دفتر یسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، اعلام کرد که او در حال تایید «ادامه عملیات تهاجمی ارتش اسرائیل در جبهه شمالی» و در مرز لبنان است.
او قرار است این تصمیم را در جلسهای با فرماندهان ارشد نظامی و سایر مقامات دفاعی اسرائیل بگیرد.
کاتز در این جلسه به بررسی و تایید طرحهای عملیاتی میپردازد.
در این جلسه هرتزی هالوی، رییس ستاد کل ارتش اسرائیل و روسای ادارههای عملیات، اطلاعات، استراتژی و شمار دیگری از مقامهای وزارت دفاع حضور دارند.
۵۰۰ زن استرالیایی بالای ۵۰ سال در یک پروژه عکاسی برهنه هنری-اجتماعی مشارکت کردند تا کلیشههای رایج را درباره پیری و زیبایی زنان به چالش بکشند.
پروژه «بدن پس از ۵۰ سالگی» که در واکنش به نگاه تبعیضآمیز جامعه به بدن زنان سالمند شکل گرفته، تلاش میکند تصویری واقعیتر از زیبایی و تنوع بدنهای زنان در سنین بالا ارائه دهد.
به گزارش گاردین، این پروژه که از سال ۲۰۱۸ آغاز شده، به جنبشی برای مقابله با خودسانسوری و پذیرش تغییرات طبیعی بدن تبدیل شده است.
پونچ هاکس، عکاس ۷۷ ساله و جین اسکات، مدیر هنری ۶۲ ساله، این پروژه را در استودیویی در ملبورن با استقبالی فراتر از انتظار آغاز کردند؛ به طوری که زنان از ایالتهای مختلف برای شرکت در آن سفر میکردند.
شرایط مشارکت محدود به سن بالای ۵۰ سال و هویت زنانه بوده است. به شرکتکنندگان این اختیار داده شده که درباره نمایش چهرهشان در عکس تصمیم بگیرند؛ هر چند پیشاپیش از احتمال انتشار تصاویر در فضای مجازی مطلع شده بودند.
حدود یکسوم زنان تصمیم گرفتند با چهرهای آشکار در عکسها حضور یابند.
تجربهای از درون دوربین
هاکس از لحظه مواجهه با تصویر خود میگوید: «وقتی پشت کامپیوتر نشستم و فایل را در فتوشاپ باز کردم، بلافاصله متوجه شدم که این تجربه متفاوت از آنچه انتظار داشتم خواهد بود. سریع برنامه را بستم اما این رویارویی، چالشی عمیق برای من ایجاد کرد.»
تجربه شخصی و رویکرد منحصربهفرد هاکس در مواجهه با حساسیت موضوع، عنصری کلیدی در موفقیت پروژه بود.
او در هر جلسه عکاسی، ابتدا خود در نقش مدل ظاهر میشد، در ظاهر برای تنظیم نور و پسزمینه اما در واقع برای درک عمیقتر احساسات زنانی که باید در برابر دوربین برهنه میشدند.
این همدلی عملی که با چالشهای عاطفی خود هاکس همراه بود، به ایجاد فضایی امن برای شرکتکنندگان کمک کرد.
رهایی از زنجیرهای شرم
جین اسکات، لحظات عاطفی عمیقی را در جلسات عکاسی به یاد میآورد: «بسیاری از زنان با تردید و شک به استودیو میآمدند اما شگفتآور این که هیچکدام انصراف ندادند.»
به گفته او، داستانهای پشت این عکسها بعضا تکاندهنده بودند: «زنانی که مخفیانه در پروژه شرکت میکردند، برخی با مخالفت همسران یا دخترانشان روبهرو شدهبودند و حتی زنی که ۲۰ سال از ترس و شرم، بدنش را از همسرش پنهان کرده بود ... اما جادوی واقعی زمانی رخ میداد که این زنان، پس از ساعتی همراهی و حمایت، با شانههایی افراشته و لبخندی از سر رضایت استودیو را ترک میکردند. گویی که باری از دوششان برداشته شده است.»
به نوشته گاردین، با این روایتها، «بدن پس از ۵۰ سالگی» نشان داد که فراتر از یک پروژه عکاسی، جنبشی برای رهایی زنان از بند خودسانسوری و بازیابی اعتماد به نفس است.
از یک ایده تا ۵۰۰ داستان
در سال ۲۰۲۱، هاکس و اسکات در استودیویی در ملبورن، پروژه «۵۰۰ قوی» را آغاز کردند. استقبال چنان چشمگیر بود که به سرعت صف انتظار شکل گرفت و زنان حتی از ایالتهای دیگر برای شرکت در این پروژه سفر میکردند.
استودیو به موزهای زنده از روایتهای زنانه تبدیل شده بود. شرکتکنندگان با ابتکار خود، اشیایی را که برایشان معنادار بود به استودیو میآوردند تا در عکسهای برهنه، همراهشان باشد. انتخابهایی شخصی که هویت و داستان زندگی آنها را بازتاب میداد.
از کارگر جنسی با زنجیرهایش تا نجار با ابزار کارش و حتی زنی با یک تفنگ، هر یک به شیوه خود روایتی منحصربهفرد از زندگیشان را به تصویر کشیدند.
تلاش برای گسترش پروژه به سوی تنوع حقیقی
در آغاز، هاکس و اسکات به دنبال نمایش تنوع بدنهای مختلف بودند. آنان بعدها تلاش کردند با مراجعه به جوامع گوناگون، زنانی با معلولیت و پیشینههای قومی متفاوت را نیز در پروژه مشارکت دهند.
گرچه موفق شدند تعدادی از زنان بومی و آسیایی را جذب کنند اما در جلب مشارکت برخی جوامع، از جمله جامعه آفریقایی و مسلمانان، با چالش روبهرو شدند.
هاکس و اسکات پس از ثبت حدود ۳۰۰ پرتره، تصمیم گرفتند افقهای جدیدی را بیازمایند.
با گسترش پروژه به شهرهای کوچکتر، تفاوتهای معناداری در نگرش زنان به برهنگی و بدن خود آشکار شد.
کشف جالب پروژه این بود که زنان در مناطق روستایی و شهرهای کوچکتر اغلب رابطهای راحتتر با بدن خود داشتند.
این تفاوت میتواند نشاندهنده تاثیر فشارهای اجتماعی و معیارهای سختگیرانهتر در محیطهای شهری بر تصویر بدن زنان باشد.
مسنترین پرتره
یکی از برجستهترین لحظات پروژه، مشارکت مسنترین شرکتکننده، زنی ۹۳ ساله بوده است.
او که همراه دختر و خواهرزادهاش به استودیو آمده بوده، با اعتماد به نفسی خیرهکننده و تنها با یک چسب زخم کوچک در عکاسی شرکت کرده است.
جالب آن که دخترش، با وجود داشتن شرایط سنی، جرات مشارکت پیدا نکرده.
این تضاد نشاندهنده آن است که پذیرش بدن لزوما به سن مرتبط نیست و میتواند بازتابی از تجربیات شخصی و نگرشهای فردی باشد.
بازتابهای اجتماعی پروژه
واکنشهای اجتماعی به عکسهای برهنه طیف گستردهای را در بر میگیرند.
در حالی که بسیاری از شرکتکنندگان در این پروژه، این تجربه را «رهاییبخش» توصیف کردهاند و هر بار که نمایشگاه برپا شده است، مشتاقانه برای یافتن تصویر خود رفتهاند، برخی واکنشهای منفی نیز وجود داشته است.
به گزارش گاردین، برچسبخوردن نادرست تصاویر در فضای مجازی و واکنشهای منفی در محیطهای دانشگاهی نشان میدهد جامعه هنوز در پذیرش تصویر غیرجنسیتزده از بدن زنان مسن با چالشهای جدی روبهرو است.
به گفته هاکس، در جامعهای که پیری مردان را به «پیرمردهای دوستداشتنی» و زنان را به «جادوگران پیر» تقلیل میدهد، برهنه شدن مقابل دوربین نیازمند شجاعتی خارقالعاده است. این شجاعت جمعی، نه تنها به بازتعریف معیارهای زیبایی کمک میکند بلکه راه را برای گفتوگوهای عمیقتر درباره جایگاه زنان سالمند در جامعه معاصر هموار میسازد.
اسکات معتقد است تغییر نگرش جامعه نیازمند مواجهه بیشتر با واقعیت است.
او تاکید میکند که پروژه «بدن پس از ۵۰ سالگی» فراتر از یک پروژه هنری، به جنبشی برای تغییر اجتماعی و مبارزه با تابوهای مرتبط با بدن زنان سالمند تبدیل شده است.
رسانههای لبنانی از حمله هوایی اسرائیل به مرکز بیروت و در محلی خارج از پایگاه حزبالله خبر دادند و گفتند این حملات بدون صدور هشدار قبلی برای تخلیه غیرنظامیان انجام گرفته است.
ارتش اسرائیل هم با انتشار اطلاعیهای در آستانه توافق آتشبس احتمالی، از آغاز موج گستردهای از حملات هوایی به بیروت خبر داد و هشدارهایی برای تخلیه ۲۰ ساختمان در حومه جنوبی پایتخت لبنان صادر کرد.
ارتش اسرائیل گفت جزییات بیشتری درباره این حملات در آینده ارائه خواهد شد.
ساعاتی پیش نیز ارتش اسرائیل روز سهشنبه از غیرنظامیان جنوب بیروت خواست تا فورا اطراف شش ساختمان را پیش از حملات علیه مواضع حزبالله تخلیه کنند.
این حملات در حالی انجام میگیرد که بنیامین نتانیاهو قرار است عصر روز جاری جلسه کابینه امنیتی را برگزار کند. انتظار میرود در این جلسه، وزرای کابینه توافق آتشبس با حزبالله را تایید کنند.
مطالعات جدید یک دانشگاه در ایالات متحده، تفاوتهایی چشمگیر را در الگوهای خواب زنان و مردان کشف کرده است و نقش پررنگ عوامل زیستشناختی را در این تفاوتها نشان داده است.
یافتههایی که به تازگی و بر اساس پژوهشهای محققان در دانشگاه کلرادو بولدر در آمریکا منتشر شدهاند، بر ضرورت بازنگری در پژوهشهای پیشین زیستپزشکی تاکید میکنند زیرا نادیده گرفتن زنان در این مطالعات میتواند به برداشتهای نادرست در توسعه داروها و اثربخشی درمانها منجر شده باشد.
به گزارش سایتکدیلی، پژوهش محققان دانشگاه کلرادو بولدر نشان میدهد جنس ماده خواب کمتر و منقطعتری دارد و از خواب ترمیمی کمتری برخوردار است.
تفاوتهای جنسیتی در الگوهای خواب
مطالعه مورد نظر که در مجله ساینتیفیک ریپرتز منتشر شده، بر نقش پررنگ عوامل زیستی در تفاوتهای خواب میان دو جنس تاکید میکند.
به گفته دکتر راشل رو، استادیار فیزیولوژی و نویسنده ارشد این مطالعه، تفاوت الگوهای خواب میان مردان و زنان معمولا به سبک زندگی و نقشهای مراقبتی نسبت داده شده اما: «یافتههای ما نشان میدهند عوامل زیستی در این تفاوتها نقشی بسیار مهمتر از آنچه پیشتر تصور میشد، دارند.»
اهمیت پژوهشهای خواب
در سالهای اخیر، مطالعات گستردهای روی حیوانات انجام شده که نشان میدهد کمبود خواب چگونه خطر ابتلا به بیماریهایی مانند دیابت، چاقی، آلزایمر و اختلالات ایمنی را افزایش میدهد.
به گفته گرانت مانینو، از نویسندگان مقاله و دانشآموخته روانشناسی و علوم اعصاب، محققان در این پژوهش دریافتهاند که «متداولترین گونه موش مورد استفاده در تحقیقات زیستپزشکی، رفتارهای خواب وابسته به جنسیت دارد».
بر این اساس، نادیده گرفتن این تفاوتهای جنسیتی میتواند به تفسیرهای نادرست از دادهها منجر شود.
این پژوهش نشان میدهد بسیاری از نتایج پیشین ممکن است به دلیل عدم مشارکت کافی جنس ماده در مطالعات، از دقت کافی برخوردار نباشند.
جزییات مطالعه
پژوهشگران در این مطالعه، الگوهای خواب ۲۶۷ موش را بررسی کردند. آنها از قفسهای ویژهای استفاده کردهاند که به حسگرهای فوق حساس حرکتی مجهز بودهاند.
نتایج نشان داده است موشهای نر در هر شبانهروز حدود ۶۷۰ دقیقه میخوابند که تقریبا یک ساعت بیشتر از موشهای ماده است. این خواب اضافی از نوع خواب بدون حرکت سریع چشم (NREM) است؛ مرحلهای که در آن بدن فرصت ترمیم و بازسازی مییابد.
موشها موجوداتی شبزی و دارای الگوی خواب چندفازی هستند. آنها معمولا چند دقیقه چرت میزنند، سپس برای بررسی محیط بیدار میشوند و دوباره به خواب میروند.
یافتههای این پژوهش آشکار کرد که موشهای ماده دورههای خواب کوتاهتری دارند و در واقع، خواب آنها منقطعتر است.
نقش عوامل زیستی در الگوهای خواب
تفاوتهای جنسیتی در خواب تنها به موشها محدود نمیشود.
پژوهشها نشان دادهاند این تفاوتها در گونههای دیگری مانند مگس میوه، موش صحرایی، گورخرماهی و پرندگان نیز وجود دارد.
این گستردگی از منظر تکاملی قابل توجیه است.
از دیدگاه زیستشناختی، به نظر میرسد جنس ماده برای حساسیت بیشتر به محیط و واکنش سریع به محرکها تکامل یافته است.
این ویژگی احتمالا با نقش آنها در مراقبت از نوزادان ارتباط دارد. اگر جنس ماده نیز مانند جنس نر خواب عمیق داشت، بقای گونه به خطر میافتاد.
هورمونها نیز نقش مهمی در این تفاوتها ایفا میکنند. برای مثال، کورتیزول که هورمون استرس است، هوشیاری را افزایش میدهد.
تغییرات هورمونهای جنسی نیز بر کیفیت خواب تاثیرگذارند. مشاهده شده که زنان در دوران قاعدگی، زمانی که سطح استروژن و پروژسترون در پایینترین حد خود است، خواب نامناسبتری را تجربه میکنند.
به گفته دکتر رو، پرسش مهمی که مطرح میشود این است که آیا ما به خود استرس بیموردی وارد میکنیم: «وقتی میبینیم الگوی خوابمان با همسر یا شریک زندگیمان متفاوت است، نگران میشویم و فکر میکنیم مشکلی وجود دارد، در حالی که این تفاوتها میتوانند کاملا طبیعی باشند.»
چالشها و فرصتها در پژوهشهای خواب
از سال ۲۰۱۶، موسسه ملی بهداشت آمریکا از پژوهشگرانی که برای مطالعات حیوانی درخواست بودجه میکنند، خواسته است «جنسیت را به عنوان یک متغیر زیستی» در نظر بگیرند.
با وجود پیشرفتهای حاصل شده، مطالعات نشان میدهند سوگیری جنسیتی همچنان پابرجاست و این میتواند پیامدهای جدی داشته باشد.
پژوهشگران با شبیهسازی یک درمان خواب که برای زنان موثرتر بود، دریافتند نتایج تنها زمانی دقیق است که نمونههای مورد مطالعه به طور مساوی از هر دو جنس انتخاب شده باشند. این یافته نشان میدهد اگر زنان کمتر در مطالعات حضور داشته باشند، ممکن است داروهای موثر برای آنها نادیده گرفته شوند یا عوارض جانبی جدی تشخیص داده نشوند.
به گفته دکتر رو، فرآیند تبدیل یک یافته آزمایشگاهی به درمان بالینی معمولا چندین دهه طول میکشد و بسیاری از درمانهایی که روی حیوانات موفق بودهاند، در آزمایشهای بالینی شکست میخورند. آیا این شکستها به این دلیل است که تفاوتهای جنسیتی به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفتهاند؟
به نوشته سایتکدیلی، شگفتآور نیست که موشهای نر و ماده، الگوهای خواب متفاوتی دارند. آنچه باعث تعجب است، غفلت چندین دههای جامعه علمی از مطالعه جامع این تفاوتهاست.
به گفته دکتر رو، این موضوع که تا سال ۲۰۲۴ نادیده گرفته شده، میبایست سالها پیش کشف و بررسی میشد.
همزمان با انتشار خبرهایی درباره آتش بس قریبالوقوع میان اسرائیل و حزبالله، فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد روز سهشنبه از تشدید درگیریها در لبنان ابراز نگرانی کرد.
جرمی لارنس، سخنگوی دفتر او گزارش داد که در روزهای اخیر تقریبا ۱۰۰ نفر از جمله زنان، کودکان و امدادگران در نتیجه حملات هوایی اسرائیل کشته شدهاند.
لارنس اضافه کرد که دستکم هفت امدادگر در سه حمله هوایی اسرائیل در جنوب لبنان طی روزهای دوم و سوم آذر امسال، کشته شدهاند.
او یادآوری کرد که طی جنگ یک ساله، ۲۲۶ کارمند بخش سلامت در لبنان کشته شدهاند.
مقامهای لبنانی و اسرائیلی تخمین زدهاند که توافق آتشبس پیشنهادی آمریکا با تصویب دولتهای دو کشور، از روز چهارشنبه هفت آذر اعمال شود.
زندانیان عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ۲۵ زندان کشور، روز شش آذر برای چهل و چهارمین هفته اعتصاب غذا کردند. آنها در بیانیهای با اشاره به اعدام بیش از ۱۴۰ زندانی در ماه گذشته، تاکید کردند هدف جمهوری اسلامی از اعدامها، «سیاسی و به قصد ایجاد ترس و اختناق در جامعه» است.
زندانیان عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در زندانهای اراک، اردبیل، ارومیه، اسدآباد اصفهان، اوین (بندهای زنان، چهار و هشت)، بانه، بم، تبریز، تهران بزرگ، خرمآباد، خوی، رشت (بندهای مردان و زنان)، سقز، سلماس، شیبان اهواز، قائمشهر، قزلحصار (واحدهای سه و چهار)، کامیاران، کهنوج، مرکزی کرج، مریوان، مشهد، نظام شیراز و نقده، روز سهشنبه ششم آذر، اعتصاب غذا کردند.
آنها با تاکید بر این که جامعه ایران با مشکلات معیشتی فراوان و بغرنجی مواجه است و حکومت در حل این مشکلات به بنبست رسیده است، تاکید کردند: «جمهوری اسلامی از ترس تکرار اعتراضات فراگیر مردمی، افزایش اعدامها را بهعنوان تنها راهحل میداند.»
کارزار اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در بهمن ماه ۱۴۰۲ از سوی زندانیان سیاسی محبوس در زندان قزلحصار کرج آغاز شد و سپس زندانیانی از سایر زندانها به آن پیوستند.
اعضای این کارزار در اطلاعیه روز ششم آذر خود با اشاره به صدور حکم اعدام برای مهران حسنزاده و حمید عبداللهزاده، دو زندانی سیاسی، اعلام کردند که صدور این احکام همزمان با محکومیت جمهوری اسلامی برای هفتاد و یکمین بار از سوی مجمع عمومی سازمان ملل به خاطر نقض فاحش حقوق بشر است.
آنها با یادآوری این که از حدود ۴۰ روز پیش و پس از انتقال عدنان غبیشاوی، معین غنفری، علی مجدم و محمدرضا مقدم، چهار زندانی سیاسی عرب به سلولهای انفرادی، هیچ خبری از سرنوشت آنها در دست نیست، بر «اتحاد عمل و همبستگی جمعی برای توقف ماشین کشتار جمهوری اسلامی» تاکید کردند.
خاورمیانه به «زن، زندگی، آزادی» محتاج است
حورا نیکبخت، ناشر، فعال حقوق زنان و زندانی سیاسی، در نامهای از زندان اوین با عنوان «خاورمیانه به زن، زندگی، آزادی محتاج است»، نوشت پازل زندگی همه ساکنان خاورمیانه به قطعه لغو حکم اعدام پخشان عزیزی، وریشه مرادی و تکتک زنان و مردانی نیاز دارد که برای آزادی مبارزه میکنند.
نیکبخت در این نامه با روایتی از زندگی و فعالیتهای عزیزی و مرادی، دو همبندی محکوم به اعدام خود نوشت: «پازل پیچیده زندگی من قطعه زیستن در اوین را کم داشت. باید به اینجا میآمدم و زیبایی و شکوه این زنان بزرگ را میدیدم.»
مرادی و عزیزی، دو زندانی سیاسی کُرد هستند که در پروندههایی جداگانه از سوی دادگاه انقلاب تهران، با اتهام «بغی» به اعدام محکوم شدهاند.
نیکبخت از عزیزی به عنوان زنی که بدون کتاب، تماس و ملاقات، ماهها در سلول انفرادی بوده و ابلاغ حکم اعدام در روند زندگی روزانهاش ذرهای تغییر ایجاد نکرده، یاد کرد و نوشت: «در برنامه تغذیه، نظافت، ورزش و مطالعه پخشان عزیزی هیچ چیزی جابهجا نشده و برای شام کارزار سهشنبههای نه به اعدام، در حجمی بالا غذا میپزد.»
این زندانی سیاسی با ارائه تجربه زیسته خود در میان زندانیان سیاسی بند زنان زندان اوین اضافه کرد که باید به زندان میرفت تا ببیند مبارزه بسیار گستردهتر از چیزی است که تصور میکرده است: «باید میآمدم و در کنار این زنان میایستادم و در حیاط اوین فریاد میکشیدم "بند زنان اوین/ همصدا و همپیمان/ تا لغو حکم اعدام/ ایستادهایم تا پایان." زنانی که از چیزی نمیترسند و در زندان هم ساکت نمینشینند.»
زنان زندانی سیاسی طی ماههای گذشته بارها در اعتراض به صدور حکم اعدام و اجرای گسترده احکام اعدام در زندانهای سراسر ایران، دست به اقدامات اعتراضی زدهاند.
