مصیب نظامی؛ کشاورزی که از آزادی می‌نوشت و با تیر خلاص کشته شد

معمای «تیر خلاص»

خانواده برای تحویل پیکر به سردخانه «دارالسلام» در چند کیلومتری بروجرد ارجاع داده و جست‌وجو در میان کشته‌شدگانی که در کیسه‌های سیاه رها شده بودند، آغاز شد.

به‌گفته منبع ایران‌اینترنشنال، پیکر مصیب در حالی پیدا شد که هنوز شلنگ‌ها و تجهیزات بیمارستانی به بدنش وصل بود.

نزدیکان با بررسی پیکر، لباس‌‌های مصیب و مطابقت آنها با روایت شاهدانی که در صحنه حضور داشتند، متوجه شدند یک «گلوله جنگی» دقیقا از پشت به قلب او اصابت کرده. این در حالی بود که رد هیچ گلوله‌ای از پشت روی لباس خونی مصیب وجود نداشت.

به گفته این منبع، شواهد نشان می‌دهد مصیب در خیابان کشته نشده: «اگر او در خیابان تیر جنگی از پشت به قلبش خورده بود، زنده به بیمارستان نمی‌رسید و صحبت نمی‌کرد. با توجه به تجهیزات پزشکی که به او متصل بود، او را در بیمارستان با تیر خلاص کشته‌اند.»

مقاومت در برابر معامله با خون؛ «هدیه به ایران»

پس از شناسایی پیکر، فشارهای امنیتی بر خانواده‌ آغاز شد. نیروهایی از چندین نهاد جمهوری اسلامی، بارها با مراجعه به خانواده با وعده پول و مزایا، خواستار آن شدند تا مصیب را عضو «بسیج» معرفی کرده و بگویند به دست سایر معترضان و یا «ترویست‌»ها کشته شده است.

خانواده اما باوجود اینکه مصیب مسئولیت تامین مالی آنها را برعهده داشت و از وضعیت اقتصادی مناسبی برخوردار نبودند، این پیشنهادها را نپذیرفتند. 

منبع ایران‌اینترنشنال گفت مصیب قبل از اینکه برای پیوستن به اعتراضات از خانه بیرون برود به همه گفته بود: «اگر کشته شدم، به خون من خیانت نکنید.»

برادر مصیب نیز در مراسمی در کنار مزار با گفتن «من برادرم را به ایران هدیه کردم»، به وصیت او عمل کرد.

به‌گفته این منبع، خانواده مصیب نظامی به محل تیر خوردن او نیز مراجعه کردند تا شاید بتوانند جزییات بیشتری به دست بیاورند، اما نهادهای امنیتی تمامی دوربین‌های آن خیابان را جمع‌آوری کرده بودند.

آزاده‌ای در دل طبیعت؛ «نان جمهوری اسلامی کثیف است»

مصیب با مادر سالخورده و خواهرش زندگی می‌کرد. اطرافیانش او را جوانی «شریف، آگاه و خانواده‌دوست» توصیف می‌کنند که با وجود تحصیلات، تن به کار در نهادهای حکومتی و دولتی نداده بود.

به ‌فته یکی از نزدیکان مصیب، او معتقد بود «نان جمهوری اسلامی کثیف است» و جمهوری اسلامی را شر مطلقی می‌دانست که یک روزی آسیب او به همه می‌رسد: «او عاشق زندگی بود و هربار که از خفقان سیاست به تنگ می‌آمد، به آغوش طبیعت پناه می‌برد و می‌گفت تنها چیزی که مرا کمی از شر جمهوری اسلامی خلاص می‌کند، طبیعت است.»

مصیب در رسانه‌‌های اجتماعی نیز فعال بود. او در صفحه خود در شبکه اجتماعی ایکس، دادخواه خون کشته‌شدگان جنبش مهسا و نوجوانانی چون «سارینا اسماعیل‌زاده» بود.

به‌گفته منبع ایران‌اینترنشنال، مصیب مدام بعد از جنبش مهسا، همیشه از کشته‌شدگان و اعدام‌شدگان یاد می‌کرد و می‌گفت: «خون ما از این بچه‌ها رنگین‌تر نیست؛ باید بتوانیم کاری کنیم تا نسل بعد خوب زندگی کند».