کریم باقری به بیرانوند: «مجسمه قلعه‌نویی را بساز و بگذار خانه‌ات، حالش را ببر!»

او گفت: «اما تفاوت اینجاست که مقاومت کردن مقابل نروژ یا مکزیک یک چیز است، و دفاع مقابل تیمی مثل آرژانتین با این سطح از کیفیت و توانایی، چیز دیگری است.»

شیرر که به تعویض دکلان رایس و ریس جیمز در فاصله ۱۰ دقیقه مانده به پایان بازی اشاره می‌کرد، معتقد است تصمیمات توخل این‌بار نتیجه معکوس داد: «توماس خیلی زود کارت‌هایش را بازی کرد به امید اینکه انگلیس دوام بیاورد، اما این نقشه شکست خورد.»

کاپیتان پیشین تیم ملی انگلیس گفت: «ما او را برای سیستم پنج دفاعه در بازی‌های قبل تحسین می‌کردیم، اما این‌بار وقتی آرژانتین گل اول را زد، بازیکنان انگلیس از نظر بدنی و ذهنی کاملاً تخلیه شده بودند و هیچ راه فراری برای ضدحمله نداشتند.»

تیم ملی فوتبال انگلیس شب گذشته درحالی که در آستانه صعود به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ بود، نتوانست برتری مقابل آرژانتین را حفظ کند و در ۷ دقیقه، دو گل خورد و باخت. با این حساب، حسرت سه‌شیرها برای قهرمانی جهانی ۶۴ ساله شد.

جیووانی لو سلسو همراه با نیکولاس اوتامندی این بنر را در دست داشت و سپس با تعدادی دیگر از بازیکنان آرژانتین آن را روی چمن ورزشگاه مرسدس بنز پهن کرد. این بنر در جریان بازی در دست گروهی از تماشاگران دیده شد.

شعار «جزایر مالویناس متعلق به آرژانتین است» به جنگ ۷۴ روزه فالکلند در ۴۴ سال پیش (۱۹۸۲) میان بریتانیا و آرژانتین اشاره دارد؛ نبردی سرزمینی که در آن بیش از ۹۰۰ نفر جان باختند.

این اقدام تنش‌های تاریخی دو کشور را به زمین فوتبال کشاند و احتمالا واکنش‌های زیادی در پی داشته باشد.

100%

«مالویناس» نامی است که آرژانتینی‌ها برای جزایر فالکلند به کار می‌برند؛ مجمع‌الجزایری تحت حاکمیت بریتانیا که حدود ۴۸۰ کیلومتر از سواحل شرقی آرژانتین فاصله دارد.

در سال ۱۹۸۲، حکومت نظامی آرژانتین برای تصرف این جزایر به آنها حمله کرد. این جنگ از دوم آوریل تا ۱۴ ژوئن ادامه یافت و با تسلیم آرژانتین پایان یافت. در این درگیری سه غیرنظامی، ۲۵۵ نظامی بریتانیایی و ۶۴۹ نظامی آرژانتینی کشته شدند.

او گفت: «نتوانستیم دوباره مالکیت توپ را در اختیار بگیریم. ارسال‌های زیادی روی دروازه ما انجام شد، شوت‌ها و موقعیت‌های زیادی به حریف دادیم.»

سرمربی انگلیس گفت: «به پیروزی نزدیک بودیم، اما پس از گل نتوانستیم همان سطح بازی را حفظ کنیم. در بازی قبلی هم تعویض‌های هجومی انجام داده بودم. فقط سعی کردیم به بازیکنان کمک کنیم، اما بلافاصله گل خوردیم.»

او گفت: «تصمیم گرفتیم با پنج مدافع بازی کنیم، چون فاصله بین خطوط بیش از حد زیاد شده بود. آنها همه نبردهای هوایی را می‌بردند و مدام روی دروازه ما سانتر می‌کردند. به همین دلیل سیستم را به خط دفاع پنج‌نفره تغییر دادیم تا فضاهای مرکزی را ببندیم و در نبردهای هوایی قدرتمندتر باشیم.»

توخل گفت: «حتی بلافاصله بعد از گل ما و پیش از انجام هر تعویضی هم ارسال‌های زیادی روی دروازه‌مان انجام شد و موقعیت‌های فراوانی به حریف دادیم.»

او گفت: «ما (کادر فنی) فقط تلاش کردیم به بازیکنان کمک کنیم، اما در نهایت مسئولیت با سرمربی است. وقتی نتیجه نگیری، طبیعی است که همه بگویند تصمیم‌ها اشتباه بوده است.»

مهاجم انگلیس با تمجید از تلاش و فداکاری هم‌تیمی‌هایش در این تورنمنت گفت: «ما برای رسیدن به اینجا بسیار سخت تلاش کردیم و بچه‌ها تا آخرین نفس دویدند و عرق و خون ریختند. بنابراین، این‌گونه ناکام ماندن واقعاً دردناک است.»

او همچنین گفت که آن‌ها پس از زدن گل، فقط تلاش می‌کردند گل نخورند: «پس از گل، آن‌ها بازیکنان بیشتری را به جلو فرستادند و ما نتوانستیم با آن‌ها مقابله کنیم؛ حملات پی‌درپی آن‌ها شروع شد و ما فقط تلاش می‌کردیم دوام بیاوریم و جلوی ضربات را بگیریم.»

انگلیس درحالی که در آستانه صعود به فینال جام جهانی، پس از ۶۰ سال بود، نتوانست برتری مقابل آرژانتین را حفظ کند و در ۷ دقیقه، دو گل خورد و باخت.

اما این شکست حتی بدتر است. بسیاری از کارشناسان معتقدند این تیم انگلیس بهتر است، سرمربی بهتری دارد و در موقعیت مناسب‌تری قرار گرفته بود، اما همه چیز را از دست داد.

فینال جام جهانی ۲۰۲۶ در دسترس بود، اما انگلیس آن را از دست داد. پس از گل دقیقه ۵۵، خیلی زود بیش از حد عقب نشست و ۳۰ دقیقه بعد، بهای آن را پرداخت.

توخل پس از گل نخست، با وجود بازیکنان باکیفیتی که روی نیمکت داشت، عملا هیچ کاری انجام نداد. تیم او پس از گل برتری، دقیقا به شکلی بازی کرد که آرژانتین می‌خواست.

انگلیس در دقایق پایانی شبیه مکزیک در بازی مرحله یک‌هشتم نهایی شده بود؛ ارسال‌های بلند و عجولانه به محوطه جریمه که هیچ نتیجه‌ای نداشت.

هرچند که دیدار برابر مکزیک نشان داد انگلیس می‌تواند مدت زیادی زیر فشار دوام بیاورد، اما بین انجام این کار مقابل مکزیک و مقابل آرژانتین تفاوت بزرگی وجود دارد.

نمی‌توان مدام به لیونل مسی و انزو فرناندز اجازه داد هر کاری می‌خواهند انجام دهند.