لیلی مهدوی، مادر جاویدنام سیاوش محمودی، نوجوان معترض جان‌باخته در خیزش ۱۴۰۱، با تصویری از فرزندش با لباس فوتبال، خاطره‌ای از حضور او روی چمن استادیوم آزادی در بازی استقلال-صبا را بازگو کرد.
او نوشت: «اولین باری که سیاوش وارد استادیوم آزادی شد، فقط یک کودک بود؛ اما چشم‌هایش پر از یک دنیای بزرگ بود… دنیایی پر از فوتبال، هیجان و آرزو.»
او نوشت: «همراه تیم فوتبال استقلال صبا باطری قم وارد زمین شد. دست یکی از بازیکنان فوتبال را گرفته بود و قدم به زمین آزادی می‌گذاشت. برای سیاوش، آن زمین فقط یک زمین فوتبال نبود؛ انگار وارد جایی شده بود که رؤیاهایش می‌توانستند واقعی شوند. چقدر ذوق داشت، چقدر هیجان‌زده بود.»
لیلی مهدوی در ادامه نوشت: «من از دور نگاهش می‌کردم و به خودم می‌گفتم: شاید روزی خودش یکی از همین بازیکن‌ها شود؛ آن روز، آینده برای سیاوش پر از «شاید» بود؛ شاید یک فوتبالیست شود، شاید روزی خودش با پیراهن تیم محبوبش وارد زمین شود، شاید یک روز هزاران نفر برای بازی‌اش تشویقش کنند… کودکی‌اش با توپ و فوتبال و رؤیا گذشت.»
مادر جاویدنام سیاوش محمودی نوشت: «و من چه خوشحال بودم که پسرم برای خودش آرزوهایی دارد. امروز اما وقتی به آن تصویر نگاه می‌کنم، قلبم می‌گیرد. همان پسری که یک روز با شوق وارد زمین آزادی شد، همان پسری که فوتبال برایش بخشی از رؤیاهای آینده‌اش بود، کجاست؟»
او نوشت: «می‌دانی سیاوش کجاست؟ می‌دانی چه بر سر رؤیاهای یک جوان آمد؟ می‌دانی مادر وقتی به عکس کودکی فرزندش نگاه می‌کند و آینده‌ای را که برایش تصور کرده بود به یاد می‌آورد، چه می‌کشد؟»
لیلی مهدوی نوشت: «کاش زمان برمی‌گشت… کاش دوباره سیاوش همان کودک می‌شد؛ با همان چشم‌های پر از هیجان، با همان عشق به فوتبال، با همان رؤیاهای بزرگ. کاش می‌شد دوباره ببینمش که وارد زمین می‌شود و من از دور، با تمام وجودم برایش آرزو کنم:
«برو پسرم…
بدَو دنبال رؤیات.
یک روز نوبت توست که همه برایت دست بزنند.»
او نوشت: «اما جوانان ما با گلوله نصیبشان شد یا اعدام؛ حجله عروسییش لباس دامادیش.مزار کفن سفید آغوش خالی عروسش و خواهر و مادری با تازه دامادشان. وسکوت، سکوت، سکوت. قاتل سیاوش کجاست؟ داره زندگی می‌کنه..»
