سناتور جونی ارنست گفت: «مذاکرات آتشبس حیاتی است، تهران باید کاملا از دخالت در اسرائيل دست بردارد و پرداخت پول به حماس را متوقف کند.»
او افزود: «اگر ایران به حمایت از گروههای نیابتی تروریستی ادامه دهد، مسئول شناخته میشود و با پاسخ روبرو میشود.»

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه صدور احکام سنگین زندان برای سسیل کوهلر و ژاک پاریس، دو فعال سندیکایی فرانسوی زندانی در ایران را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری و بیقید و شرط آنان شد.
این سندیکا در بیانیه جمعه ۲۵ مهر خود با ابراز «نگرانی عمیق» از صدور احکام بیش از ۶۰ سال زندان برای کوهلر و پاریس تاکید کرد: «اتهامات مطرحشده توسط نهادهای امنیتی و قضایی علیه این دو فعال سندیکایی فرانسوی کاملاً بیاساس است و پیشتر نیز از سوی تشکلهای کارگری در فرانسه و در سطح بینالمللی رد و تکذیب شده است.»
در این بیانیه همچنین آمده است: «تداوم چنین وضعیتی، نقض آشکار ابتداییترین اصول انسانی و حقوق بنیادین بینالمللی به شمار میآید.»
خبرگزاری میزان، رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی، سهشنبه ۲۲ مهر بدون اشاره به نام، از صدور حکم سنگین زندان برای دو شهروند فرانسوی متهم به «جاسوسی» در ایران خبر داده بود.
به گزارش این خبرگزاری، در احکام صادر شده از سوی دادگاه انقلاب اسلامی تهران، یکی از این زندانیها در مجموع به ۳۱ سال زندان و دیگری در مجموع به ۳۲ سال زندان محکوم شده است.
میزان نوشت یکی از متهمان به شش سال حبس به اتهام «جاسوسی بهنفع سرویس اطلاعاتی فرانسه»، پنج سال حبس به اتهام «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت کشور» و ۲۰ سال حبس در تبعید به اتهام «همکاری اطلاعاتی با اسرائیل در حکم محاربه» محکوم شد.
به نوشته خبرگزاری قوه قضاییه، متهم دیگر هم به اتهام «جاسوسی بهنفع سرویس اطلاعاتی فرانسه» به ۱۰ سال حبس، به اتهام «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت کشور» به تحمل پنج سال حبس و به اتهام «معاونت در همکاری اطلاعاتی با اسرائیل» به ۱۷ سال حبس محکوم شد.
کوهلر، عضو «فدراسیون ملی آموزش و فرهنگ نیروی کار فرانسه» و پاریس، دبیر کل سابق همین سندیکا در بخش آموزش، در پی دیدار با شماری از فعالان کارگری و معلمان در تهران به دست ماموران امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شدند.
پس از آن هم تعداد زیادی از فعالان کارگری و معلمان در تهران و چند شهر دیگر بازداشت شدند.
بازداشت کوهلر، پاریس و فعالان صنفی در ایران انتقادهای گسترده سندیکاها و اتحادههای کارگری و معلمان در جهان را به دنبال داشت. آنان تاکید کردند که بر اساس مقاولهنامههای سازمان بینالمللی کار، دیدار فعالان سندیکایی کشورهای مختلف، موضوعی قانونی است.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضمن ابراز همبستگی با خانوادههای این دو فعال سندیکایی خواستار آزادی فوری و بیقید و شرط آنان شد و تاکید کرد: «بازداشت خودسرانه و صدور احکام سنگین علیه فعالان صنفی و مدنی، اقدامی ضد انسانی و مغایر با اصول آزادی تشکلیابی و فعالیتهای صنفی است.»
این سندیکا گفت که امنیت و آزادیِ فعالان صنفی و مدنی باید در هر نقطه از جهان، از جمله در ایران، تضمین شود و نباید تحتالشعاع سیاستهای داخلی و خارجی حکومتها و مبادلات و نزاعهای سیاسی آنان قرار گیرد.
در این بیانیه از «نهادهای بینالمللی کارگری و مدافعان طبقه کارگر» خواسته شده «با اعمال فشار موثر، مانع تداوم چنین رفتارهایی شوند و از حقوق فعالان صنفی و مدنی در سراسر جهان دفاع کنند.»
این سندیکا با اشاره به این نکته که کوهلر و ژاک پاریس در «شرایطی غیرانسانی» در ایران در بازداشت به سر میبرند، اضافه کرد: اطلاعات منتشرشده از سوی خانوادههای این دو زندانی، از جمله اظهارات تکاندهندهای چون «تحمل چند هفته دیگر فراتر از توان آنهاست» و «مرگ را مقابل چشمانم میبینم»، نشاندهنده وضعیت بحرانی جسمانی و روانی آنان در زندان است.
انتقاد فرانسه و خانوادههای کوهلر و پاریس
سخنگوی وزارت امور خارجه فرانسه پنجشنبه ۲۴ مهر صدور حکم طولانیمدت زندان برای این دو شهروند زندانی این کشور در ایران به جرم جاسوسی را محکوم کرد و گفت که اتهامات علیه آنها بیاساس و مجازاتشان خودسرانه است.
پاسکال کنفاورئو گفت: «هر دو بهطرز خودسرانهای به محکومیتهای طولانیمدت زندان محکوم شدند. اتهامات علیه آنها، هرچه باشد، کاملاً بیاساس است. ما خواستار آزادی فوری آنها هستیم.»
همچنین به گزارش خبرنگار ایران اینترنشنال از پاریس، خانوادههای سسیل کوهلر و ژاک پاریس همراه با وکلای آنها پنجشنبه در نشستی رسانهای با انتقاد از محکومیت این زوج فرانسوی، گفتند: «چیزی که در دادگاه آنها دیده شد، یک نمایش مضحک از عدالت بوده و نه عدالت واقعی.»
پیش از این، فرانسه، دیگر کشورهای عضو اتحادیه اروپا و ایالات متحده، جمهوری اسلامی را به گروگانگیری سیستماتیک شهروندان خارجی بهمنظور اعمال فشار سیاسی بر دولتهای غربی متهم کردهاند.
مقامهای جمهوری اسلامی این اتهام را رد میکنند و میگویند بازداشتها طبق روند قانونی انجام شده و اتهام بدرفتاری با زندانیان را نمیپذیرند.
پیش از انتشار خبر احکام حبس این دو زندانی فرانسوی، اصغر جهانگیر، سخنگوی قوه قضاییه، گفته بود دولت فرانسه به وعده خود برای خروج مهدیه اسفندیاری از زندان عمل نکرده است.
اسفندیاری شهروند ایرانی است که بهدلیل حمایت از گروه حماس و به اتهام «تمجید از تروریسم» در فرانسه زندانی شده است.
پیشتر وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی اعلام کرده بود تهران در حال مذاکره با پاریس برای مبادله دو شهروند فرانسوی با اسفندیاری است.
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، ۲۰ شهریور اعلام کرده بود که احتمال مبادله مهدیه اسفندیاری با زندانیان فرانسوی در ایران طی «روزهای آینده» وجود دارد.
اما یک روز بعد، ژان-نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه، گفت که مایل نیست درباره این «موضوعات حساس و بسیار جدی» اظهار نظر کند.
او به رادیو فرانس اینتر گفت: «فرانسه همواره خواستار آزادی فوری و بیقید و شرط اتباع خود در ایران است.»

امیلی داماری، گروگان بریتانیایی-اسرائیلی آزادشده از اسارت حماس در ژانویه، تصمیم ممنوعیت حضور هواداران مکابی تلآویو در بازی با استون ویلا را محکوم کرد:«شرم بر شما. امیدوارم عاقل شوید و در تصمیمتان تجدیدنظر کنید. مثل آن است تابلوی ورود یهودی ممنوع بر سردر ورزشگاه نصب کرده باشید.»
داماری دراینباره نوشت: «من در ژانویه از اسارت حماس آزاد شدم و یکی از طرفداران جدی مکابی تلآویو هستم. از تصمیم شوکهکننده و توهینآمیزی که باعث شد من، خانوادهام و دوستانم از حضور در بازی استون ویلا در بریتانیا منع شویم، عمیقاً در شوک و ناباوریام.»
گروگان پیشین حماس با انتقاد از جامعه بریتانیا نوشت: «واقعاً نمیدانم چه بر سر جامعه بریتانیا آمده است که یهودیستیزی آشکار به امری عادی تبدیل شده است؟ چه دنیای غمانگیزی شده است.»
امیلی داماری، شهروند دو تابعیتی بریتانیایی-اسرائیلی است که در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۳، در سن ۲۶ سالگی، از خانه خود در کیبوتص کِفار عَزا توسط نیروهای حماس ربوده و به نوار غزه منتقل شد. او به مدت ۴۷۱ روز در اسارت نگه داشته شد و سرانجام در ژانویه ۲۰۲۵ آزاد شد.
پلیس منطقه «وست میدلندز»، حضور هواداران مکابی تلآویو را در دیدار لیگ اروپا برابر استون ویلا در شهر بیرمنگام انگلستان بهدلیل نگرانیهای امنیتی ممنوع کرده است.

جعفر پناهی، فیلمسازی که سالها با سانسور و بازداشت دستوپنجه نرم کرده است، در تازهترین اثر خود «یک تصادف ساده»، از مرز میان عدالت و انتقام میگوید.
وقتی سینما وجدان جامعه میشود
خرابی یک خودرو در جادهای بینام در ایران، نقطه آغاز فیلم تازه جعفر پناهی است؛ اثری که به ظاهر با یک حادثه عادی شروع میشود، اما بهتدریج به روایتی پیچیده از خشونت، شک و وجدان انسانی تبدیل میشود.
«یک تصادف ساده» که جایزه نخل طلای کن را برده و نماینده فرانسه در اسکار امسال است، در نگاه نخست تریلری انتقامجویانه به نظر میرسد، اما در عمق خود پرسشی بنیادی را مطرح میکند: در کشوری که نظام حاکم بر آن بر شکنجه و تحقیر بنا شده، چگونه میتوان عدالت را از انتقام جدا کرد؟
پناهی؛ مقاومت در سایه ممنوعیت
جعفر پناهی سالهاست با حکومتی روبهروست که او را از فیلمسازی منع کرده است. او چندین بار بازداشت شده و با وجود ممنوعالخروجی و محرومیت رسمی از کار، همچنان فیلم میسازد و هر فیلمش، بیانیهای است علیه سانسور و انکار حقیقت.
«یک تصادف ساده» نیز، همچون «این فیلم نیست» یا «خرس نیست»، بدون مجوز ساخته شده است. پناهی در این اثر هم با زبان سینما، مقاومت میکند و هم نشان میدهد که روایت، حتی در سکوت، میتواند زنده بماند.
روایتی از شک، نه قطعیت
پناهی در اینجا جامعهای را نشان میدهد که سالها خشونت آن را از درون تهی کرده است. وحید و سه تن از دیگر زندانیان سابق، در چالشی دردناک سعی میکنند هویت مرد را تشخیص دهند: یکی صدای او را میشنود، دیگری بوی بدنش را میسنجد، سومی جای زخمهایش را لمس میکند، اما هیچکس مطمئن نیست.
این صحنهها پرسشی بنیادین را زنده میکند: وقتی حافظه و هویت در سرکوب شکل گرفتهاند، حقیقت را چگونه میتوان بازشناخت؟
طنز و تراژدی در کنار هم
پناهی در میانه تلخی داستان، لحظات طنز میآفریند. عروسی که با لباس سفیدش در خیابانهای خاکی ایران ون را هل میدهد، تصویری میسازد که هم مضحک است و هم دردناک. این صحنه یادآور جامعهای است که در آن شادی و اندوه، بیوقفه در هم تنیده میشوند. در دل شهر، صدای بوقها، پارس سگها و همهمه جمعیت فضا را میسازد.
در هر گوشه، مردم در برابر کوچکترین خدمت، پول طلب میکنند: از نگهبان تا پرستار و نوازنده خیابانی.
پناهی این واقعیت را بازتاب میدهد تا نشان دهد چگونه فساد و ناامیدی به بخشی از زندگی روزمره بدل شدهاند.
سیاست در دل تصویر
پناهی بدون شعار، تصویری از کشوری خلق میکند که در آن بیعدالتی در کوچکترین رفتارها نفوذ کرده است. او با دقتی مستندگونه و زبانی شاعرانه، سازوکار سرکوب را آشکار میکند. فیلم، همانقدر که درباره خاطره خشونت است، درباره امکان انسان بودن نیز هست. شخصیتها میان انتقام و بخشش سرگردان میمانند و این سرگردانی، خود نقدی است بر جامعهای که قربانیانش را وادار کرده شبیه ظالمان رفتار کنند.
پایانی برای فکر کردن، نه برای فراموش کردن
در پایان، حقیقت روشن میشود اما آرامش به کسی بازنمیگردد. وحید درمییابد که حتی اگر انتقام بگیرد، زخم درونش التیام نمییابد. پناهی با ابهامی شاعرانه این پرسش را یادآوری میکند که چگونه میتوان در نظامی که مشروعیت خود را بر ترساندن و حذف بنا کرده، دوباره «زندگی» را آغاز کرد؟
پناهی از اینجا عبور میکند: او نمیخواهد جواب دهد، بلکه میخواهد سوال راعریان کند؛ میخواهد مخاطب را در مرداب اخلاق، مسئولیت و تاریخ فرو برد. این، مقابلهای مستقیم با حکومتی است که جوابها را میفروشد اما پرسشها را ممنوع میکند.
دفتر نخستوزیر اسرائیل اعلام کرد بنیامین نتانیاهو با ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل، تلفنی گفتوگو کرده است.
در این تماس، ماچادو از «تصمیمات قاطع» نتانیاهو در جریان جنگ و دستاوردهای اسرائیل قدردانی کرده و آزادی گروگانها در غزه را تبریک گفته است.
او همچنین از «مبارزه مستمر علیه محور شرارت» جمهوری اسلامی تقدیر کرده و گفته این محور نهتنها علیه اسرائیل بلکه علیه مردم ونزوئلا نیز فعالیت میکند.

بدر عبدالعاطی وزیر خارجه مصر اعلام کرد که حل مسئله فلسطین، کلید پیشرفت در پروژه حملونقل مورد حمایت ایالات متحده است که قرار است هند را از طریق خاورمیانه با اروپا از راه دریا و راهآهن متصل کند.
این پروژه که با نام کریدور اقتصادی هند–خاورمیانه شناخته میشود، در حاشیه نشست سران گروه بیست در سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام شد و از سوی واشینگتن به عنوان جایگزینی برای ابتکار «کمربند و جاده» چین در توسعه زیرساختهای جهانی معرفی شد.
اما تنها یک ماه پس از این اعلام، جنگی در گرفت که در پی حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ گروه مسلح حماس به اسرائیل آغاز شد.
وزیر خارجه مصر در جریان سفر خود به دهلینو به خبرنگاران گفت: «باید در نظر داشت که ارتباطات منطقهای، بخشی اساسی از هر راهحل نهایی برای مسئله فلسطین است.»





