دونالد ترامپ گفت اگر رهبران جمهوری اسلامی تا پایان دوره ریاست‌جمهوری او در قدرت بمانند، آن را شکست می‌داند. او در گفت‌وگو با برنامه رادیویی «هیو هیویت» همچنین گفت برای اقدام نظامی دوباره علیه حکومت ایران تردید نخواهد کرد و حاضر است محاصره دریایی را ادامه دهد.
ترامپ در این مصاحبه که ۱۲ نوامبر، برابر با ۲۱ آبان، منتشر شد، در پاسخ به این پرسش که آیا باقی ماندن رهبران جمهوری اسلامی در قدرت پس از خروج او از کاخ سفید به معنای شکست خواهد بود، گفت «بله، شکست خواهد بود. قطعا.»
این پرسش پس از آن مطرح شد که هیویت آنچه را «نابودی برنامه هسته‌ای ایران» خواند، در صدر فهرست دستاوردهای ریاست‌جمهوری ترامپ قرار داد. ترامپ با ترتیب فهرست مخالفتی نکرد و گفت اقدامات دولتش در مرز آمریکا نیز باید به آن اضافه شود.
ترامپ گفت برای اقدام نظامی دوباره تردید نمی‌کند
هیویت با اشاره به دستور ترامپ برای کشتن قاسم سلیمانی در دوره نخست ریاست‌جمهوری‌اش و عملیات‌های نظامی دوره دوم، از او پرسید آیا برای جلوگیری از آنچه مجری «ارعاب متحدان و کشتی‌های آمریکا» از سوی حکومت ایران خواند، دوباره از نیروی نظامی استفاده خواهد کرد. ترامپ پاسخ داد «نه. هیچ تردیدی ندارم.»
او گفت اگر ببیند اوضاع برخلاف انتظارش پیش می‌رود، دست به اقدام نظامی خواهد زد و افزود «ممکن است همین حالا هم این کار را بکنم.»
ترامپ گفت درگیری‌ها سه هفته است که ادامه دارند و تاکید کرد آمریکا در پنج ماه گذشته هیچ سربازی از دست نداده است. او همچنین گفت اکنون نفت بیشتری نسبت به پیش از آغاز جنگ «خارج می‌کنیم».
ترامپ گفت حاضر است محاصره دریایی را ادامه دهد
هیویت از ترامپ پرسید آیا حاضر است محاصره دریایی را حتی اگر سقوط جمهوری اسلامی ۲۶ ماه طول بکشد، ادامه دهد. ترامپ پاسخ مثبت داد و مدعی شد حکومت ایران همین حالا در حال فروپاشی است.
او گفت آمریکا تنگه هرمز را «کاملا» در کنترل دارد و تاکید کرد [حکومت] ایران کنترل این آبراه را از دست داده است. او همچنین گفت نیروهای دریایی و هوایی و پدافند هوایی حکومت ایران از بین رفته‌اند، حکومت حقوق سربازانش را نمی‌پردازد و نرخ تورم به ۳۰۱ درصد رسیده است.
ترامپ احتمال ازسرگیری عملیات تمام‌عیار را مطرح کرد
ترامپ در بخش دیگری از مصاحبه گفت [حکومت] ایران موشکی دارد که می‌تواند به اروپا برسد و افزود اگر آمریکا عملیات خود را گسترش دهد، آن موشک را از بین خواهد برد. او نوع موشک یا برد دقیق آن را مشخص نکرد.
هیویت از ترامپ خواست عملیات رزمی تمام‌عیار را از سر بگیرد و آنچه از زیرساخت صنعتی ایران باقی مانده، از جمله تاسیسات کوه کلنگ‌گزلا، را هدف قرار دهد. ترامپ در پاسخ گفت «ممکن است این اتفاق بیفتد.» او همچنین گفت رییس‌جمهورهای پیشین آمریکا و کشورهای دیگر باید پیش‌تر علیه این تهدید اقدام می‌کردند.
ترامپ بودجه نظامی را به ادامه جنگ پیوند زد
ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره درخواستش برای تامین ۳۵۰ میلیارد دلار بودجه نظامی گفت این رقم تقریبا حداقل مبلغی است که باید تصویب شود. او گفت آمریکا هر زمان که بخواهد می‌تواند در جنگ پیروز شود، اما زمان‌بندی اقدامات اهمیت دارد. او همچنین پرسید چرا پس از آغاز عملیات، بودجه لازم برای به پایان رساندن آن در اختیار دولت قرار نگیرد.
در پایان مصاحبه، هیویت پرسید اگر [حکومت] ایران یک مقام ارشد آمریکایی را بکشد، چه اتفاقی خواهد افتاد. ترامپ پاسخ داد «دیگر عمر چندانی نخواهند داشت.» او درباره شکل واکنش احتمالی آمریکا توضیح بیشتری نداد.
ترامپ گفت کشورهای منطقه از او خواسته‌اند حملات را فعلا تشدید نکند
ترامپ در گفت‌وگویی جداگانه با استیون ای. اسمیت در پادکست «استریت شوتر» گفت اگر درخواست کشورهای منطقه نبود، حملات علیه جمهوری اسلامی را تشدید می‌کرد. به گفته او، عربستان سعودی، قطر، کویت، امارات متحده عربی و بحرین ترجیح می‌دهند آمریکا فعلا جنگ را به شیوه کنونی ادامه دهد و فشار بر حکومت ایران را حفظ کند.
ترامپ در پاسخ به این پرسش که چرا جنگ همچنان ادامه دارد، گفت «می‌توانم فورا به آن پایان دهم. به درخواست کشورهایی که قصد حفاظت از آن‌ها را دارم، این کار را کمی طولانی‌تر و کمی متمدنانه‌تر انجام می‌دهیم.» او گفت عربستان سعودی از او خواسته است برای مدتی وضعیت به همین شکل بماند، چون به گفته او، جمهوری اسلامی «در حال فروپاشی» است.
او اسرائیل را نیز در شمار کشورهایی قرار داد که به گفته او، ادامه رویکرد کنونی را ترجیح می‌دهند. ترامپ افزود «آن‌ها از من خواسته‌اند این کار را انجام دهم و من هم انجام می‌دهم. مطمئن نیستم با آن موافق باشم.» وقتی اسمیت پرسید آیا بدون درخواست این کشورها حملات شدیدتری انجام می‌داد، ترامپ پاسخ داد «بله، این کار را می‌کردم.»
ترامپ از احتمال حمله به زیرساخت‌ها و مجموعه زیرزمینی کوه کلنگ گفت
ترامپ گفت آمریکا تاکنون بیشتر پل‌های ایران و بخش عمده‌ای از ظرفیت صنعتی این کشور را هدف قرار نداده و به زیرساخت‌های انرژی، از جمله تاسیسات تولید برق، حمله نکرده است. او تاکید کرد آمریکا می‌تواند زیرساخت‌های انرژی، پل‌ها و ظرفیت تولید ایران را ظرف سه روز از بین ببرد و برای هر دسته یک روز وقت بگذارد. او افزود آمریکا یک پل بزرگ را در واکنش به آنچه «رفتار بسیار بد» جمهوری اسلامی خواند، هدف قرار داده است.
رییس‌جمهوری آمریکا احتمال حمله به مجموعه زیرزمینی موسوم به «کوه کلنگ» را نیز مطرح کرد و گفت «ممکن است این کار را انجام دهم یا ندهم. آن‌ها در آنجا خیلی فعال نبوده‌اند، اما اگر فعال شوند، آنجا را هم بمباران خواهیم کرد.»
ترامپ در این گفت‌وگو نیز گفته‌هایش درباره نابودی نیروی دریایی، نیروی هوایی و پدافند هوایی حکومت ایران و تورم بیش از ۳۰۰ درصدی را تکرار کرد.
ترامپ تاکید کرد دست‌کم ۷۵ هزار معترض کشته شده‌اند
ترامپ گفت نیروهای جمهوری اسلامی دست‌کم ۷۵ هزار معترض را کشته‌اند و شمار واقعی قربانیان را بالاتر دانست. او حکومت ایران را «امپراتوری شر» خواند و گفت آمریکا اجازه نخواهد داد جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای دست یابد.
اسمیت همچنین پرسید آیا تلاش‌های منتسب به جمهوری اسلامی برای کشتن ترامپ و دشمنی شخصی او با رهبران ایران در ادامه جنگ نقش داشته است. ترامپ چنین احساسی را واکنشی انسانی خواند و گفت «من از مردم ایران متنفر نیستم، اما فکر می‌کنم رهبری آن‌ها بسیار وحشتناک بوده است.» او حکومت ایران را مسئول کشته شدن شمار زیادی از نظامیان آمریکایی دانست و دشمنی جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل را از دلایل اقدام نظامی واشینگتن برشمرد.
ترامپ از تصمیمش برای آغاز جنگ پیش از انتخابات دفاع کرد
ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر جنگ ایران و تعرفه‌های تجاری بر شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات گفت با وجود دشواری آغاز جنگ در آستانهٔ انتخابات، اقدام نظامی را ضروری می‌دانسته است. او توافق هسته‌ای دولت باراک اوباما را مسیری برای دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای توصیف کرد و تاکید کرد در صورت دستیابی جمهوری اسلامی به چنین سلاحی، احتمال استفاده از آن بسیار بالا بود.
ترامپ گفت افزایش قیمت نفت در مقایسه با خطر دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای اهمیت کمتری دارد و انتظار داشته بهای نفت بیش از این افزایش یابد.
مارک تیسن در یادداشتی در واشینگتن‌پست نوشت که میراث دونالد ترامپ را سرنوشت جمهوری اسلامی رقم خواهد زد. او خواستار پایان مذاکرات، گسترش حملات به ایران و حمایت پنهانی از مخالفان حکومت شد.
تیسن، نویسنده ارشد پیشین سخنرانی‌های جورج دبلیو. بوش، در یادداشت ۱۲ نوامبر خود استدلال کرد که شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای لزوما جایگاه ترامپ را در تاریخ تعیین نمی‌کند. او به تجربه رونالد ریگان اشاره کرد که دو سال پس از پیروزی در ۴۹ ایالت، در انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۹۸۶ کنترل سنا را از دست داد، اما میراثش با پایان جنگ سرد گره خورد.
تیسن همچنین از راجر زکهایم، مدیر موسسه رونالد ریگان، نقل کرد که معیار ارزیابی جایگاه ترامپ در تاریخ، دستیابی به یک «پیروزی تاریخی» بر حکومت ایران خواهد بود.
تیسن ادامه مذاکرات با تهران را بی‌فایده دانست
تیسن عملیات نظامی آمریکا علیه حکومت ایران را موفق ارزیابی کرد، اما با استناد به سخنان ترامپ نوشت که واشینگتن باید به دنبال «پیروزی کامل» باشد. به گفته او، بیش از شش ماه مذاکره به رهبری جی‌دی ونس، معاون رییس‌جمهوری آمریکا، رهبران جمهوری اسلامی را به واگذاری بخش‌های باقی‌مانده برنامه هسته‌ای متقاعد نکرده است.
او استدلال کرد که حملات آمریکا برنامه هسته‌ای ایران را به‌طور چشمگیری عقب انداخته، اما ممکن است عزم حکومت را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای تقویت کرده باشد. به ارزیابی تیسن، اگر جمهوری اسلامی تا پایان دوره ترامپ دوام بیاورد، رهبران آن ممکن است منتظر تغییر دولت در واشینگتن بمانند و سپس بازسازی برنامه هسته‌ای را آغاز کنند.
زیرساخت‌های انرژی و حمل‌ونقل در فهرست اهداف پیشنهادی قرار گرفتند
تیسن از ترامپ خواست چهره‌های باقی‌مانده رهبری جمهوری اسلامی را از میان بردارد و تاسیسات هسته‌ای، توان موشکی بالستیک و صنایع دفاعی باقی‌مانده حکومت ایران را هدف قرار دهد. او همچنین خواستار نابودی زیرساخت‌های اقتصادی و انرژی شد که به گفته او منابع مالی سپاه پاسداران را تامین می‌کنند.
پیشنهاد او شامل حمله به بزرگراه‌ها، خطوط راه‌آهن، فرودگاه‌ها و بنادر مهمی هم بود که به ادعای او حکومت ایران برای دور زدن محاصره دریایی آمریکا از آن‌ها استفاده می‌کند.
تیسن خواستار حمایت پنهانی برای سرنگونی جمهوری اسلامی شد
تیسن پیشنهاد کرد ترامپ پس از این حملات، پایان عملیات عمده رزمی را اعلام کند و پنهانی از تلاش‌ها در ایران برای تضعیف و در نهایت سرنگونی جمهوری اسلامی حمایت کند. او با اشاره به اینکه دیوار برلین پس از پایان ریاست‌جمهوری ریگان فرو ریخت، نوشت که نتیجه سیاست پیشنهادی‌اش ممکن است پس از خروج ترامپ از کاخ سفید مشخص شود.
او در پایان، مخالفتش را با توصیه به تدوین «راهبرد خروج» از ایران تکرار کرد و نوشت که به باور او، تغییر حکومت در ایران، ونزوئلا و کوبا می‌تواند ترامپ را در کنار ریگان و فرانکلین دی. روزولت در شمار برجسته‌ترین روسای‌جمهوری آمریکا قرار دهد.
هر دو طرف جنگ، آمریکا و جمهوری اسلامی، در حال حاضر به دنبال اعلام پیروزی هستند اما این غلبه و چیرگی در میدان جنگ تنها با امتیاز دادن طرف مقابل ممکن می‌شود. ظاهرا برای همین است که هیچ‌کدام نمی‌توانند با توافق از جنگ بیرون بیایند یا به پایانی دلخواه برسند.
حالا بعد از حدود هشت ماه هنوز برنده‌ای پیدا نشده و تا وقتی پیدا نشود، این وضعیت ملتهب و آتش زیر خاکستر مانده ادامه پیدا خواهد کرد. به نظر می‌رسد این روزها هر بیانیه، هر تکذیب و هر تهدید، بیشتر از آنکه یک تیتر خبری باشد، قیمت‌گذاری برای بهای خروجی است که هیچ‌کس حاضر نیست آن را بپردازد.
خروج پیروزمندانه یا نرمش قهرمانانه
ترامپ نمی‌تواند جنگی را که خودش شروع کرده، بدون نتیجه تمام کند. جی‌دی ونس بعد از باخت جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای نوشت: «دلیل باخت ما جنگ است.» ترامپ حرف او را تا حدی قبول کرد، اما گفت اگر برمی‌گشت باز هم همین کار را می‌کرد و کمی بعد در پستی نوشت: اگر جلو دسترسی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای گرفته نمی‌شد، «اسرائیل و در واقع کل خاورمیانه امروز وجود نداشتند».
پس جنگی که به قول ترامپ چنین چیزی را نجات داده، نمی‌تواند با دست خالی و بدون ارزش افزوده برای آمریکا تمام شود. برای همین پرونده هسته‌ای برای او سند پیروزی است، اما این رد مذاکره نیست: ترامپ دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را «غیرقابل مذاکره» خواند و هم‌زمان از جست‌وجوی «راه‌حلی بلندمدت» حرف زد. خط قرمز او بمب است، نه گفت‌وگو.
تهران هم از طرف مقابل چنین حساب و کتابی دارد. سپاه پاسداران در نامه‌ای به رأی‌دهندگان آمریکایی، جنگ را شکست آمریکا خواند. محسن رضایی هم که چهره یک تندرو نظامی را به خود گرفته، به‌عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، بعد از دیدار با پوتین در مسکو گفت تا وقتی هفت شرط تهران اجرا نشود، نه مذاکره‌ای در کار است و نه تنگه هرمز باز می‌شود.
هفت شرط جمهوری اسلامی شامل پایان جنگ در همه جبهه‌ها، آزادسازی دارایی‌ها، لغو تحریم نفتی و پایان محاصره بنادر است. هر کدام از این‌ها، اگر بدون بازپرداختی باشد، در روایت جمهوری اسلامی یعنی آمریکا به هدفش نرسیده و تهران می‌تواند خودش را به‌عنوان پیروز این جنگ نمایش دهد، که البته بی‌راه نیست.
این به معنای وجود اختلافات واقعی است. واشینگتن امتیاز درباره اورانیوم بسیار غنی‌شده و دسترسی بازرسان را از همان آغاز می‌خواهد، و تهران می‌گوید ابتدا باید شروطش اجرا شود، از آزادسازی دارایی‌ها تا لغو تحریم نفتی. باز شدن و عادی شدن رفت و آمد در تنگه هرمز هم یکی از موضوعات است و هم یکی از اهرم‌های مذاکرات.
این روزها، حداقل چیزی که هر طرف می‌خواهد، همان چیزی است که طرف مقابل آن را شکست خودش می‌داند. اما این وضعیت ثابت نیست. بهای خروج با عجله در حال بالا رفتن است.
نکته اینجاست که هر دو طرف به‌شدت خواهان خروج پیروزمندانه هستند و نمی‌خواهند نرمش قهرمانانه داشته باشند. انتخابات میان‌دوره‌ای نشان داد عجله کدام طرف بیشتر است.
در واشینگتن، ونس باخت را به جنگ نسبت داد و ترامپ هم گران‌شدن بنزین را تا حدی پذیرفت؛ یعنی برای او خروج فوری‌تر شده است. همین نتیجه باعث شده در تهران، چنانچه گلف‌نیوز در تحلیلی نوشته، انعطاف کمتر شود و در طرف مقابل آمریکایی‌ها منعطف‌تر شوند؛ به‌نظر می‌رسد منطق این باشد که اگر زمان به نفع من کار می‌کند، چرا زودتر امتیاز بدهم؟
رفتارهای مشکوک و جنگ روایتی
یک رفتار مشترک را می‌توان در هر دو سوی این جنگ فرسایشی مشاهده کرد. هر دو سو، دو مخاطب دارند، یکی به‌عنوان طرف جنگ و دیگری مخاطب داخلی.
جمهوری اسلامی چیزی را به طرف مقابل و میانجی‌گرهایش می‌گوید، اما در رسانه‌ها همچون گلوله آتش خودش را نمایش می‌دهد. در سوی مقابل ایالات متحده آمریکا نیز علی‌الظاهر همین استراتژی را پیش گرفته است.
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، اخیرا گفت «پیشرفتی برای گزارش ندارم» و در ادامه بعضی خواسته‌های جمهوری اسلامی را مضحک خواند. روز بعد ترامپ از «شتاب مثبت» در مذاکرات سخن گفت، جنگ را عملا تمام‌شده خواند و حمله تازه را بسیار بعید دانست، اما هم‌زمان گفت بزرگ‌ترین محاصره دریایی تاریخ و محاصره زمینی نیز همچنان پابرجاست.
این حرف‌های ترامپ برای او هزینه‌ای ندارد و به تهران هم امتیازی نمی‌دهد، اما بازار همیشه به این حرف‌ها واکنش نشان می‌دهد و قیمت نفت را بالا و پایین می‌کند.
محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، در ایکس نوشت: «دست از ساختن خبر جعلی درباره مذاکرات خیالی بردارید.» عباس عراقچی هم گفت برنامه‌ای برای دیدار رضایی و ونس وجود ندارد. آن‌ها تلاش می‌کنند تا به سرعت حرف‌های طرف مخاصمه خود را تکذیب کنند و به قولی در جنگ روایت‌ها عقب نیفتند.
تهدید، اهرم چانه‌زنی
محسن رضایی حدود یک ماه پیش، به‌عنوان تهدیدی برای شروع‌نشدن دوباره درگیری‌های مستقیم، گفت اگر جنگ از سر گرفته شود، کابل‌ها، دیتاسنترها و تاسیسات هوش مصنوعی منطقه را هدف قرار می‌دهند.
فایننشال‌تایمز در گزارشی نوشته دست‌کم چهار شناور مرتبط با ایران بالای کابل‌های زیردریایی خلیج عمان رفتار غیرعادی داشته‌اند. شرکت ویندوارد، که این رفتار را ردیابی کرده، می‌گوید این الگو با نقشه‌برداری از مسیر کابل‌ها یا گذاشتن مین هم‌خوانی دارد، که البته قابل اثبات نیست!
ایالات متحده و جمهوری اسلامی هر دو تلاش دارند دیپلماسی و آمادگی نظامی را هم‌زمان پیش ببرند؛ یعنی این رفتار را می‌شود هم مقدمه عمل تعبیر کرد و هم بخشی از چانه‌زنی.
در تنگه هرمز هم تصویر بسیار مبهم است. الجزیره با استناد به مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO) گزارش داده دست‌کم ۱۱ کشتی در یک هفته در تنگه و اطراف آن هدف قرار گرفته و سه کشتی غرق شده‌اند.
ارزیابی دریایی منتشرشده از طریق همین نهاد برخی حمله‌ها را به سپاه نسبت می‌دهد، اما جمهوری اسلامی می‌گوید نفتکشی که آتش گرفت به مین برخورد کرده است. اگر این فشارها حساب‌شده باشند، کارکردشان روشن است: هزینه از سرگیری جنگ را برای کشورهای خلیج فارس و شرکت‌های آمریکایی بالا می‌برند.
قدم اول نصیب کدام طرف می‌شود
وقتی هر قدم بخشی از روایت است، ترتیب قدم‌ها خودش مساله می‌شود. بنا بر گزارش آکسیوس، طرحی دو روزه روی میز است: آمریکا محاصره را بردارد و بخشی از دارایی‌ها را آزاد کند، جمهوری اسلامی بازرسان سازمان ملل را دعوت کند، روز دوم تنگه هرمز باز شود و بعد گفت‌وگو درباره اورانیوم غنی‌شده شروع شود. به گفته کالین، رییس سازمان اطلاعات ترکیه، گره همین‌جاست که کدام طرف اول حرکت کند. هر طرفی که انعطاف بیشتری نشان دهد و آماده دادن امتیاز شود، چهره بازنده به خود می‌گیرد.
اما یک بازیگر سوم هم هست که می‌تواند این ترتیب را به هم بزند: اسرائیل. گزارش‌ها می‌گویند نتانیاهو از ترامپ خواسته بود بعد از انتخابات آمریکا دوباره حمله کند و وزیر دفاعش هم گفته ماموریت در ایران کامل نشده است. اما این دولت در حال تغییر است. رییس‌جمهوری اسرائیل بعد از انتخاباتی که هیچ بلوکی اکثریت نیاورد، مأموریت تشکیل دولت را به آیزنکوت، رقیب مستقیم نتانیاهو سپرده است. اینکه دولت آینده اسرائیل در برابر ایران چه خواهد کرد، هنوز معلوم نیست.
ترامپ بعد از دیدار با نخست‌وزیر قطر گفت آمریکا «فقط وضع موجود را نگه می‌دارد» و نوشت متحدان خلیجی هم همین را ترجیح می‌دهند. دلیلش را می‌توان در بالا رفتن هزینه‌های جنگ برای آن‌ها یافت. برای ترامپ، وضع موجود محاصره‌ای است که اهرم فشار را بالای سر جمهوری اسلامی نگه می‌دارد، بی‌آنکه هزینه جنگ تمام‌عیار را داشته باشد و بی‌آنکه پیش از گرفتن امتیاز هسته‌ای چیزی بدهد. برای تهران، به نظر می‌رسد، فشاری است که بدون پذیرفتن هیچ شرطی احتمالا قابل تحمل می‌ماند. توافق، برعکس، از هر دو می‌خواهد اول حرکت کنند، امتیازاتی بدهند و روایت دیگری را بپذیرند.
البته به این معنی نیست که وضع موجود برای طرفین مطلوب یا بی‌هزینه باشد: به همین خاطر است که جنگی در مقیاسی کوچک در برخی مناطق ادامه دارد، ایالات متحده آمریکا به قشم حمله می‌کند و ترامپ آن را «حمله‌های جزئی» می‌نامد، و بنا بر گزارش‌ها کشتی‌ها هم هدف قرار می‌گیرند. این ناآرامی هزینه دارد، اما این هزینه‌ای تا حالا هیچ‌کدام را مجبور به پذیرفتن روایت شکست نکرده و شاید به همین دلیل ماندگار شده است.
دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، با تاکید بر اینکه نیازی به توافق با ایران نیست، از جی‌دی ونس، معاون خود، خواست تمام توجهش را به آنچه «فساد و جرم» در شهرها و ایالت‌های تحت اداره دموکرات‌ها خواند، معطوف کند. ونس پیش‌تر در تلاش برای توافق با تهران نقش داشت.
ترامپ پنجشنبه ۲۱ آبان در تروث سوشال نوشت: «از ونس، معاون رییس‌جمهوری، خواسته‌ام تمام توجه خود را بر فساد و جرایم گسترده‌ای متمرکز کند که در شهرها و ایالت‌های تحت اداره دموکرات‌ها در سراسر آمریکا جریان دارد.»
او مینه‌سوتا، کالیفرنیا و ایلینوی را از جمله ایالت‌هایی خواند که به گفته او با سوءمدیریت و فساد روبه‌رو هستند و دموکرات‌ها را به سرقت ماهانه میلیاردها دلار متهم کرد.
رییس‌جمهوری آمریکا در ادامه همین پیام، درباره ایران نوشت: «ما به توافق با ایران نیازی نداریم. آن روزها مدت‌هاست گذشته است. ما پولشان را در اختیار داریم، صدها میلیارد دلار، و تنگه‌شان را هم در اختیار داریم!»
ونس پیش‌تر در تلاش برای دستیابی به آتش‌بسی تازه و ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای با ایران نقش پررنگی داشت و جنگ را عامل شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای دانسته بود.
پیام ترامپ نیز مشخص نمی‌کند این دستور چه تغییری در مسئولیت ونس در پرونده ایران یا تماس‌های دیپلماتیک ایجاد خواهد کرد.
فشار اقتصادی به‌جای جنگ یا توافق
اظهارات تازه ترامپ در پی گزارش اکسیوس درباره ترجیح ادامه فشار اقتصادی و محاصره بر ازسرگیری جنگ یا پذیرش توافقی نامطلوب با تهران مطرح شد.
اکسیوس ۱۹ آبان به نقل از سه نفر از حاضران در نشست غیرعلنی وزیران خارجه گروه هفت در پاریس نوشت مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، این انتخاب را برای همتایانش تشریح کرد.
به روایت این منابع، روبیو گفت ترامپ برای ادامه فشارها موعد پایانی تعیین نکرده و هدف این سیاست، محدود کردن منابع مالی جمهوری اسلامی، تامین مالی گروه‌های متحد آن و بازسازی توان نظامی حکومت ایران است.
روبیو در اظهارات علنی خود نیز تحریم‌ها و محاصره دریایی را چنان موثر توصیف کرد که ترامپ نیازی به عملیات نظامی گسترده نمی‌بیند؛ با این حال، آمادگی واشینگتن برای دستیابی به توافقی واقعی را اعلام کرد.
ترامپ ۲۰ آبان در مراسم روز کهنه‌سربازان در گورستان ملی آرلینگتون، خواستار پیروزی «کامل و صددرصدی» بر جمهوری اسلامی شد، اما شروط مشخص تحقق این هدف را توضیح نداد.
تلاش قطر برای بازگرداندن دو طرف به مذاکره
در مقابل، میانجی‌ها همچنان برای جلوگیری از ازسرگیری جنگ و بازگشت دو طرف به مذاکره تلاش می‌کنند.
اورشلیم‌پست به‌نقل از منابع دیپلماتیک گزارش داد محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخست‌وزیر قطر، در نشست ۱۹ آبان گروه هفت گفته دوحه پیش از حمله احتمالی آمریکا، دست‌کم دو هفته برای رسیدن تهران و واشینگتن به تفاهم فرصت گرفته است.
به روایت این روزنامه، اختلاف اصلی بر سر ترتیب اجرای اقداماتی مانند رفع محاصره دریایی، رسیدگی به پرونده هسته‌ای و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده ایران است.
اکسیوس نیز گزارش داد نخست‌وزیر قطر خواهان مشارکت چین و کشورهای اروپایی در جایگاه ضامن توافق است تا نگرانی تهران از نقض توافق و ازسرگیری جنگ کاهش یابد.
وزیران امور خارجه گروه هفت در بیانیه ۲۰ آبان از تلاش میانجیگران منطقه‌ای و راه‌حل دیپلماتیک حمایت کردند، اما بر ادامه فشارهای اقتصادی و سیاسی در صورت شکست دیپلماسی تاکید کردند.
در سوی دیگر، محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، ۲۰ آبان در مصاحبه با المیادین هرگونه مذاکره جاری با آمریکا را رد کرد. او مذاکره هسته‌ای را به پاسخ روشن واشینگتن و اجرای هفت شرط تهران منوط دانست و گفت اورانیوم غنی‌شده از ایران خارج نخواهد شد.
قدرت‌های بزرگ هفته آینده در حالی در نشست سران آسه‌آن به میزبانی فیلیپین شرکت می‌کنند که پیامدهای اقتصادی جنگ ایران، رقابت فزاینده آمریکا و چین و بحران‌های منطقه‌ای، این اتحادیه را با مجموعه‌ای از چالش‌های پیچیده روبه‌رو کرده است.
خبرگزاری رویترز پنجشنبه ۲۱ آبان پیشینه، دستاوردها و جایگاه اتحادیه کشورهای جنوب‌شرق آسیا را بررسی کرد؛ اتحادیه‌ای با ۱۱ عضو که جنگ داخلی میانمار، تنش مرزی تایلند و کامبوج و اختلافات ارضی در دریای چین جنوبی، توان آن را برای حل بحران‌های منطقه‌ای به آزمون گذاشته است.
آسه‌آن چرا تشکیل شد؟
اندونزی، مالزی، فیلیپین، سنگاپور و تایلند هشتم اوت ۱۹۶۷ با امضای «اعلامیه بانکوک»، آسه‌آن را پایه‌گذاری کردند.
گسترش همکاری‌های اقتصادی و همکاری در دیگر زمینه‌ها، همراه با حفظ صلح و ثبات منطقه‌ای، از اهداف تاسیس این اتحادیه بود.
آسه‌آن برخلاف اتحادیه اروپا، نهادی ندارد که بتواند تصمیم‌های خود را بر کشورهای عضو تحمیل کند.
چه کشورهایی عضو آسه‌آن هستند و وزن اقتصادی آن چقدر است؟
پس از پنج کشور بنیان‌گذار، برونئی در سال ۱۹۸۴، ویتنام در سال ۱۹۹۵، لائوس و میانمار در سال ۱۹۹۷ و کامبوج در سال ۱۹۹۹ به این اتحادیه پیوستند. تیمور شرقی نیز در اکتبر ۲۰۲۵ یازدهمین عضو آسه‌آن شد.
جمعیت کشورهای عضو در سال ۲۰۲۵ در مجموع به ۶۹۳.۲ میلیون نفر رسید که معادل ۸.۴ درصد جمعیت جهان است.
مجموع تولید اقتصادی اعضای آسه‌آن ۴.۳ تریلیون دلار است؛ رقمی که این بلوک را، در صورت در نظر گرفتن آن به‌عنوان یک اقتصاد واحد، در جایگاه پنجم جهان قرار می‌دهد. بر اساس داده‌های آسه‌آن، ارزش تجارت کالایی آن نیز به ۴.۴ تریلیون دلار رسیده است.
«جامعه اقتصادی آسه‌آن» با هدف ایجاد بازاری واحد و تبدیل منطقه به پایگاهی مشترک برای تولید شکل گرفته است. با این حال، موانع غیرتعرفه‌ای و پیشرفت نابرابر اعضا در اجرای این برنامه، همچنان از یکپارچگی بیشتر اقتصادهای منطقه جلوگیری می‌کند.
تفاوت‌های گسترده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی میان اعضا نیز تصمیم‌گیری و اقدام مشترک را دشوار کرده است.
این کشورها مناسبات امنیتی متفاوتی با چین و آمریکا دارند و چهار عضو اتحادیه نیز در دریای چین جنوبی، از آبراه‌های پرتردد جهان، به‌طور رسمی ادعاهای ارضی مطرح کرده‌اند.
دستاوردهای آسه‌آن چه بوده و کدام بحران‌ها آن را آزموده‌اند؟
آسه‌آن به شکل‌گیری نظمی منطقه‌ای کمک کرده که بر گفت‌وگوی منظم میان کشورهایی با سابقه درگیری استوار است.
نشست‌های این اتحادیه همچنین قدرت‌هایی چون چین، آمریکا، روسیه، ژاپن و هند را دور یک میز می‌نشاند.
این بلوک شبکه‌ای از توافق‌های تجارت آزاد ایجاد کرده و در شکل‌گیری «مشارکت اقتصادی جامع منطقه‌ای» نیز نقش داشته است؛ توافقی که اقتصادهای جنوب‌شرق آسیا را به چین، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و نیوزیلند پیوند می‌دهد.
با این حال، بحران‌های اقتصادی توان این اتحادیه را به آزمون گذاشته‌اند. بحران مالی آسیا در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ نشان داد اقتصادهای عضو تا چه اندازه از شوک‌های فرامرزی تاثیر می‌پذیرند. این بحران زمینه گسترش همکاری با چین، ژاپن و کره جنوبی را فراهم کرد.
یکی از نتایج این همکاری، راه‌اندازی «ابتکار چیانگ‌مای» در سال ۲۰۰۰ بود؛ سازوکاری که اکنون با پشتوانه ۲۴۰ میلیارد دلار، به کشورهای منطقه برای مقابله با بحران‌های مالی کمک می‌کند.
در سال ۲۰۲۶، امکان تامین سریع نقدینگی در شرایط اضطراری، از جمله هنگام بلایای طبیعی و همه‌گیری‌ها، به این سازوکار افزوده شد.
کارنامه آسه‌آن در حل بحران‌های سیاسی و امنیتی با دشواری‌های بیشتری همراه بوده است.
جنگ داخلی میانمار، تنش میان تایلند و کامبوج و اختلافات دریای چین جنوبی، توان این اتحادیه را برای حل‌وفصل مناقشه‌ها از راه اجماع به چالش کشیده‌اند.
«محوریت آسه‌آن» به چه معناست؟
«محوریت آسه‌آن» به این معناست که کشورهای جنوب‌شرق آسیا با همکاری یکدیگر، نقش اصلی را در نهادهای اثرگذار بر آینده منطقه حفظ کنند و تعیین اولویت‌های آن را به قدرت‌های خارجی نسپارند.
میزبانی نشست‌هایی با حضور قدرت‌های بزرگ، به اعضای کوچک‌تر آسه‌آن فرصت می‌دهد با موضعی مشترک، صدای خود را رساتر به گوش جهان برسانند.
با این حال، پایبندی به دو اصل اجماع و عدم مداخله در امور داخلی اعضا می‌تواند روند تصمیم‌گیری را کُند و واکنش‌های اتحادیه را کم‌اثر کند.
آسه‌آن همچنین ابزار اجرایی لازم را برای واداشتن دولت‌ها به تغییر سیاست‌هایشان در اختیار ندارد.
تشدید رقابت آمریکا و چین و تلاش قدرت‌های بزرگ برای ایجاد ائتلاف‌هایی خارج از چارچوب آسه‌آن نیز حفظ این جایگاه محوری را دشوارتر کرده است.
چه موضوعاتی در نشست مانیل مطرح می‌شود؟
انتظار می‌رود امنیت انرژی، هوش مصنوعی و آلودگی فرامرزی، در کنار بحران میانمار، تنش تایلند و کامبوج و اختلافات دریای چین جنوبی، در دستور کار چهل‌ونهمین نشست سران آسه‌آن قرار گیرد. این نشست از ۲۴ تا ۲۶ آبان در مانیل برگزار می‌شود.
مناقشه خاورمیانه با به خطر انداختن عرضه سوخت و ثبات قیمت‌ها، تامین امنیت انرژی را به مساله‌ای فوری‌تر تبدیل کرده است.
فیلیپین در دوره ریاست خود بر آسه‌آن، هوش مصنوعی را از اولویت‌های اتحادیه قرار داده است.
طرح پنج‌ماده‌ای آسه‌آن برای برقراری صلح در میانمار تاکنون نتوانسته به درگیری‌ها پایان دهد. آتش‌بس تایلند و کامبوج نیز اگرچه از دسامبر ۲۰۲۵ برقرار مانده، به حل اختلاف مرزی دو کشور نینجامیده است.
ماه‌ها آتش‌سوزی در عرصه‌های طبیعی اندونزی و گسترش دود آن به سنگاپور و مالزی، آلودگی فرامرزی هوا را بار دیگر به یکی از مسائل منطقه تبدیل کرده است.
در دریای چین جنوبی نیز تنش‌ها ادامه دارد و آسه‌آن در میانه این رویارویی‌ها، برای تدوین قواعد رفتاری در این پهنه آبی با چین مذاکره می‌کند.
رقابت واشینگتن و پکن می‌تواند بر دیدارها و گفت‌وگوهای حاشیه نشست سایه بیندازد.
کاخ سفید اعلام کرده است دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، ۲۶ آبان در نشستی ویژه با آسه‌آن شرکت می‌کند و با فردیناند مارکوس جونیور، همتای فیلیپینی خود، دیدار خواهد کرد.
دیوید پترائوس، رییس پیشین سیا، در وال‌استریت ژورنال نوشت که توافق پایان جنگ با حکومت ایران باید آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز را برقرار کند، خطر ناشی از ذخیره اورانیوم ۶۰ درصدی ایران را برطرف کند و محدودیت‌های قابل اجرا بر غنی‌سازی وضع کند.
پترائوس، ژنرال بازنشسته ارتش آمریکا و فرمانده پیشین فرماندهی مرکزی این کشور، هشدار داد که آتش‌بس می‌تواند زمینه درگیری بعدی را فراهم کند، اگر تهران بتواند درآمد نفتی و تجارت دریایی خود را احیا کند و هم‌زمان توان تهدید کشتیرانی و بازسازی برنامه هسته‌ای‌اش را حفظ کند. به نوشته او، دستیابی به سه هدف پیشنهادی به تغییر حکومت، اشغال ایران یا ادامه نامحدود جنگ نیاز ندارد.
پترائوس تردد عادی کشتی‌ها را معیار بازگشایی هرمز دانست
به گفته پترائوس، آزادی کشتیرانی زمانی برقرار می‌شود که کشتی‌های تجاری بتوانند بدون حمله، مزاحمت یا محدودیت‌های خودسرانه از آب‌های بین‌المللی عبور کنند. او تردد عادی کشتی‌ها، ازسرگیری پوشش بیمه‌ای سفرهای دریایی و رسیدن منظم محموله‌های انرژی به بازارهای جهانی را معیار سنجش این وضعیت دانست.
پترائوس پیشنهاد کرد فرماندهی مرکزی آمریکا تلاش برای حفاظت از کشتی‌ها و زیرساخت‌های انرژی و پاک‌سازی مین‌ها را افزایش دهد. او همچنین از شرکای آمریکا در خلیج فارس خواست تعمیرات را سرعت دهند، ظرفیت ذخیره‌سازی و انتقال محموله میان کشتی‌ها را افزایش دهند و از خطوط لوله منتهی به فجیره در امارات متحده عربی و ینبع در عربستان سعودی استفاده کنند.
او خواستار تعیین تکلیف ذخیره اورانیوم ۶۰ درصدی شد
پترائوس با استناد به برآورد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نوشت که پیش از قطع دسترسی بازرسان در ژوئن ۲۰۲۵، حکومت ایران ۴۴۰.۹ کیلوگرم اورانیوم با غنای ۶۰ درصد در اختیار داشت. به نوشته او، آژانس از آن زمان اطلاعی از محل و وضعیت این ذخیره ندارد. غنای این مواد از سطح حدود ۹۰ درصدی که معمولا تسلیحاتی خوانده می‌شود پایین‌تر است. پترائوس نوشت که رساندن آن به غنای تسلیحاتی بسیار سریع‌تر از غنی‌سازی سوخت معمول راکتور تا همان سطح خواهد بود.
او پیشنهاد کرد حکومت ایران اطلاعات مربوط به این ذخیره را به‌طور کامل اعلام کند و اجازه دهد بازرسی‌ها از سر گرفته شود. سپس مواد باید با راستی‌آزمایی از ایران خارج شوند یا غنای آن‌ها با اختلاط کاهش یابد. به گفته پترائوس، توافق همچنین باید غنی‌سازی را در سطح مصارف غیرنظامی نگه دارد، برای حجم ذخایر و شمار سانتریفیوژهای پیشرفته سقف تعیین کند و نظارت پیوسته و دسترسی سریع بازرسان به مکان‌های مشکوک را تضمین کند.
پترائوس ادامه محاصره و احیای صادرات انرژی منطقه را پیشنهاد کرد
به نوشته پترائوس، حکومت ایران پیش از آغاز محاصره در اواسط آوریل روزانه بین ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه نفت صادر می‌کرد. او گفت محاصره صادرات نفت و تجارت دریایی ایران را محدود کرده و واشینگتن باید این فشار را تا پذیرش توافقی قابل راستی‌آزمایی حفظ کند. او افزایش فشار بر تراکنش‌های مالی ایران، ناوگان سایه حامل نفت این کشور و تجارت زمینی پشتیبان حکومت را نیز پیشنهاد کرد.
پترائوس در عین حال نوشت که اختلال در صادرات دیگر کشورهای خلیج فارس، با بالا نگه داشتن قیمت انرژی، فشار بر مصرف‌کنندگان آمریکایی و متحدان واشینگتن را افزایش می‌دهد و فرصت سیاسی آمریکا برای ادامه محاصره را کوتاه می‌کند. به نوشته او، تا ماه اکتبر صادرات نفت خام و میعانات گازی خلیج فارس به حدود ۸۶ درصد سطح پیش از جنگ بازگشته بود، اما صادرات فرآورده‌های پالایشی کمی بیش از نیمی از سطح معمول بود و ارسال گاز طبیعی مایع همچنان به‌مراتب پایین‌تر از سطح عادی قرار داشت.
او کاهش فشار را به اجرای تعهدات حکومت ایران گره زد
پترائوس پیشنهاد کرد حکومت ایران ابتدا حمله به کشتی‌ها را متوقف کند و در رفع خطرهای دریایی همکاری کند. در مرحله بعد، دسترسی بازرسان آژانس باید برقرار شود، تکلیف ذخیره اورانیوم غنی‌شده روشن شود و تهران محدودیت‌های قابل اجرا بر غنی‌سازی را بپذیرد. به گفته او، آمریکا می‌تواند پس از راستی‌آزمایی هر مرحله از فشار بکاهد و امکان بازگرداندن محدودیت‌ها را حفظ کند.
او رفع محاصره، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده و کاهش حضور نظامی آمریکا را به برقراری عبور امن، رفع خطر ذخیره اورانیوم ۶۰ درصدی و اجرای محدودیت‌ها و بازرسی‌های هسته‌ای مشروط کرد. پترائوس هشدار داد که رفع محاصره در ازای وعده بازگشایی تنگه و موکول کردن پرونده هسته‌ای به مذاکرات بعدی، اهرم فشار آمریکا را پیش از اجرای تعهدات حکومت ایران از میان می‌برد.
