روزنامه گاردین در تحلیلی به ماجرای آزار جنسی کودکان در کلیسا و سایه سنگین رسوایی آن بر دوران پاپی فرانسیس پرداخت.
در سال ۲۰۰۲، روزنامه بوستون گلوب مجموعهای از گزارشها را منتشر کرد که ابعاد گسترده آزار جنسی کودکان در کلیسای کاتولیک بوستون را افشا میکرد.
این گزارشها پرده از رازهای تاریک و شرمآور کلیسا برداشتند؛ افشاگریهایی که بعدها الهامبخش ساخت فیلمی با عنوان اسپاتلایت شدند.
یازده سال بعد، فرانسیس به مقام پاپی رسید. با این حال، موج پشت موج از افشاگریهای مربوط به آزار جنسی همچنان درهای واتیکان را به لرزه درمیآورد و خشم و انزجار عمومی، نهتنها در میان مومنان بلکه در سطحی گستردهتر، رو به افزایش بود.
این بحران چنان گسترده شد که پاپی فرانسیس را در معرض تهدید و سفرهای خارجی او را نیز تحتالشعاع قرار داد.
او در ابتدا ابعاد و ماهیت سیستماتیک این بحران را بهدرستی درک نکرد و ظاهرا در برابر اتخاذ اقدامات قاطع علیه آزارگران و پنهانکاران این جرائم تردید داشت.
تنها چند ساعت پس از درگذشت فرانسیس در صبح دوشنبه، بازماندگان آزار جنسی روحانیان، در میان ستایشهای فراگیر از پاپ، لحن متفاوتی داشتند.
قربانیان آزار جنسی گفتند که پاپ نتوانست فرهنگ اطاعت و تعارفمحور کلیسا را که زمینهساز گسترش آزارگران شده بود، بهطور بنیادین تغییر دهد و از اجرای اقدامات قاطع باز ماند.
یکی از سازمانها این وضعیت را «تراژدی پاپی فرانسیس» توصیف کرد.
اعضای مجمع کاردینالها که در روزهای آینده برای انتخاب جانشین فرانسیس گرد هم خواهند آمد، بهخوبی میدانند که قربانیان این رسواییها نگاه دقیقی به تصمیم آنها خواهند داشت.
گروه «پایان دادن به آزار روحانیان» اعلام کرد: «پاپ بعدی باید در جایی اقدام کند که پاپ فرانسیس کوتاهی کرد. او باید سیاستی جهانی با رویکرد عدممدارا (صفر تحمل) اتخاذ کند؛ سیاستی که روحانیان را برای آزار و پنهانکاری کاملا پاسخگو بداند.»
به گفته این گروه، پاپ بعدی باید پنهانکاری و تبانی را کنار بگذارد و حفاظت از کودکان و بزرگسالان آسیبپذیر را در کانون ماموریت کلیسا قرار دهد.
شان دوارتی، رییس شبکه بازماندگان آزار روحانیان (SNAP) گفت: «ما دیگر تاب تحمل یک دوره پاپی دیگر را نداریم که فقط وعده دهد، اما در عمل نتواند از کودکان محافظت کند یا برای بازماندگان عدالت به ارمغان آورد.»
