دادگاه تجدید نظر، یک حکم زندان رییسجمهوری پیشین کره جنوبی را به ۷ سال افزایش داد
دادگاه تجدید نظر در کره جنوبی حکم زندان یون سوک یول را در پرونده مرتبط با اعلام حکومت نظامی در سال ۲۰۲۴، به هفت سال افزایش داد و او را در اتهامهای بیشتری مجرم شناخت.
دادگاه تجدید نظر در کره جنوبی حکم زندان یون سوک یول را در پرونده مرتبط با اعلام حکومت نظامی در سال ۲۰۲۴، به هفت سال افزایش داد و او را در اتهامهای بیشتری مجرم شناخت.
خبرگزاری رویترز چهارشنبه ۹ اردیبهشت اعلام کرد دادگاه عالی سئول این تصمیم را پس از درخواست تجدید نظر از سوی یون و دادستانها اتخاذ کرد.
دادگاه بدوی در ماه ژانویه امسال، یون را به پنج سال زندان محکوم کرده بود، اما دادگاه تجدید نظر با بررسی مجدد پرونده، او را در اتهامهای بیشتری مجرم شناخت. از جمله این اتهامها، «استفاده از نیروهای حفاظت ریاستجمهوری برای جلوگیری از بازداشت» او عنوان شده است.
قاضی دادگاه اعلام کرد: «در تلاش برای جلوگیری از اجرای حکم بازداشت از طریق استفاده از زور، یون اقداماتی انجام داد که در یک جامعه مبتنی بر قانون و نظم قابل قبول نیست.»
این مقام پیشین ۶۵ ساله که سال گذشته استیضاح و از سمت خود برکنار شد، همچنین در اتهامهایی مانند جعل اسناد رسمی و رعایت نکردن روند قانونی لازم برای اعلام حکومت نظامی مجرم شناخته شده است.
طبق قوانین کره جنوبی، اعلام حکومت نظامی باید در جلسه رسمی هیات دولت بررسی شود.
دادستانها در این پرونده خواستار صدور حکم ۱۰ سال زندان شده بودند و یون را به «خیانت به اعتماد عمومی، تضعیف نظم قانون اساسی و استفاده از منابع دولتی برای منافع شخصی» متهم کرده بودند.
در مقابل، یون حکم دادگاه بدوی را رد کرده و گفته بود این حکم بر اساس تفسیر نادرست از شواهد صادر شده است.
وکیلان او اعلام کردند به حکم دادگاه تجدیدنظر در دیوان عالی اعتراض خواهند کرد و این رای را «غیرقابل درک» توصیف کردند.
این پرونده یکی از هشت پرونده قضایی است که یون پس از برکناری در ماه آپریل سال گذشته با آنها روبهرو شده است.
او از ماه ژوییه در زندان بهسر میبرد.
در پروندهای جداگانه، یون در ماه فوریه به اتهام هدایت یک شورش مرتبط با اعلام حکومت نظامی در سال ۲۰۲۴ به حبس ابد محکوم شده است. او تمامی اتهامها را رد کرده است.
روزنامه گاردین چهارشنبه ۹ اردیبهشت در گزارشی تحلیلی نوشت هشدارهای داده شده، تاثیر محدودی داشته و چندین کشور منطقه در حال تقویت روابط اقتصادی با مسکو هستند.
اندونزی اعلام کرده تا ۱۵۰ میلیون بشکه نفت خام از روسیه وارد میکند. تصمیمی که پس از دیدار پرابوو سوبیانتو، رییسجمهوری این کشور، با ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه، در مسکو اتخاذ شد.
کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، پس از دیدار با وزیران خارجه کشورهای عضو آسهآن (اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا)، در برونئی، از این کشورها خواست «تصویر بزرگتر» را در نظر بگیرند و هشدار داد خرید نفت از روسیه به ادامه جنگ اوکراین کمک میکند.
آسهآن یک سازمان سیاسی، اقتصادی و فرهنگی منطقهای است که ۱۰ کشور جنوب شرق آسیا را برای تقویت همکاریها، توسعه اقتصادی و حفظ ثبات و صلح منطقهای گرد هم آورده است.
فیلیپین نیز ماه گذشته میلادی نخستین محموله نفت روسیه در پنج سال اخیر را دریافت کرده است. تایلند در حال مذاکره برای خرید کود از روسیه است و ویتنام نیز توافق قبلی خود با مسکو برای ساخت نیروگاه هستهای را با فوریت بیشتری دنبال میکند.
تصویری مثبت از روسیه و پوتین
برای روسیه، این بحران به سود مالی قابل توجهی منجر شده است. افزایش قیمت انرژی و تعلیق موقت برخی تحریمها، درآمدهای چند میلیارد دلاری برای این کشور ایجاد کرده و به گفته تحلیلگران، تلاشهای غرب برای انزوای مسکو را تضعیف کرده است.
نظرسنجیها نشان میدهند روسیه و پوتین در بسیاری از کشورهای منطقه تصویر مثبتی دارند.
بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۴، بیش از ۵۰ درصد پاسخدهندگان در اندونزی و ویتنام خواهان پیروزی روسیه در جنگ اوکراین بودند.
همچنین در نظرسنجی سال ۲۰۲۵ مرکز پژوهشی پیو، ۶۴ درصد از اندونزیاییها دیدگاه مثبتی نسبت به روسیه داشتند، در حالی که این رقم برای آمریکا ۴۸ درصد بود.
ایان استوری، پژوهشگر موسسه آیسیس-یوسف اسحاق در سنگاپور، به گاردین گفت: «پوتین به عنوان رهبر قدرتمندی دیده میشود که در برابر غرب ایستاده و از ارزشهای سنتی دفاع میکند.»
با وجود این، تحلیلگران معتقدند توان روسیه برای گسترش نفوذ در منطقه محدود است، بهویژه به دلیل وابستگی فزاینده این کشور به پکن و رقابت با قدرتهایی مانند آمریکا و چین.
در همین حال، تعلیق موقت تحریمهای آمریکا بر صادرات نفت روسیه که در ماه مارس اجرا شد و در اواسط آپریل برای ۳۰ روز دیگر تمدید شد، نقش مهمی در افزایش عرضه جهانی و تسهیل خرید برای کشورهای آسیایی داشته است.
در حوزه انرژی هستهای، روسیه تلاش میکند حضور خود را گسترش دهد و پیشتر قراردادهایی با میانمار و ویتنام امضا کرده است، هرچند با رقابت سایر کشورها مواجه است.
شریک قابل اتکا
این بحران به مسکو فرصت داده است خود را به عنوان شریک «قابل اتکا و باثبات» در زمینه امنیت غذایی و انرژی معرفی کند. همزمان، این همکاریها برای کشورهایی مانند اندونزی نیز اهمیت سیاسی دارد.
لژک بوشینسکی، استاد دانشگاه ملی استرالیا، گفت این توافقها نشاندهنده سیاست عدم تعهد جاکارتا است و پیامی به غرب میفرستد که این کشور از سیاستهای آن پیروی نمیکند.
قرار است در ماه ژوئن، نشستی مشترک میان روسیه و آسهآن در شهر کازان برگزار شود تا ۳۵ سال روابط دو طرف گرامی داشته شود. نشستی که به گفته تحلیلگران، حتی بدون دستاورد مشخص، برای مسکو اهمیت نمادین دارد و نشان میدهد این کشور همچنان در عرصه بینالمللی متحدانی دارد.
وزارت انرژی امارات سهشنبه هشتم اردیبهشت در بیانیهای اعلام کرد که این تصمیم پس از «بازنگری جامع» در سیاستهای تولید نفت اتخاذ شده است.
در بخشی از این بیانیه آمده است: «این تصمیم بازتابدهنده چشمانداز راهبردی و اقتصادی بلندمدت امارات و تغییر در جایگاه انرژی کشور، از جمله سرمایهگذاری شتابگرفته در تولید داخلی انرژی است.»
امارات در بخش دیگری از بیانیه بر ورود «تولید اضافی» خود به بازارها «بهصورت تدریجی، سنجیده و همسو با تقاضا و شرایط بازار» تاکید کرده است.
بر اساس این بیانیه که از طریق خبرگزاری دولتی وام منتشر شد، امارات اعلام کرد از گروه گستردهتر اوپکپلاس نیز خارج خواهد شد؛ گروهی با هدف تثبیت قیمت نفت که روسیه هدایت آن را بر عهده داشت.
با خروج از اوپک، امارات اکنون آزادی عمل بیشتری برای افزایش تولید نفت خود خواهد داشت. برخی تحلیلگران معتقدند این تصمیم میتواند بهطور بالقوه به بیثباتی بیشتر در قیمتهای جهانی انرژی دامن بزند.
با این حال، از آنجا که تولید نفت در حال حاضر بهشدت تحت تاثیر پیامدهای جنگ آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی محدود شده است، انتظار میرود خروج امارات از اوپک در کوتاهمدت اثر فوری و محسوسی بر بازارها نداشته باشد.
امارات پیش از آغاز جنگ ایران روزانه حدود ۳.۴ میلیون بشکه نفت خام تولید میکرد. تحلیلگران میگویند این کشور ظرفیت تولید حدود ۵ میلیون بشکه در روز را دارد.
خبرگزاری رویترز این تصمیم را «ضربهای چشمگیر» به اوپک، اوپکپلاس و «رهبر اصلی آتها، عربستان سعودی» ارزیابی کرد.
رویترز افزود خروج امارات که سالها یکی از اعضای اصلی اوپک بوده، میتواند باعث «بینظمی و تضعیف» این سازمان شود.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس این تصمیم امارات دور از انتظار نبود زیرا این کشور در سالهای گذشته با سهمیههای تولید اوپک مخالفت میکرد. این سهمیهها از نظر امارات بیش از حد پایین بود و به این معنا بود که این کشور نمیتوانست آنقدر که میخواست به جهان نفت بفروشد.
این رسانه همچنین به نقل از کپیتال اکونومیکس نوشت: «با توجه به سرمایهگذاری گسترده امارات در سالهای اخیر برای افزایش ظرفیت تولید انرژی، تصویر کلی این است که امارات مدتهاست برای تولید نفت بیشتر بیتاب بوده است.»
گمانهزنی این موسسه پژوهشی و مشاوره اقتصادی مستقر در لندن از این حکایت دارد که پیوندهایی که اعضای اوپک را کنار هم نگه میداشت، سستتر شده است؛ بهویژه پس از خروج قطر از این گروه در سال ۲۰۱۹.
به نوشته آسوشیتدپرس، «سیاستهای منطقهای» یکی دیگر از مولفههای موثر بر این تصمیم است. این رسانه نوشت که روابط امارات و عربستان سعودی که بزرگترین تولیدکننده اوپک است، بر سر مسائل سیاسی و اقتصادی در خاورمیانه بهطور فزایندهای سرد شده است.
از آنجا که دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، از منتقدان سیاستهای اوپک به شمار میآید، پیشبینی میشود این تصمیم امارات به نزدیکی این کشور به ایالات متحده منجر شود.
رویترز خروج امارات از اوپک را «دستاوردی مهم برای دونالد ترامپ» خواند و افزود: «او بارها اوپک را متهم کرده است که با بالا نگه داشتن قیمت نفت، از دیگر کشورهای جهان سوءاستفاده میکند.»
خورخه لئون، رئیس تحلیل ژئوپلیتیک در شرکت پژوهشی و مشاورهای «ریستاد انرژی» مستقر در نروژ، به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت: «با خروج امارات یکی از معدود اعضای اوپک که توان افزایش سریع تولید دارد، از این سازمان خارج شد. به این ترتیب، اوپکی که از نظر ساختاری ضعیفتر شده و ظرفیت مازاد کمتری درون گروه متمرکز دارد، بهطور فزایندهای برای تنظیم عرضه و تثبیت قیمتها با دشواری روبهرو خواهد بود.»
فاصله فزاینده ریاض و ابوظبی
امارات متحده عربی و عربستان سعودی در سالهای گذشته نهتنها در قبال جمهوری اسلامی یا سقف تولید نفت در اوپک، بلکه حوزههای مناقشهبرانگیز دیگری چون رابطه با اسرائیل و مسائل یمن اختلافهای عمده داشتند. گمانهزنیها از تاثیر این اختلافها بر تصمیم کنونی امارات حکایت دارد.
امارات، که در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس نزدیکترین رابطه را با اسرائیل دارد، در جریان جنگ ایران هدف هزاران موشک بالستیک و پهپاد قرار گرفت. در نتیجه این حملات جذابیت دبی، بهعنوان یک مقصد گردشگری مجلل، خدشهدار شد و صادرات نفت آن را کاهش داد.
در حالی که برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس از جمله عمان و قطر خواستار حلوفصل مساله از راه مذاکره با جمهوری اسلامی هستند، امارات موضعی سختگیرانه اتخاذ کرده و خواستار ادامه جنگ از سوی آمریکا است.
همزمان با اعلام این خبر از سوی امارات، رهبران کشورهای حاشیه خلیج فارس در جده گرد هم آمدند تا درباره جنگ گفتوگو کنند. شیخ عبدالله بن زاید آل نهیان، وزیر امور خارجه امارات، نیز یکی از شرکتکنندگان این نشست بود.
یک روز پیش از برگزاری این نشست، امارات از واکنش متحدان خود به جنگ اسرائیل و آمریکا علیه جمهوری اسلامی انتقاد کرد.
انور قرقاش، مشاور رییس امارات متحده عربی، گفت شورای همکاری خلیج فارس، متشکل از شش عضو که نیمی از آنها عضو اوپک نیز هستند، پس از آنکه حملات حکومت ایران نتوانست بهصورت جمعی واکنش نشان دهد.
او گفت: «موضع شورای همکاری خلیج فارس، با توجه به ماهیت حمله و تهدیدی که برای همه ایجاد کرد، از نظر تاریخی ضعیفترین موضع بود.»
یکی از مسائل اصلی مورد مناقشه میان عربستان و امارات، یمن است. این دو کشور در سال ۲۰۱۵ بهطور مشترک علیه شورشیان حوثیِ مورد حمایت جمهوری اسلامی در یمن جنگیدند. اما بعدتر، بر سر نحوه مدیریت جبهه ضدحوثی و آینده سیاسی جنوب یمن دچار اختلاف شدند.
سعودیها از دولت بهرسمیتشناختهشده یمن حمایت میکنند و میخواهند جبهه ضدحوثی تا حد ممکن زیر چتر دولت مرکزی یمن بماند. در مقابل، امارت به نیروهای محلی مستقر در جنوب یمن، بهویژه شورای انتقالی جنوب، که الزاما با دولت مرکزی همسو نیستند، حمایت میکند.
از سوی دیگر، امارات بهدلیل نگاه تجاری و امنیتی خود به مسیرهای دریایی، به بندرها و جزایر جنوب یمن اهمیت زیادی میدهد، اما عربستان نگران است که نفوذ امارات بر این مناطق، موازنه قدرت در یمن را به ضرر ریاض تغییر دهد.
این رسانه دوشنبه هفتم اردیبهشت گزارش داد که عرضه اوره، کودی مبتنی بر نیتروژن، در قطر متوقف و جریان صادرات گوگرد و آمونیاک، که از مواد اولیه رایج برای تولید طیفی از کودها هستند، نیز محدود شده است. قطر صاحب یکی از بزرگترین تاسیسات تولید اوره در جهان است.
این گزارش میافزاید از آنجا که خاورمیانه یکی از قطبهای اصلی تولید کود در جهان است و بخش بزرگی از تجارت جهانی این محصول معمولا از تنگه هرمز عبور میکند، محدودیتهای کشتیرانی در این آبراه و پیامدهای جنگ، وضعیت بازار را حتی از شوک عرضه پس از آغاز جنگ روسیه و اوکراین بحرانیتر کرده است. یکسوم از حجم اوره در جهان پیش از جنگ از خلیج فارس به دنیا صادر میشد.
شان آریتا، از مرکز سیاستگذاری ریسک کشاورزی در دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی، به رویترز گفت: «با آغاز جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲، بخش زیادی از کود در نهایت همچنان جریان داشت و به بازار میرسید. اما اکنون بیم آن میرود اوضاع نسبت به آن زمان حتی بدتر شود.»
آسیبپذیری بیش از پیشِ کشاورزان خُرد
این گزارش میافزاید که در میان انواع کود، اوره شدیدترین جهش قیمت را تجربه کرده است، با اینحال برخی کشورها حاضرند کود گران خریداری کنند. هندوستان، بهعنوان بزرگترین تولیدکننده برنج در جهان و دومین تولیدکننده بزرگ گندم، یکی از آنهاست.
این کشور در یک مناقصه وارداتی واحد، حجم بیسابقهای از اوره را سفارش داد و تقریبا دو برابر رقمی را پرداخت که دو ماه پیش پرداخت میکرد. اما به نقل از تحلیلگران، خرید کود به چنین قیمتهایی برای بسیاری از کشاورزان دستنیافتنی است.
از طرفی، کودهای مبتنی بر نیتروژن مانند اوره باید برای بسیاری از محصولات در هر فصل کِشت مصرف شوند و بهطور مستقیم بر عملکرد سالانه و همچنین شاخصهای کیفیت، از جمله میزان پروتئین در گندم، اثر میگذارند.
به نوشته رویترز کشاورزان میتوانند مصرف دیگر مواد مغذی اصلی، مانند فسفات و پتاس، را بدون آنکه بیدرنگ با افت محصول مواجه شوند، کاهش دهند.
اما حتی این راهحل هم ممکن است کارساز نباشد، زیرا اگر فشار بر بازار فسفات برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، کشاورزان دیگر بهراحتی نمیتوانند مصرف آن را کاهش دهند.
این فشار در شرایطی تشدید شده است که محدودیتهای صادراتی چین با اختلالهای ناشی از جنگ در تامین مواد اولیهای مانند گوگرد و آمونیاک همزمان شده است.
در نهایت، برخی تولیدکنندگان ممکن است صرفا «ریسک کنند» و میزان مصرف کود را کاهش دهند. به گفته اندی یونگ، از شرکت تولید کود موزاییک مستقر در آمریکا، این اقدام میزان محصول را در معرض خطر قرار میدهد
از زمان آغاز حملات خشم حماسی از سوی آمریکا و اسرائیل، دستکم ۲ میلیون تُن متریک تولید اوره (معادل حدود ۳ درصد تجارت دریایی در سال) از دست رفته است، زیرا کارخانههایی در خاورمیانه و همچنین در هند، بنگلادش و روسیه تعطیل شدهاند.
در همین حال، نزدیک به یک میلیون تُن کود که پیشتر در کشتیها بارگیری شده بود، همچنان در خلیج فارس گیر افتاده است.
مارک میلام، از شرکت اطلاعات بازار کالایی آیسیآیاس، گفت حتی اگر خصومتها بهزودی پایان یابد و تنگه هرمز دوباره باز شود، تخلیه این صف بهخودیخود چند هفته زمان خواهد برد.
علاوه بر این، بهدلیل آسیب به تاسیسات تولیدی خلیج فارس و رقابت بر سر دسترسی به عرضههای جایگزین محدود، احتمالا دسترسی به کود برای ماهها همچنان محدود خواهد ماند.
تولید جهانی غذا در معرض خطر
به نوشته رویترز، از آنجا که بسیاری از مزارع هنوز مقداری کود در اختیار دارند و برداشت قابل توجه غلات در سال گذشته ذخایر جهانی را افزایش داده است، به احتمال زیاد اثر منفی بحران کنونی بر عرضه جهانی غذا محدود خواهد بود. با این حال، نهادهای کشاورزی، از جمله شورای بینالمللی غلات، هماکنون تخمین خود در مورد برداشتهای آتی کاهش دادهاند.
سازمان ملل نیز که در تلاش است برای دسترسی کشتیرانی حامل کود از مسیر خلیج فارس مذاکره کند، درباره امنیت غذایی در کشورهای در حال توسعه هشدار داده است.
در سال ۲۰۲۲، بهدنبال افزایش تنشها میان اوکراین و روسیه، هزینه بالای کود به تشدید گرسنگی در کشورهای فقیر و وابسته به واردات منجر شد. تحلیلگران بر این باورند که اکون مناطقی مانند شرق آفریقا آسیبپذیرند و امکان دارد دوباره در معرض خطر قرار گیرند.
احتمال داده میشود که استرالیا نخستین کشوری باشد که نشانههای اولیه از اثر این بحران در تولید کالاهای اساسی را بازتاب دهد.
انتظار میرود که سطح زیر کشت گندم در ایالت استرالیای غربی، یکی از مناطق اصلی تولید گندم، ۱۴ درصد کاهش یابد، زیرا کشاورزان از کشت این غله کمحاشیه و نیازمند مصرف بالای کود فاصله میگیرند. افزون بر این، ممکن است کشاورزانی که همچنان گندم میکارند بهسادگی میزان مصرف کود را کاهش دهند.
متیو بیگین، تحلیلگر ارشد کالاها در مؤسسه بیامآی، گفت: «اگر در استرالیا شاهد افت مصرف کود باشیم و ببینیم که عملکردهای مورد انتظار کاهش پیدا میکند، این میتواند نشانهای نگرانکننده از وضعیتی باشد که در انتظار بقیه است.»
علاوه بر این، انتظار میرود کشاورزان در برزیل، بزرگترین صادرکننده سویای جهان، کود کمتری مصرف کنند و به محصولات ارزانتر و کماثرتر، مانند سولفات آمونیوم، روی بیاورند.
در اروپا، کشاورزان در کشورهایی از جمله فرانسه در تصمیمگیری برای کشت بهاره، کمتر به سراغ ذرت میروند زیرا این محصول به نهادههای زیادی نیاز دارد. همزمان، تحلیلگران میگویند کاهش مصرف کود نیتروژنی تکمیلی میتواند میزان پروتئین گندمِ برداشتی در تابستان امسال را پایین بیاورد.
با این حال، خطر بزرگتر در زمان کشت پاییزی بروز خواهد کرد؛ زمانی که کشاورزان اروپاییِ گرفتار کمبود نقدینگی ممکن است سطح کلی زیر کشت غلات را کاهش دهند.
رویترز تاکید میکند به همین دلیل است که تحلیلگران و ناظران کمکم نسبت به برداشت سال ۲۰۲۷ کمی نگران شدهاند.
خبرگزاری رویترز سهشنبه هشتم اردیبهشت نوشت آبراه باریک تنگه هرمز که پیشتر بهعنوان گلوگاهی برای انتقال نفت جهان شناخته میشد، برای دنیای دیجیتال نیز به همان اندازه حیاتی است: «چندین کابل فیبر نوری در بستر دریا از این تنگه عبور میکنند و کشورهای هند و جنوب شرق آسیا را از طریق کشورهای خلیج فارس و مصر به اروپا متصل میکنند.»
کابلهای زیردریایی چرا اهمیت دارند؟
کابلهای زیردریایی، کابلهای فیبر نوری یا الکتریکی هستند که در کف دریا قرار میگیرند و برای انتقال داده و برق استفاده میشوند. بر اساس اعلام اتحادیه بینالمللی مخابرات، این کابلها حدود ۹۹ درصد از ترافیک اینترنت جهان را منتقل میکنند.
این کابلها همچنین ارتباطات مخابراتی و انتقال برق میان کشورها را برقرار میکنند و برای خدمات ابری و ارتباطات آنلاین، حیاتی هستند.
ماشا کوتکین، تحلیلگر ژئوپلیتیک و انرژی، به رویترز گفت: «آسیب دیدن کابلها به معنای کند شدن اینترنت یا قطع آن، اختلال در تجارت الکترونیک، تاخیر در تراکنشهای مالی و در نهایت پیامدهای اقتصادی ناشی از همه این اختلالهاست.»
کشورهای حوزه خلیج فارس، بهویژه امارات متحده عربی و عربستان سعودی، میلیاردها دلار در حوزه هوش مصنوعی و زیرساختهای دیجیتال سرمایهگذاری کردهاند تا اقتصاد خود را از وابستگی به نفت دور کنند. هر دو کشور شرکتهای ملی هوش مصنوعی ایجاد کردهاند که به مشتریان منطقه خدمات ارائه میدهند. خدماتی که برای انتقال سریع دادهها کاملا به کابلهای زیردریایی وابستهاند.
از جمله کابلهای مهمی که از تنگه هرمز عبور میکنند میتوان به کابل «آسیا-آفریقا-اروپا-۱» اشاره کرد که جنوب شرق آسیا را از طریق مصر به اروپا متصل میکند و در امارات، عمان، قطر و عربستان سعودی نقاط اتصال دارد.
شبکه «فالکون» نیز هند و سریلانکا را به کشورهای خلیج فارس، سودان و مصر متصل میکند و سیستم «گلف بریج اینترنشنال»، همه کشورهای خلیج فارس از جمله ایران را به هم پیوند میدهد.
علاوه بر این، شبکههای جدیدی نیز در حال ساخت هستند. از جمله سیستمی به رهبری شرکت «اوریدو» قطر.
خطرات چیست؟
بر اساس دادههای کمیته بینالمللی حفاظت از کابلها، با وجود افزایش چشمگیر طول کابلهای زیردریایی بین سالهای ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۴، تعداد خرابیها تقریبا ثابت و حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ مورد در سال باقی مانده است.
خرابکاری دولتی یکی از ریسکها محسوب میشود، اما به گفته کارشناسان، ۷۰ تا ۸۰ درصد خرابیها ناشی از فعالیتهای انسانی ناخواسته مانند ماهیگیری و لنگر کشتیهاست.
آلن مولدین، مدیر تحقیقات شرکت «تلجئوگرافی» (TeleGeography)، گفت عوامل طبیعی مانند جریانهای زیر دریا، زلزله، آتشفشانهای زیردریایی و طوفانهای شدید نیز از دیگر خطرات هستند.
به گفته او، صنعت برای مقابله با این تهدیدها کابلها را در زیر بستر دریا دفن میکند، آنها را تقویت میکند و مسیرهای امنتری انتخاب میکند.
جنگ ایران که اکنون به حدود دو ماه رسیده، اختلالات بیسابقهای در تامین انرژی جهان و زیرساختهای منطقه ایجاد کرده است؛ از جمله آسیب به مراکز داده خدمات ابری آمازون در بحرین و امارات متحده عربی.
کابلهای زیردریایی تاکنون از آسیب مستقیم در امان ماندهاند.
با این حال، یک خطر غیرمستقیم وجود دارد: کشتیهای آسیبدیده ممکن است بهطور ناخواسته با کشیدن لنگر خود، کابلها را قطع کنند.
کوتکین گفت: «در شرایط عملیات نظامی فعال، خطر آسیبهای ناخواسته افزایش مییابد و هرچه این درگیری طولانیتر شود، احتمال چنین آسیبهایی بیشتر میشود.»
او به حادثهای در سال ۲۰۲۴ (اسفند ۱۴۰۲) اشاره کرد که طی آن یک کشتی تجاری که به وسیله نیروهای همسو با تهران در دریای سرخ هدف قرار گرفته بود، با کشیده شدن در دریا، کابلها را با لنگر خود قطع کرد.
به گفته شرکت تلجئوگرافی، میزان تاثیر آسیب به کابلها بر ارتباطات کشورهای خلیج فارس تا حد زیادی به میزان وابستگی اپراتورهای شبکه به این کابلها و گزینههای جایگزین آنها بستگی دارد.
تعمیر آسان نیست
تعمیر کابلهای آسیبدیده در مناطق درگیری، چالشهای خاص خود را دارد. کارشناسان میگویند هرچند خود فرایند تعمیر پیچیده نیست، اما تصمیم شرکتهای مالک کشتیهای تعمیراتی و بیمهگران، تحت تاثیر خطرات ناشی از درگیری یا وجود مینهای دریایی قرار میگیرد.
دریافت مجوز برای ورود به آبهای سرزمینی نیز چالش دیگری ایجاد میکند.
مولدین گفت: «اغلب یکی از بزرگترین مشکلات در تعمیر این است که باید مجوز ورود به آبهایی را که آسیب در آن رخ داده بگیرید. این روند گاهی زمانبر است و میتواند بزرگترین مانع باشد.»
او افزود پس از پایان درگیری، شرکتها باید بستر دریا را دوباره بررسی کنند تا محلهای امن برای کابلها را مشخص کرده و از وجود کشتیها یا اجسام غرقشده در طول جنگ، مطلع شوند و از آنها دوری کنند.
اگر کابلها آسیب ببینند چه میشود؟
کارشناسان میگویند آسیب به کابلهای زیردریایی بهطور کامل ارتباطات را قطع نمیکند، زیرا مسیرهای زمینی نیز وجود دارد، اما سیستمهای ماهوارهای نمیتوانند جایگزین مناسبی باشند؛ چرا که توان انتقال حجم مشابهی از داده را ندارند و هزینهبرتر هستند.
مولدین گفت: «اینطور نیست که بتوانید بهسادگی به ماهوارهها سوئیچ کنید. این یک گزینه جایگزین واقعی نیست.»
او توضیح داد که ماهوارهها به شبکههای زمینی وابستهاند و بیشتر برای کاربردهای متحرک مانند هواپیماها و کشتیها مناسبند.
کوتکین نیز افزود شبکههای مدار پایین زمین مانند استارلینک «راهحلی محدود و خاص هستند که در حال حاضر قابلیت مقیاسپذیری برای میلیونها کاربر را ندارند».
