روزنامه ساندی‌تایمز در تحلیلی نوشته است که تشدید سریع تحرکات نظامی ایالات متحده در اطراف ایران، همراه با محدود شدن فضای عقب‌نشینی سیاسی برای هر دو طرف، می‌تواند در روزهای آینده به‌سادگی جرقه یک جنگ را بزند.
به نوشته ساندی‌تایمز، طی روزهای اخیر حجم بی‌سابقه‌ای از تجهیزات و توان نظامی آمریکا به فاصله‌ای منتقل شده که امکان حمله مستقیم به ایران را فراهم می‌کند. جنگنده‌های پیشرفته اف-۳۵، هواپیماهای ترابری سی-۱۷، تانکرهای سوخت‌رسان هوایی و استقرار نیروها در پایگاه دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند، نشانه‌هایی از نمایشی آشکار از قدرت نظامی آمریکا توصیف شده‌اند؛ نمایشی که به‌گفته نویسنده «عمداً برای دیده‌شدن» طراحی شده است.
ساندی‌تایمز به اظهارات اخیر دونالد ترامپ اشاره می‌کند که از حرکت «یک ناوگان عظیم» به سمت ایران سخن گفته و تاکید کرده این نیرو «در صورت لزوم، با سرعت و خشونت» آماده انجام ماموریت است. هم‌زمان، ترامپ بار دیگر گزینه مذاکره را مطرح کرده و خواستار توافقی «منصفانه و عادلانه بدون سلاح هسته‌ای» شده است.
در همین چارچوب، این روزنامه به سفر عباس عراقچی، وزیر امور خارجه حکومت ایران، به استانبول و گفت‌وگوهای او با مقام‌های ترکیه اشاره می‌کند و می‌نویسد تهران نیز تلاش کرده است کانال دیپلماتیک را کاملاً مسدود نشان ندهد. با این حال، به باور تحلیل‌گران، ایران و آمریکا هر دو با یک دوراهی دشوار روبه‌رو هستند: مذاکره‌ای پرهزینه یا ورود به مسیر رویارویی نظامی.
ساندی‌تایمز تاکید می‌کند که ایران از نظر داخلی و خارجی در یکی از ضعیف‌ترین موقعیت‌های خود از زمان استقرار جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۷ قرار دارد؛ از سرکوب خونین اعتراضات اخیر گرفته تا اقتصادی فرسوده بر اثر دهه‌ها سوءمدیریت و تحریم، و نیروی نظامی که هنوز از پیامدهای جنگ ۱۲روزه با اسرائیل و آمریکا به‌طور کامل رهایی نیافته است.
به نوشته این روزنامه، همین شرایط ممکن است ترامپ را به سمت طرح مطالبات حداکثری سوق دهد؛ از توقف کامل هرگونه غنی‌سازی اورانیوم گرفته تا محدودیت‌های شدید بر برنامه موشکی و رفتار منطقه‌ای ایران. اما ساندی‌تایمز یادآوری می‌کند که چنین خواسته‌هایی در تهران نه به‌عنوان مذاکره، بلکه به‌مثابه «تسلیم» تلقی می‌شود و مستقیماً با دکترین راهبردی جمهوری اسلامی و خطوط قرمز علی خامنه‌ای در تضاد است.
در بخش دیگری از گزارش آمده است که گرچه تقویت نظامی آمریکا اهرم فشار مهمی برای ترامپ ایجاد کرده، اما هم‌زمان دامنه مانور او را نیز محدود کرده است. از یک‌سو، تهران به‌شدت بر حفظ ظاهر حاکمیت و «آبرو» تاکید دارد و هر توافقی که شائبه نقض حاکمیت ایجاد کند، برایش پرهزینه است. از سوی دیگر، ترامپ برای توجیه عقب‌نشینی یا کاهش تنش، به یک «پیروزی آشکار» نیاز دارد؛ زیرا بدون دستاورد ملموس، عقب‌نشینی با تصویر قاطعانه‌ای که او از خود ساخته ناسازگار خواهد بود.
ساندی‌تایمز نتیجه می‌گیرد که همین بن‌بست سیاسی، احتمال اقدام نظامی را افزایش می‌دهد. هرچند ایران در پیام‌های علنی از آمادگی برای «توافقی عادلانه» سخن گفته، اما هم‌زمان هشدار داده است نیروهای مسلحش «انگشت بر ماشه» دارند؛ پیامی که در واشینگتن به‌عنوان نشانه‌ای از تشدید تنش تلقی می‌شود.
این روزنامه در پایان تاکید می‌کند که هر دو طرف هنوز «کارت‌هایی برای بازی» در اختیار دارند، اما وضعیت کنونی به «پوکر ژئوپلیتیک در عریان‌ترین و خطرناک‌ترین شکل خود» شباهت دارد؛ جایی که خطر اصلی نه لزوما تصمیمی آگاهانه، بلکه یک محاسبه اشتباه است. به نوشته ساندی‌تایمز، اگر بلوفی رو شود یا خطی نادیده گرفته شود، تشدید تنش می‌تواند به‌سرعت از کنترل خارج شود و منطقه را وارد بحرانی کند که مهار آن به‌مراتب دشوارتر خواهد بود.
