گروهی از چهره‌های برجسته حقوق بشر، رسانه و جامعه‌مدنی در مقاله‌ای مشترک که در نسخه اروپایی پولیتیکو منتشر شد، هشدار داده‌اند که اتحادیه اروپا دیگر نمی‌تواند در برابر سرکوب مرگبار اعتراضات در ایران پشت رویه‌های دیپلماتیک پنهان شود و باید دست به اقدام فوری و قاطع بزند.
این مقاله که به قلم شیرین عبادی، نازنین انصاری، نازنین بنیادی، لادن برومند و شهرزاد سمسار-دو بواسون نوشته شده و تاکید می‌کند مردم ایران «در حال ساختن تاریخ‌اند، اما بهای آن را با جان خود می‌پردازند».
نویسندگان با اشاره به گذشت یک ماه از آغاز اعتراضات سراسری، می‌نویسند جامعه جهانی دیگر نمی‌تواند نسبت به آنچه در ایران رخ می‌دهد، ادعای بی‌اطلاعی یا بی‌طرفی داشته باشد. به گفته آنان، ایرانیان از جهان نمی‌خواهند به جای‌شان سخن بگوید، بلکه انتظار دارند جامعه بین‌المللی آن‌ها را توانمند کند تا مبارزه‌ای را که آغاز کرده‌اند به سرانجام برسانند.
در بخش مهمی از این مقاله آمده است که با پیوستن ایتالیا به درخواست‌ها برای تروریستی اعلام کردن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، اکنون تنها فرانسه و اسپانیا مانع از آن هستند که اتحادیه اروپا به‌طور جمعی این نهاد را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار دهد. به باور نویسندگان، پرسش اصلی برای بروکسل دیگر فراهم بودن شرایط نیست، بلکه اراده سیاسی برای اقدام است.
این مقاله در زمانی به نگارش درآمده بود که خبر تغییر موضع فرانسه و اسپانیا هنوز رسانه‌ای نشده بود. چهارشنبه شب که موضع پیشین خود را تغییر داده‌اند و از قرار گرفتن سپاه در فهرست تروریستی اتحادیه اروپا حمایت خواهند کرد.
مقاله، سرکوب اعتراضات را «جنگی یک‌سویه علیه شهروندان غیرمسلح» توصیف می‌کند و از اعدام‌های فراقضایی، ناپدیدسازی‌های قهری، شکنجه، اعترافات اجباری، سانسور گسترده و محروم‌سازی عامدانه به‌عنوان ابزارهای سرکوب نام می‌برد. نویسندگان با استناد به گزارش‌های تحقیقی و منابع داخل ایران هشدار می‌دهند شمار کشته‌شدگان از آغاز اعتراضات در ۲۸ دسامبر ممکن است به بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر رسیده باشد؛ آماری که به گفته آن‌ها به‌دلیل قطع اینترنت و محدودیت دسترسی، احتمالاً کمتر از واقعیت است.
شورای سردبیری ایران‌اینترنشنال پنجم بهمن در بیانیه‌ای اعلام کرد ابعاد خشونت نیروهای سرکوب در جریان انقلاب ملی فراتر از برآوردهای اولیه بوده و بیش از ۳۶هزار و ۵۰۰ نفر در این سرکوب هدفمند به دستور علی خامنه‌ای، دیکتاتور تهران، کشته شده‌اند.
به نوشته این مقاله مشترک، ابعاد و ماهیت این سرکوب با تعریف «جنایت علیه بشریت» در اساسنامه رم دیوان کیفری بین‌المللی انطباق دارد و بر اساس اصل «مسئولیت حمایت» (R2P) — که اتحادیه اروپا آن را پذیرفته — ایجاد تعهد می‌کند. نویسندگان هشدار می‌دهند در این مرحله، بی‌عملی دیگر به معنای خویشتنداری نیست، بلکه شکست اخلاقی، سیاسی و حقوقی است.
در ادامه، نویسندگان به خطر فوری برای هزاران معترض بازداشت‌شده اشاره می‌کنند که با تهدید اعدام روبه‌رو هستند، به‌ویژه با طرح اتهام «محاربه» از سوی مقام‌های قضایی حکومت ایران. آن‌ها می‌گویند بازداشت‌های خودسرانه و نبود دادرسی عادلانه، مسئولیت جامعه بین‌المللی را بیش از پیش سنگین می‌کند.
مقاله سپس شش مطالبه مشخص از اتحادیه اروپا مطرح می‌کند: تروریستی اعلام کردن سپاه پاسداران، اعمال تحریم‌های اقتصادی هماهنگ و هدفمند، مسدودسازی دارایی‌های رژیم و ناوگان «نفتکش‌های سایه»، تضمین دسترسی آزاد و امن به اینترنت از طریق فناوری‌های ماهواره‌ای، پیگرد قضایی عاملان جنایت‌ها بر اساس اصل صلاحیت جهانی، و آزادی فوری و بی‌قیدوشرط همه زندانیان سیاسی.
نویسندگان در نهایت خواستار تعیین ضرب‌الاجلی روشن برای دسترسی آزاد سازمان‌های مستقل حقوق بشری و بشردوستانه به داخل ایران شده و تاکید می‌کنند در صورت عدم تحقق این شرط، اتحادیه اروپا باید شناسایی دیپلماتیک جمهوری اسلامی را پس بگیرد. به باور آنان، چنین اقدامی پاسخی قانونی به رژیمی است که با حمله نظام‌مند به مردم خود، مشروعیتش را از دست داده است.
در پایان این مقاله تاکید شده است که حمایت از مردم ایران نه مداخله، بلکه اجرای تعهدات حقوقی و سیاسی‌ای است که اتحادیه اروپا پیش‌تر پذیرفته و آنچه اکنون در خطر است، «اعتبار اروپا و پایبندی عملی آن به اصولی است که در بزنگاه‌های تاریخی به آن‌ها استناد می‌کند».
