار وسعت دارد. در واقع وسعت این مکان، شش برابر میدان شهیاد و سه برابر استادیوم آریامهر است.
در روز تجمع، بهدلیل برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ و حضور مقامات بلند پایه سیاسی و امنیتی در این شهر، پرواز انواع پهپاد در آن ممنوع و پهپادهای موجود توقیف شدند. بنابراین تصویر هوایی از این تجمع وجود ندارد.
پلیس مونیخ در اعلامیهای بهطور رسمی، تعداد شرکت کنندگان در این تجمع بی سابقه را ۲۵۰ هزار نفر اعلام کرد.
تصاویری که رسانههای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نظیر خبرگزاری فارس و برخی نیروهای سیاسی خارج کشور برای زیر سوال بردن این رقم از آن استفاده کردند، ویدیو تایم لپس این میدان است.
این تایم لپس از پخش زنده کانال قدیمی Oktoberfest-TV استخراج شده است. این کانال یوتیوبی از ۲۵ سال پیش، به صورت ۲۴ ساعته، تصاویر میدان ترزینویز را نمایش میدهد.
تمام پستهای شبکههای اجتماعی و خبرگزاری فارس که آمارهای پلیس را زیر سوال بردند، بر اساس ویدیویی است که از روی پخش زنده همین کانال ضبط شده است. موضوع این است که در این شبه راستیآزماییها عمدتا از بخشی از ویدیو استفاده شده است که جمعیت تازه در حال ورود به میدان بودند. اوج جمعیت در این ویدیو در ساعت ۱۶:۵۰ قابل مشاهده است.
تحقیقات ایراناینترنشنال نشان میدهد تصاویر این دوربین از این زاویه ضبط شده است. نقطهای در شمال میدان که بهدلیل نزدیکی به ایستگاه قطار، اکثر شرکتکنندگان از آن وارد شدند.
تا پیش از تجمع ایرانیان در این میدان، یکی از تاریخی ترین تجمعات در آن مربوط به تجمع بهمن ماه سال ۱۴۰۳ انجمن «مونیخ رنگارنگ است» علیه نژادپرستی بود. در آن زمان نیز پلیس مونیخ، تعداد شرکت کنندگان را در اعلامیه رسمی خود ۲۵۰ هزار نفر اعلام کرد. اکنون همین مرجع، تعداد شرکت کنندگان در تجمع ایرانیان را ۲۵۰ هزار نفر اعلام کرده است.
حضور دستکم یک میلیون ایرانی در روز جهانی اقدام
پلیس تورنتو در کانادا، شمار ایرانیان حاضر در رویداد «روز جهانی اقدام» را ۳۵۰ هزار نفر اعلام کرد. این تجمع در خیابان بلند یانگ برگزار شد.
برخی رسانهها تعداد شرکتکنندگان در تجمع لسآنجلس را «صدها هزار نفر» اعلام کردند. اشاره غیر دقیق در این بخش، میتواند گمراه کننده باشد، چراکه عبارت «صدها هزار نفر» از ۲۰۰ هزار نفر تا ۹۵۰ هزار نفر را دربر میگیرد. تنها اشاره دقیق به تعداد این تجمع در گزارش ایران اینترنشنال به نقل از پلیس لسآنجلس آمده که تعداد شرکت کنندگان را ۳۵۰ هزار نفر اعلام کرد.
خبرگزاریهای دولتی و رسانهها تجمع ایرانیان لندن را ۵۰ هزار نفر، ونکوور کانادا را ۴۵ هزار نفر، سیدنی را دهها هزار نفر و ملبورن استرالیا را ۴ هزار نفر، اعلام کردند.
تجمعات کوچکتری در شهرهایی از جمله بریزبرن در استرالیا، توکیو در ژاپن و شیکاگو در آمریکا، آکرا، پایتخت غنا در آفریقا، لیسبون در پرتغال، تلآویو در اسرائیل و آتن در یونان، نیز برگزار شده است.
با این حساب، در روز ۲۵ بهمنماه، بر اساس آمارهای رسمی و رسانهها بین دستکم ۹۰۰ هزار تا بیش از یک میلیون ایرانی به خیابانهای جهان در پنج قاره آمدند.
تجمع بی سابقه
تا پیش از آغاز انقلاب ملی ایرانیان بزرگترین تجمع دیاسپورای ایرانی مربوط به تجمع ۳۰ مهر ۱۴۰۱ در برلین بود. در این تجمع ۸۰ هزار ایرانی شرکت کردند.
ایرانیان خارج از کشور، هرگز در تاریخ اعتراضات خود چنین تجمعاتی با این گستردگی نداشتند. نه تنها ایرانیان، بلکه گستره این تجمعات در تاریخ برخی از شهرهای جهان نیز کم سابقه بود. شبکه خبری سیپی-۲۴ تورنتو، تجمع ایرانیان را بزرگترین تجمع در تاریخ این شهر خواند.
در مونیخ، بزرگترین تجمع معاصر مربوط به تجمع «مونیخ رنگارنگ است» بود. پلیس مونیخ تعداد شرکت کنندگان آن تجمع را هم ۲۵۰ هزار نفر اعلام کرد. اگرچه رویدادهایی مانند جشنهای سالانه آبجو ارقام بیشتری را ثبت کردند.
تجمعهای چند ملیتی از جمله اعراب و سایر ملیتها در حمایت از فلسطین، به خصوص پس از ۷ اکتبر، به صدها هزار نفر رسیده است، اما به سختی میتوان تجمع سیاسی دیاسپورای تک ملیتی را یافت که به رقم ۳۵۰ هزار نفر نزدیک شده باشد.
طی ۴۵ سال حکومت جمهوری اسلامی، نزدیک به ۶ میلیون ایرانی از طریق پناهندگی و مهاجرت، از کشور رفتند. اکنون در یک روز، حدود یک میلیون نفر آنان در حمایت از مردم کشورشان به خیابانها آمدند. این اگرچه رویدادی تاریخی برای دیاسپورای ایرانی و در سطح جهانی بود، اما اولین بار نبود، از اوایل انقلاب شیر و خورشید، با فراخوانها شاهزاده رضا پهلوی، ایرانیان در پنج قاره، ۳۰ کشور و ۷۳ شهر جهان، دستکم ۱۶۸ تجمع اعتراضی برگزار کردند.
حضور پرشمار آنها در خیابانهای جهان به رسانهای موثر تبدیل شد که جهان نمیتواند آن را نادیده بگیرد.
