به نوشته واشینگتن‌پست، رویکرد تهاجمی دونالد ترامپ در «جنگ ایران» و سیاست داخلی، اگرچه با جسارت همراه بوده، اما به دلیل نبود مدیریت ریسک، نتایج مورد انتظار را به همراه نداشته و حتی هزینه‌های سیاسی برای او ایجاد کرده است.
جیسون ویلیک، ستون‌نویس واشینگتن‌پست، در یادداشتی که یکشنبه ششم اردیبهشت منتشر شد نوشت، تحلیل‌ها نشان می‌دهد که دونالد ترامپ در برخی تصمیمات کلیدی، از جمله ورود به جنگ با حکومت ایران و تلاش برای بازطراحی حوزه‌های انتخاباتی، رویکردی پرریسک و شتاب‌زده در پیش گرفته که با توصیه‌های کلاسیک نیکولو ماکیاولی تفاوت دارد.
نویسنده در ابتدای یادداشت خود نوشته ممکن است نیکولو ماکیاولی را زیاد نخوانده باشد، اما ترامپ به‌وضوح با توصیه این فیلسوف قرن شانزدهم موافق است که یک سیاستمدار اگر بخواهد قدرت را حفظ کند، بهتر است «جسور باشد تا محتاط».
این تحلیل می‌نویسد ترامپ، که به باور تحلیلگران به اصل «جسور بودن» ماکیاولی پایبند است، در سال گذشته با فشار بر قانون‌گذاران تگزاس برای تغییر نقشه‌های انتخاباتی پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای تلاش کرد کنترل جمهوری‌خواهان بر کنگره را حفظ کند. همزمان، در سیاست خارجی نیز با اقدام نظامی علیه حکومت ایران، وارد مسیری شد که با ابهام‌های قابل‌توجه همراه بود.
با این حال، به نوشته واشینگتن‌پست، هر دو اقدام تاکنون نتایج مطلوبی نداشته‌اند. دموکرات‌ها با اقدامات متقابل در ایالت‌هایی مانند کالیفرنیا و ویرجینیا به تلاش‌های جمهوری‌خواهان پاسخ داده‌اند و این روند می‌تواند حتی به کاهش کرسی‌های این حزب در مجلس نمایندگان منجر شود.
در حوزه سیاست خارجی نیز وضعیت مشابهی مشاهده می‌شود. جنگی که ترامپ آن را کوتاه‌مدت پیش‌بینی کرده بود، به یک آتش‌بس شکننده رسیده، در حالی که ساختار قدرت در ایران همچنان پابرجاست و توان نظامی آن به‌طور کامل از بین نرفته است.
این تحلیل تاکید می‌کند که یکی از پیامدهای مهم «جنگ ایران»، اختلال در تردد در تنگه هرمز و افزایش قیمت‌ها در ایالات متحده بوده که به کاهش حمایت عمومی از ترامپ انجامیده است. به گفته تحلیلگران، رییس‌جمهوری آمریکا توانایی خود برای تحمیل شرایط بر ایران را بیش از حد برآورد کرده و واکنش تهران را به‌درستی پیش‌بینی نکرده است.
در ادامه این تحلیل آمده است که اگرچه نتایج سیاسی همیشه قابل پیش‌بینی نیست، اما آنچه ترامپ را از توصیه‌های ماکیاولی متمایز می‌کند، نه جسارت بلکه نبود «پوشش در برابر ریسک» است. ماکیاولی بخت را به رودخانه‌ای تشبیه می‌کند که می‌توان با ایجاد سد و سیل‌بند، اثرات آن را مهار کرد. اما به نظر می‌رسد ترامپ چنین تمهیداتی را به اندازه کافی در نظر نگرفته است.
واشینگتن‌پست می‌نویسد که هم‌زمانی اقدامات پرریسک - از جمله آغاز یک «جنگ غیرمحبوب» و ورود به منازعات سیاسی داخلی - می‌تواند پیامدهای یکدیگر را تشدید کند. در همین راستا، کاهش محبوبیت ترامپ و واکنش‌های سیاسی داخلی، چشم‌انداز موفقیت این سیاست‌ها را با تردید مواجه کرده است.
در جمع‌بندی این تحلیل آمده است که اگرچه جسارت و بخت در گذشته به ترامپ کمک کرده‌اند، اما تداوم این رویکرد بدون مدیریت ریسک می‌تواند موقعیت سیاسی او را تضعیف کند. به گفته نویسنده، موفقیت در چنین شرایطی مستلزم تطبیق با شرایط متغیر است. موضوعی که به باور تحلیلگران، چالش اصلی پیش روی ترامپ در ادامه مسیر خواهد بود.
